Onze laatste stop op de eerste vakantiedag op Texel was het strand bij de vuurtoren. Vanaf de parkeerplaats wandelden we door de duinen naar het strand. De bewolking werd steeds dichter, boven de Noordzee trok er zelfs een bui voorbij.

Het strand bij de vuurtoren is bij eb maar liefst een kilometer breed. Dit brede strand is ontstaan na de aanleg van de Eierlandse Dam. In 1995 legde Rijkswaterstaat als experiment een 825 meter lange dam aan in zee. Het doel was om aan de zuidkant zand vast te houden en tegelijkertijd zandverlies tegen te gaan. Tot ieders verrassing overtrof het resultaat binnen een jaar de stoutste verwachtingen. Er vond namelijk aanzanding plaats aan beide kanten van de dam. Op deze site vind je meer informatie en een filmpje over de aanleg van de dam.

Het brede strand is een el dorado voor jong en oud. Mensen vliegeren, gooien met ballen en frisbees, spelen voetbal, en honden kunnen er naar hartenlust rennen. Dankzij de enorme ruimte heeft iedereen voldoende plek en zit niemand elkaar in de weg.

Bij de Eierlandse Dam hoopte ik, net als vorig jaar, sneeuwgorzen en strandleeuweriken te zien, maar dit keer bleven ze uit. Zilvermeeuwen waren daarentegen in groten getale aanwezig. Ze trokken zich weinig aan van de vissers die naar de kop van de dam liepen, waarschijnlijk in de hoop een visje mee te pikken.

Op de rotsblokken zag ik ook enkele paarse strandlopers foerageren. De paarse strandloper is een strandloper met relatief korte poten. De vogels broeden in rotsachtige gebieden langs de kusten van Scandinavië. Daar bouwt het mannetje een nest van plantaardig materiaal op de bodem van een klein kuiltje. Overwinteren doet de vogel onder andere langs de kusten van de Noordzee en de Atlantische Oceaan. Langs de Nederlandse kust kan de vogel vooral gezien worden in de buurt van, door mensen gebouwde, obstakels. Bron is deze site.

Tot slot richtte ik mijn telelens op een boortoren ten noorden van Texel en op het nabijgelegen Waddeneiland, Vlieland.

We gaan verder met de fotoseries die gemaakt zijn tijdens de herfstvakantie op Texel. Onze volgende stop was in Cocksdorp. Hier kun je vanaf de dijk prachtig de vogels zien. Ook vanaf de steigers op het Wad is een ideale plek om vogels te spotten. Bij laagwater komen de vogels vaak heel dichtbij, wat een unieke ervaring geeft.

De grote steiger oogt nieuw en betrouwbaar, maar de naastgelegen kleine steiger heeft zijn beste tijd wel gehad, evenals de palenrij op het Wad. Voor fotografen zijn juist deze verweerde objecten het meest fotogeniek.

Op het Wad was een rosse grutto aan het foerageren. Met zijn snavel, die regelmatig tot aan zijn kop in het slik verdween, wist hij succesvol voedsel te vinden.

In een geul dobberden smienten en pijlstaarten. Hoewel ik de smienten al vaak had gezien, waren de pijlstaarten een nieuwe en bijzondere ontdekking voor mij.

Vanaf de binnenwateren stroomde water richting de Waddenzee. Blijkbaar werden er talloze visjes meegevoerd, want meerdere vogels waren druk aan het foerageren in deze waterloop.

Aan de zijkant van de geul stond een blauwe reiger te vissen.

Een kokmeeuw wist meerdere keren een visje te vangen. In zijn winterkleed ontbreekt de kenmerkende bruine kop en heeft hij slechts een klein donker vlekje aan weerszijden van zijn kop.

Op die dag was het uitzonderlijk helder weer, waardoor we Vlieland aan de horizon duidelijk konden zien liggen.

Rijdend over de Lancasterdijk, ga ik ter hoogte van de Krassekeet met de auto steevast de Waddendijk op, waar ik bovenop geniet van het prachtige uitzicht. Achter de dijk staat de molen Het Noorden.

