In het weekend dat ik jarig was, was onze zoon thuis. We maakten samen een wandeling in een gebied waar we nog niet eerder waren geweest.

We maakten een wandeling over de Stouwe langs de Stouwsloot. Zie Google Maps. We troffen het met de wolkenluchten.

Over de Stouwsloot ligt een brug.

Toen we de brug van dichterbij bekeken zagen we al snel dat het flink in verval was geraakt.

De brug zal ooit bedoeld zijn voor de oversteek van landbouwvoertuigen. Het is voor mensen al niet verantwoord om de oversteek te maken laat staan voor zwaar materieel.

In onze voortuin staat een egel en een beer gemaakt van mos en vogelvoer. De familieleden weten dat ik een vogelliefhebber ben en trouw de tuinvogels voer. Om die reden kreeg ik de egel en de beer voor mijn verjaardag. Diverse soorten tuinvogels hebben de weg naar het voer gevonden…

Ik kwam een aantal jaren geleden een schrijven tegen op internet waarin werd gepleit om geen vetbollen in netjes op te hangen. De vogels zouden verstrikt kunnen raken in het netje. De tweede reden om geen netjes te gebruiken is dat lege netjes in de natuur kunnen achterblijven. Onze vetbollen zitten in een houder en dus gebruiken we geen netjes. Op een voederdier of voederkrans zitten wel veel netjes. De commercie is blijkbaar niet zo bezig met bovenstaande. Aan de andere kant moet ik zeggen dat ik in al die jaren nog nooit verstrikte vogeltjes heb gezien. Uiteraard houd ik wel goed de lege netjes in de gaten om te voorkomen dat ze in de natuur terecht komen. Tijdens het schrijven van dit bericht zocht ik naar een artikel over deze kwestie en vond o.a. deze site.

We zijn weer aangekomen bij de de oudste en dikste es van Overijssel die staat in Dwarsgracht en waarschijnlijk stamt uit 1820. Net zo opvallend als deze boom is de woonboerderij rechts op de foto. De gracht en dus ook het fietspad maakt een slinger om deze woonboerderij. Men heeft het vermoeden dat de Dwarsgracht ‘om’ de boerderij heen is gegraven hetgeen de parallelle ligging aan de gracht en de bocht in de gracht kan verklaren.

Vlak na de slinger om de woonboerderij ligt een bruggetje over de Dwarsgracht. Vanaf dat bruggetje maakte ik onderstaande foto richting het noorden.

Dit was voorlopig de laatste serie over het dorpje Dwarsgracht. Wie na het zien van de fotoserie graag wil wonen in Dwarsgracht die kan bijvoorbeeld onderstaande woonboerderij kopen.

De vraagprijs van dit bijzonder rijksmonument uit het jaar 1824 met herkenbare authentieke elementen is 989.000 euro k.k. Op deze site van makelaar Drieklomp kun je er alles over lezen.

Er lag een vliesje ijs op de gracht. Zie Google Maps. Jammer genoeg zou het in die week ook niet verder komen dan dit dunne vliesje. De temperaturen zouden later in de week weer gaan stijgen.

Met die vooruitzichten was het dus geen probleem om met de boot het ijs te breken.

Als het weer dusdanig is dat er kans is op serieus schaatsijs dan vaart men niet meer door de grachten.

Vroeger voer men in dat gebied voornamelijk met houten boten. Later werden dat boten van staal. Tegenwoordig gebruikt men vaak aluminium boten.

Vanaf het punt waar ik De baggeraar in Dwarsgracht fotografeerde wandelde ik verder naar het zuiden. Op dat stukje fietspad had ik nog niet eerder gewandeld.

In het zuiden van Dwarsgracht zijn de huizen aan beide kanten van het water niet met de auto te bereiken. Aan de westkant loopt een fietspad voor de huizen en aan de oostkant achter de huizen langs. Zie Google Maps. Als je kijkt op Google Maps zie je hoe ver de bewoners moeten lopen vanaf de parkeerplaats naar hun huis.

Al genietend en fotograferend was ik aangekomen bij het verste punt. Na het bruggetje kom je namelijk in de tuin van het laatste huis.

