Na de fotoserie bij de kemphanen reden we verder over De Staart in Waalenburg. Vanuit de auto zag ik een kleine zilverreiger in het water staan. Ik vroeg mijn man om voorzichtig achteruit te rijden. Omdat de zilverreiger aan zijn kant stond, moest ik uitstappen om foto’s te maken. Die beweging deed de vogel opvliegen, waarna hij neerstreek in het land achter het water.

De kleine zilverreiger is zeldzamer dan de grote zilverreiger. Behalve dat hij kleiner is, heeft hij opvallende gele tenen. Ik was dan ook blij dat de reiger opvloog, want zo kreeg ik een mooi zicht op die gele tenen.

Een van de ‘regels’ in de fotografie is dat je een vogel het beeld in laat vliegen, in plaats van eruit. Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar bij mij vliegen ze vaker het beeld uit in plaats van erin. Het zal wel met mijn reactievermogen te maken hebben. 😉

Vanaf Waalenburg reden we door naar de Waddendijk. Ter hoogte van Polder Wassenaar namen we een kijkje buitendijks, waar we een prachtig uitzicht hadden over het Wad.

Bij vogelkijkscherm Dorpzicht stopten we opnieuw. De vogels zaten op grote afstand van het scherm en er was niet heel veel bijzonders te zien. Aan de andere kant van de weg stonden echter enkele vogelaars met hun camera’s ergens op gericht. Toen ik vroeg wat ze in het vizier hadden, wezen ze me op een torenvalk met een prooi: een muisje. Hoewel wij op flinke afstand stonden, koos de torenvalk al snel het luchtruim om zijn prooi elders in alle rust te verorberen.