Het naastgelegen gemaal Het Noorden was in oktober in restauratie. Gezien het bord op het hek ga ik er vanuit dat de restauratie werd uitgevoerd door bouwbedrijf K. Dekker. Op internet kon ik er verder niets over vinden. In 1979 verving gemaal Krassekeet de gemalen Het Noorden en van Waalenburg. De uitwateringssluis van het Noorden werd eind jaren zeventig door middel van een betonnen wand afgesloten. Dit gebeurde toen de dijken van Texel op Deltahoogte werden gebracht.
Vanwege de historische waarde is het unieke uitwateringscomplex, inclusief de molen, gerestaureerd. Zie ook deze site

Vanaf de Waddendijk strekt zich naar het oosten een weids uitzicht uit over de Waddenzee.

In het ondiepe water stond een kleine zilverreiger. Kleine zilverreigers zijn veel kleiner dan de grote zilverreiger. De kleine zilverreiger heeft een zwarte snavel en gele tenen. Bij de grote zilverreiger is dat andersom.

De kleine zilverreiger is veel actiever tijdens het foerageren. Ze trappelen voortdurend met hun poten in het water. Het trappelen veroorzaakt bewegingen in het water wat kleine visjes of andere waterdieren doet schrikken, waardoor ze dichter bij de poten van de reiger komen. Op die manier kan de zilverreiger sneller en gemakkelijker zijn prooi vangen. Daarbij rennen en springen ze door het water om hun buit te bemachtigen.

De indrukwekkende wolkenformaties boven de Waddenzee vormden een uitnodiging om langer op de oever te blijven. Vanaf Waddenstrand ‘De Hornt’ reden we naar de IJzeren Kaap. De dynamische lucht en het spel van licht boven het water zorgden voor een moment van rust en reflectie.

De IJzeren Kaap, ook wel Kaap Oosterend genoemd, werd in 1854 ontworpen door architect Quirinus Harder, die later de Texelse vuurtoren zou ontwerpen. Harder werkte als bouwkundige bij het Loodswezen en kreeg de opdracht een ijzeren zeekaap te ontwerpen die als vuurloos baken overdag zichtbaar was voor het scheepverkeer.

Op een later moment ben ik daar nog een keer geweest en heb toen ingezoomd op de IJzeren Kaap. Die fotoserie komt in een later bericht inclusief meer achtergrondinformatie over de IJzeren Kaap.

We blijven nog even bij Waddenstrand ´De Hornt´ zie Google Maps. De vloeiende lijn van de dijk, bedekt met robuuste basaltblokken, strekt zich uit als een natuurlijke grens tussen land en water. Heel in de verte voer een kotter met passagiers waarvan ik vermoed dat het een garnalenkotter was.

Mijn man wandelde langs de vloedlijn en ik liep richting een paar kunstschilders.

Kunstschilders hadden het prachtige uitzicht vereeuwigd in hun schilderijen. Met hun toestemming maakte ik onderstaande foto’s.

Het uitzicht op de Waddenzee was prachtig. Door de wolken heen scheen de zon, waardoor verticale lichtbanen op het water zichtbaar werden. Dit samenspel van zonlicht, wolken en water bij windstil weer maakte het een mooi tafereel waarbij ik helemaal tot rust kwam.

Voordat ik verder ga met de fotoseries die ik maakte tijdens de herfstvakantie op Texel ga ik eerst naar de fotodag samen met mijn fotomaatje. Het was een uitgesproken grijze dag. Verschuiven van de dag was geen optie en afzeggen kan altijd nog… dus we gingen ervoor. Tijdens de koffie met wat lekker hadden Aafje, Jan en ik genoeg stof om bij te praten. Daarna reden Jan en ik naar de vogelkijkhut bij de Leijen. Jan had daar een paar dagen eerder baardmannetjes gehoord, maar niet gezien. Misschien zou het deze keer wel lukken…

Op weg naar de kijkhut en rond de kijkhut was er echter geen vogel te horen of te zien. We hadden ons warm ingepakt want behalve grijs was het ook echt waterkoud. De gevoelstemperatuur lag nog lager dan de 4°C die op het dashboard stond vermeld. De wind waaide door de openstaande kijkgaten ‘gemeen’ de kijkhut binnen. Lang zijn we daar dan ook niet gebleven en heb ik mij beperkt tot onderstaande foto’s.

