Dezelfde bewoners?

Het nestkastje naast ons terras was bezet door koolmezen. De ouden waren druk met de aanvoer van voedsel voor de hongerige jongen en het afvoeren van de poepjes.

Helaas hebben we het uitvliegen gemist. Een van de ouden ging nog wel een aantal keren in het nestkastje om de achterblijver te voeren.

Toen we er zeker van waren dat alle jongen waren uitgevlogen wilde mijn eega het nestkastje schoonmaken voor de volgende bewoners. Toen hij in het nestkastje keek zat er alweer een koolmees te broeden. Dat werd dus geen schoonmaakbeurt. Menselijkerwijs zou je zeggen dat het dezelfde bewoners zijn, want anders trek je toch niet zomaar in een niet-schoongemaakt nest…

Pimpelmeesjes met een bijzonder nestje

Op de camping ontdekte ik een bijzonder nestje. Een paartje pimpelmees had een nestje gemaakt achter een houten wand. Aan de binnenkant is deze ruimte betegeld en in de spouw was voldoende ruimte om een nestje te maken.

Als vliegopening gebruikten ze het gaatje waaruit de noest is verdwenen. Ik was overigens de enige die het nestje had ontdekt. Als er mensen in de buurt waren dan wachtte de pimpelmees namelijk met het naar binnenvliegen totdat de mensen weer waren verdwenen.

Tegenover het gebouwtje staat een appelboompje. In dat boompje zat een pimpelmees met een rupsje. Op dat moment wist ik dat er een nestje in de buurt moest zitten. Vanaf een afstand observeerde ik waar het pimpeltje met het voedsel naartoe ging. Dat was het moment waarop ik het nestje ontdekte.

Niet alleen de appelboom werd gebruikt als tussenstation, maar ook een opstapje diende als uitkijkpost om te zien of de kust veilig was.

Op een dag heb ik mijn stoeltje, de camera en het 400 mm teleobjectief gepakt en ben ik op afstand gaan zitten van het nestje. Doordat ik ver genoeg weg zat hadden de pimpelmeesjes geen hinder van mij.

In de buurt van het nestje lag ook een beetje zand. Dat was een fijn plekje voor ze om een zandbad te nemen. Daar heb ik ze al een keer op kunnen betrappen, maar op dat moment had ik geen camera bij de hand.

Het gaat dit jaar niet goed met de stand van de pimpelmezen. Het koude en natte voorjaar van 2021 had desastreuze gevolgen voor met name de broedende pimpelmezen. Op basis van 3800 legsels van pimpelmezen, blijkt dat bij maar 76 procent van de nesten in 2021 jongen uitvlogen. Dat is het allerlaagste percentage vanaf het begin van de metingen in 1982. Op de site van Nature Today kun je er alles over lezen. Nature Today refereert aan het jaarverslag NESTKAST, broedseizoen 2021 van Sovon.

Helaas heb ik het uitvliegen gemist. We hebben dit jaar een mooi voorjaar. Mogelijk dat de pimpelmezen een inhaalslag kunnen maken. Ik ben benieuwd of dit nestje binnenkort weer wordt gebruikt voor een volgende leg.

Meikever, veenpluis en kuifeend

Na mijn fotosessie bij de lepelaars zou ik mijn fietstocht vervolgen echter op dat moment vloog er een meikever langs. De meikever bleef hangen in in het stekelige struweel een eindje bij mij vandaan.

Nadat ik ook de meikever nog had meegepakt was het dan echt tijd om het Commissaris Cramerpad verder te volgen. Dit pad is in 2017 uitgeroepen tot mooiste fietspad van Drenthe. Ik kan me daar wel in vinden, het fietspad slingert zich door een prachtig landschap. Mijn volgende stop was bij veenpluis.

Even verderop staat een mooie kijkwand. De kijkwand heeft vele luikjes voor kinderen en voor volwassenen. Aan het nieuwe hout te zien zijn er recent nog nieuwe bijgemaakt. De nieuwe luikjes zijn groter, een teleobjectief met zonnekap past daar in en dat lukt bij de oudere luikjes niet.

Op de plas dobberden ganzen, wilde eenden en kuifeenden.

Een mannetje en vrouwtje kuifeend dook regelmatig onder om hun kostje bij elkaar te scharrelen. Als ze dan weer boven komen zie je zo mooi de waterdruppels van hun verenkleed afglijden.

Een lepelaar met bedelende jongen

Tijdens mijn fietstocht door Holtveen in Dwingelderveld maakte ik een stop bij een bankje om daar mijn broodje te nuttigen. Zie Google Maps. Toen ik uitkeek over het mooie landschap zag ik in de verte enkele lepelaars rondscharrelen op een eilandje. De lepelaars vertoonden bijzonder gedrag, ze bewogen voortdurend met hun kop op en neer. Aanvankelijk dacht ik dat het zoiets als een paringsdans was. Het volgende moment dacht ik dat het vanwege de ganzen was.