Ochtendstond heeft goud in de mond’ en dat gold zeker voor de bewuste ochtend tijdens mijn wandeling in Dwarsgracht.

De opkomende zon legde een goudkleurige gloed op de treurwilgen. We kijken hier over de Cornelisgracht. Dit water met naastgelegen fietspad is de verbinding tussen Dwarsgracht en buurtschap Jonen.

De langste brug in Dwarsgracht gezien vanaf de andere kant.

We wandelen verder door Dwarsgracht op die prachtige winterochtend. We komen aan bij de langste brug in Dwarsgracht.

Vlakbij die brug staat het kunstwerk, De baggeraar. De baggeraar heeft een baggerbeugel in de handen. Een baggerbeugel is een net aan een lange stok. Met de baggerbeugel werd het veen, op een diepte van meer dan twee meter onder water, van de bodem getrokken. Het natte veen werd op stroken land gelegd om in te dikken. Tussendoor werd het veen een aantal keer aangestampt. Na een week werd het veen gesneden tot turven. De turven werden in ronde hopen gestapeld om verder te drogen. De gedroogde turven werden gebruikt als brandstof.

Vanaf de lange brug heb je mooi zicht over de Dwarsgracht. Zie Google Maps.

Het dorp Dwarsgracht wordt aan alle kanten omringd door natuur en rietlanden.

In Dwarsgracht wonen nog wel rietsnijders. Hoeveel weet ik niet, ik ken er in ieder geval één. Zie mijn oude weblog.

Dwarsgracht ligt in Nationaal Park Weerribben-Wieden. Zo ziet ‘de achtertuin’ van de bewoners in Dwarsgracht eruit. Prachtig om zo te wonen.

Het riet wordt gebruikt voor het dekken van rieten daken. De huizen in Dwarsgracht hebben bijna allemaal rietgedekte daken.

Ik weet niet of het huis op onderstaande foto’s het oudste huis is in Dwarsgracht, het ziet er in ieder geval wel authentiek uit. Op de linker foto zie je het huis vanaf het zuiden en op de rechter foto het huis vanaf de noordkant. Een rieten dak aan de noordkant heeft meer te lijden dan aan de zuidkant en dat is te zien op de foto´s.

Vandaag wandelen we verder door het berijpte Dwarsgracht.

Er lag een vliesdun laagje ijs op de gracht.

De nederzetting Dwarsgracht is in de 18e eeuw gesticht, ten tijde van de turfwinning. Turfmakers, vissers en boeren zijn er verdwenen. Wat nog rest zijn een aantal melkbussen, voor de sier…

We hebben nog een voorraadje walnoten van de walnotenboom in onze tuin. Op een dag kreeg ik het idee om een mandje te vullen met walnoten als lekkernij voor de eekhoorn. Het mandje hing ik in de voortuin onder het voederhuisje van de eekhoorn.

De inhoud van het voederhuisje was nog steeds niet ontdekt door de eekhoorn. Om de eekhoorn te leiden naar dat voer in heb ik ook enkele walnoten onder het deksel gelegd zodat het deksel wat open staat. Het is een leuk gezicht zoals de eekhoorn om het mandje heen scharrelt om bij de walnoten te komen.

De eekhoorn pakt een walnoot en peuzelt deze op, zittend op een tak boven in de perenboom. Als de walnoot leeg is laat hij de doppen naar beneden vallen. Die doppen laten we vooralsnog onder de boom liggen. Ik las echter op internet dat je ook heel leuk kunt knutselen met walnotendoppen…

Als de walnoot op is daalt de eekhoorn weer af om de volgende noot op te halen. Dit gaat zo een aantal keren achter elkaar. De eekhoorn komt één keer per dag langs, zo rond negen uur in de ochtend.

Er komt nog wel een keer een serie van de eekhoorn op mijn weblog. Het is zo’n grappig beestje om te zien en te fotograferen. Gisteren las ik op de site van Nature Today een stukje over de eekhoorn. De eerste jonge eekhoorns worden nu al geboren.