Het was een weldaad om weer terug te zijn in de warme auto. Van de Leijen reden we binnendoor richting Earnewâld. Aan de Feantersdyk zette ik de auto in de berm om een foto te nemen van een landgeit en van een ‘landende zeearend’.

Vervolgens reden we verder richting de kijkhut in de Jan Durkspolder. Op weg daar naartoe werden we op de Westersânning verrast door een sprong reeën. Jan hield de omgeving scherp in de gaten, want ze worden daar wel vaker gezien. En met succes! Ondanks dat ik uitstapte om achter uit de auto mijn camera met telelens te pakken, bleven ze op het perceel. Zo kon ik deze fotoserie maken. Wat een geluk!

Na dit mooie moment reden we door naar de kijkhut. Aanvankelijk was er geen vogel te zien. Al snel kwam daar verandering in, aan de overkant van het water verschern een blauwe reiger en een grote zilverreiger. Twee aalscholvers kwamen al vissend steeds dichterbij. Een vrijwilliger van Fryske Gea kwam binnen en vertelde ons o.a. over de otters en de blauwe kiekendief in dat gebied. De otter zal zich wellicht niet snel laten zien, maar bij de blauwe kiekendief moet dat vast een keer lukken. Tot slot viel mijn oog op een houten balk met daarop een peilschaal die vlak voor de kijkhut stond. Deze was zo grappig begroeid. Door met de hand scherp te stellen lukte het om door de begroeiing heen er een foto van te maken.

Na deze fotosessie vonden we het welletjes en reden we naar de thuisbasis in Drachten. Aafje had er voor gezorgd dat het daar lekker warm was. Na de koffie met wederom wat lekkers reed ik naar huis. Het was een grijze dag en voor de fotograaf niet het meest spannende weer, toch hebben we ons prima vermaakt en leverde het ons weer genoeg op.

Eenmaal thuis troonde mijn man me mee naar de achtertuin. Daar had hij namelijk in het gras een kleurrijke zwam ontdekt. Ze stonden vlakbij de plek waar wij voor de dieren een rommelhoekje hebben gecreëerd. Het is de grote oranje bekerzwam.

Na veertig jaar niet te hebben gespeeld heb ik twee jaar geleden het musiceren weer opgepakt. Wat je jong leert, raak je niet snel kwijt. Twee jaar geleden schreef ik erover en plaatste ik foto’s op mijn weblog. Het bericht is hier te vinden.

Thuis oefenen op een tweede partij is vaak niet zo spannend; de melodie van het stuk is meestal lastig te herkennen. Maar wanneer de klanken van alle partijen tijdens een repetitie samenkomen, dan hoor je de melodie en de essentie van het stuk en voel je de muziek tot in je vezels. Die samenklank, dat samenspel met anderen, dáár draait het om. Muziek raakt, verbindt en geeft betekenis.

Aanstaande zaterdag geven we een concert en bij deze nodig ik je van harte uit. Het optreden vindt plaats in de grote kerk in Blokzijl. Op deze avond presenteren wij “The Story of the Blue Planet”. Samen met een verteller en getalenteerde solisten nemen we je mee op een muzikale reis die de schoonheid en kracht van de natuur tot leven brengt. Het optreden in deze sfeervolle ambiance met een indrukwekkende akoestiek zal mogelijk hiertoe bijdragen

Na de wandeling door de haven van Oudeschild reden we door naar Waddenstrand ´De Hornt´, zie Google Maps. Nabij het Waddenstrand bevindt zich de jachthaven. Aan het kunstwerk De Fuik besteedde ik deze keer weinig aandacht.

Mijn man scharrelde een tijdje langs de vloedlijn en ik kwam aan de praat met een andere fotograaf. Hij wees mij op een aantal paddenstoelen. Obsidentify vermeldde dat het een blanke champignonparasol en een geschubde inktzwam was.

Op die dag was er bijna geen wind, de Waddenzee lag er stil bij. Een vrouw stond uit te kijken over de Waddenzee.

Op de dam scharrelde een steenloper z´n kostje bij elkaar.