Toen ik door de zoeker keek en ze wat langer observeerde zag ik dat het een ouder was met twee jongen. De jongen liepen te bedelen bij de ouder. De andere ouder stond iets verderop in het water voedsel te zoeken. Die kwam er dus goed voor weg. Het is te hopen dat de ouden de taken wat eerlijk verdelen. Ik zou er gek van worden, die jongen achter mij aan te zeuren…

De ouder komt zelf helemaal niet aan foerageren toe.

Ik had dit gedrag nog nooit eerder gezien en besloot er enkele filmpjes van te maken. Van die filmpjes heb ik één geheel gemaakt. De bijvangst op de filmpjes is het grote aantal libellen wat over het water scheerde.

Vanaf de Waddendijk in Lauwersoog

Na de lunch in de haven van Lauwersoog gingen onze zoon en ik naar de veerhaven.

De M.S. Esonborg, de sneldienst tussen Lauwersoog en Schiermonnikoog, was zojuist de haven uitgevaren.

Op de Waddenzee voer een groot schip onder zeil.

Beide boten stevenden met volle snelheid op elkaar af. Vanuit ons perspectief zag dat er spannend uit. Het leek net alsof ze in botsing zouden komen. In werkelijkheid zat er voldoende ruimte tussen beide boten, maar dat was vanuit ons standpunt niet te zien. Ik heb deze foto’s gebruikt tijdens een coachmoment op de afdeling. Niet alles is wat het lijkt. Het is zinvol om zaken vanuit meerdere perspectieven te bekijken. Vul niet zomaar wat in, maar bekijk de situatie vanuit een ander standpunt en stel vragen. Of zoals men zegt: “Geloof niet alles wat je ziet en denkt”.

Onderaan de Waddendijk foerageerde een groepje steenlopers. Tussen de stenen zochten ze schelpdiertjes.

Zo nu en dan vloog er een steenloper op om verderop voedsel te zoeken.

Wadlopen…

Een steenloper in vlucht.

Scholekster in de haven

Na onze wandeling bij Lauwersnest kregen we ruim na lunchtijd zo langzamerhand toch wel trek. We besloten om een visje te gaan halen in de vissershaven van Lauwersoog. We reden daarvoor naar de noordkant van de haven. We parkeerden de auto en wandelden naar de restaurants.

Terwijl we daar liepen landde er een scholekster in het ondiepe water. Zo te zien had de scholekster ook zin in een lekker hapje uit de zee.

Van het foerageren maakte ik onderstaande fotoserie.

Na deze fotosessie werd het ook voor ons tijd om een visje op te scharrelen. Wij zijn geen echte viseters, maar een lekkerbekje ging er bij ons beiden lekker in…

Grauwe vliegenvanger, icarusblauwtje en mi-vlinder

Op zondag in ons familieweekend gingen we wederom in kleinere groepen uiteen. Onze zoon en ik kozen voor het natuurgebied bij het Lauwersmeer. We parkeerden onze auto bij activiteitencentrum Lauwersnest.

We bestudeerden een aantal routes en besloten de route te volgen van 3 km. We waren nog maar net gestart met die route toen we een aantal vogeltjes zagen rondscharrelen bij een bord. We stonden verdekt opgesteld achter een struik. We herkenden deze vogeltjes niet. De vogeltjes scharrelden de meeste tijd aan de achterkant van de borden. Tussendoor zaten de kort op de borden. Waarschijnlijk waren ze aan de achterkant van de borden op zoek naar insecten. Pas thuis op de computer kon ik determineren dat het hier ging om de grauwe vliegenvanger. De grauwe vliegenvanger staat als ‘gevoelig’ op de rode lijst.

De route die we volgden liep het eerst gedeelte parallel met de kabouterroute. Al snel besloten we te kiezen voor de gezellige route en wat minder kilometers en zo gingen we moeiteloos over in de kabouterroute. Wat zijn we toch flexibel. 😉

Toen we weer in de buurt waren van het bezoekerscentrum zagen we een blauwtje vliegen. Het vlindertje vloog alle kanten op en wilde maar niet gaan zitten. Eindelijk landde het blauwtje op de rolklaver en kon ik de vlinder fotograferen. Achteraf thuis zag ik dat het een icarusblauwtje was.

Terwijl ik op ‘jacht’ was naar het blauwtje zag ik een vlinder op de grond zitten. Het was de Mi-vlinder, een dagactieve nachtvlinder. De vlinder staat als ‘gevoelig’ op de rode lijst. Op de voorvleugels van de mi-vlinder bevindt zich een figuur, die lijkt op het profiel van een heks. De vlinder had geen fotogeniek plekje, maar omdat het voor mij toch een bijzondere waarneming was mag deze vlinder hier een plekje krijgen.

