We hadden tijdens onze vakantie niet continu stralend zonnig weer, het was ook wel eens een dagdeel bewolkt. Het kenmerkende van dergelijke landen is echter dat de temperatuur dan wel aangenaam blijft.

Op 4 oktober ging het ‘s avonds onweren. Met de Nikon bridgecamera ondernam ik vanaf het balkon een poging om een ​​lichtflits te vangen. Omdat ik thuis dergelijke natuurverschijnselen vastleg met een spiegelreflex had ik mij onvoldoende verdiept in de juiste instelling bij een bridgecamera. Onderstaande foto is dan ook een mislukte foto van ‘verdwaalde’ lichtjes bij het zwembad.

De volgende dag heb ik me eerst maar eens verdiept in de instelling van de bridgecamera voor het vastleggen van onweer. Ik zocht op internet en raadpleegde mijn fotomaatje, Jan. Jan adviseerde om 15 seconden te belichten. Verder schreef hij dat een ​​statief noodzakelijk is. En daar zat nu net het probleem, ik had geen statief meegenomen. Een paar nachten later werd ik wederom wakker door onweer. Ik zette mijn camera op ‘manual’ en koos voor een belichting van 10 seconden. Ik stond op het balkon met de ellebogen stevig op de reling. En zowaar is het gelukt om enkele lichtflitsen te vangen.

Door het overdekte balkon stond ik relatief veilig. Er was wel een onweerklap dichtbij, waardoor de stroom van het hotel uitviel. Na een paar seconden nam de ​​aggregaat het moeiteloos over.

De kans om een lichtflits te vangen is het grootst als je de zoom naar groothoek draait. Dat betekent dan wel dat de lichtflits ver weg is. Ik heb wel geprobeerd de foto’s te kroppen, maar omdat er veel ruis in de foto’s zit kreeg ik een vreemd resultaat. Dat idee heb ik toen maar laten varen.

Toen het onweer voorbij was bedacht ik me pas dat ik de camera ook wel op het muurtje van het balkon had kunnen zetten. De volgende dag heb ik een proefopstelling gemaakt waarbij ik mbv een boekje onder de lens, de lens schuin naar boven richtte. Ik heb het niet meer kunnen toepassen want er kwam geen onweer meer.