Na onze wandeling bleven we nog een tijdje staan lezen bij de enorme poster aan de wand van het Lauwersnest. Op deze poster staat informatie over de Oost-Atlantische trekroute van vogels. Nationaal Park Lauwersmeer en de aangrenzende Waddenzee liggen precies op een belangrijk knooppunt van deze route. Lees maar met ons mee…

Paessens-Moddergat

Op zaterdag, tijdens ons familieweekend, splitsten we ons op in kleinere groepen. Onze zoon en ik kozen voor een wandeling bij Paessens-Moddergat. Deze ‘duo-dorpen’ aan de Friese zeedijk zijn vooral bekend door het visserijmuseum ’t Fiskershúske met haar in oude stijl teruggebrachte 18e eeuwse vissershuisjes. Wij kozen echter voor Het Wad en de vergane palenrij buitendijks. Als eerste stonden we stil bij het monument wat herinnert aan de ramp in 1883. Tijdens een zware storm kwamen 83 vissers om. In vrijwel elk huishouden vielen een of meerdere slachtoffers te betreuren.

Onze zoon leest de namen van de omgekomen vissers.

Vanaf de dijk hadden we mooi zicht over het Wad. Het was eb en dus waren er wadlopers op het Wad. Aan de horizon ligt het Waddeneiland, Schiermonnikoog. De veerboot ligt in de haven.

Nadat we hadden genoten van het uitzicht liepen we naar beneden. We wandelden langs de palenrij richting het water. Waar we vanwege ons schoeisel niet verder konden bogen we rechtsaf. Onze zoon vond de schapen wel leuk. Hij probeerde ze te aaien, maar dat lieten ze niet toe. Ik richtte mijn camera een tijdje op de huiszwaluwen. Ze verzamelden modder om daarmee hun nesten te maken. Althans die indruk kreeg ik, maar misschien zochten ze ook wel naar voedsel.

Tijdens onze wandeling kwamen we een paar keer een groep wandelaars met gids tegen. Ze waren op weg voor een excursie op het Wad. Na de ontmoeting met de jonge onderzoekers kwamen we weer uit bij de Waddendijk. Daar hadden de kinderen veel plezier met het rollen vanaf de dijk.

Vissershaven, steenlopers en zwarte roodstaart

Onze eerste uitstapje met de aanwezige familieleden was naar de vissershaven van Lauwersoog.

Vanwege de kleine kinderen maakten we een korte wandeling en aten we een ijsje. Dat laatste is en blijf een groot feest voor jong en oud. Na het ijsje hebben we ons opgesplitst in kleinere groepen. Een gedeelte wilde verder de haven verkennen en een ander gedeelte wilde een bezoek brengen aan Dokkum.

Ik bleef bij de groep die de rondgang door de haven vervolgde. Op de kade streek een groepje steenlopers neer. Vanaf een grote afstand maakte ik met behulp van de zoomlens enkele foto’s.

Daarna liep ik steeds een stukje verder die kant op. De steenlopers zijn kennelijk mensen gewend want ze bleven rustig zitten. Nadat ik een fotoserie had gemaakt liep ik op een drafje achter de anderen aan.

Bij een opslagdepot voor brandstof zat een vogeltje op een hek. Onze zoon en ik herkenden dit vogeltje niet direct. Hij dacht op dat moment wel aan de gekraagde roodstaart. Thuis zag ik dat het de zwarte roodstaart was. Een vogel die ik nog niet eerder heb gezien.

De zwarte roodstaart komt oorspronkelijk als broedvogel voor in middel- en hooggebergtes, maar broedt in Nederland in het stedelijk gebied en bij moderne boerderijen. In met name industrieterreinen en grootschalige nieuwbouw vinden zij holten in muren en tal van andere plekken om te broeden. De vogel verdwijnt weer als de omgeving te groen wordt. Dat laatste zal de reden zijn dat ik deze nog niet eerder heb gezien, ik ben meer in het groen dan in de stad.

Een bijzon en een zanglijster

Op een ochtend was ik weer heel vroeg op de fiets in Dwingelderveld. Mijn eerste stop was bij het uitkijkpunt in de buurt van het nest van de kraanvogel. Toen ik een foto wilde maken zag ik een bijzon.

Mijn tweede stop was bij het spiegelgladde ven in de buurt van de schaapskooi.

Nadat ik een tijdje had genoten van de serene rust bij het ven fietste ik verder richting de telescoop.

Op die plek was een zanglijster driftig op zoek naar een lekker hapje. De lijster moest veel kracht zetten om in de harde grond te komen. Uiteindelijk lukte het om iets te bemachtigen wat leek op een emelt.