Toen ik dit bericht zaterdagmiddag schreef, eindigde ik met: “Op het moment van schrijven is het inmiddels weer prachtig weer en begint het opnieuw te kriebelen om er weer op uit te gaan.” Gelukkig heb ik die kriebel meteen gevolgd en ben ik wederom op stap gegaan, voordat de zon de meeste sneeuw had laten verdwijnen.

De eerste stop was aan de Hooiweg. Het mooie van rietendaken is dat de sneeuw daar mooi op blijft liggen.

Daarna reed ik door naar de Hoogeweg in de Weerribben. Daar stopte ik bij wat volgens mij het meest gefotografeerde en nageschilderde huisje van het hele gebied is. Jammer genoeg lijkt er op het erf steeds meer rommel te verschijnen. Om dat te vermijden heb ik het huis vanaf de noordkant gefotografeerd, zodat de spullen buiten beeld bleven.

Tijdens het inzoomen viel mijn oog wel op een paar ‘naakte figuren’ achter in de tuin. Ik weet niet of Staatsbosbeheer nog steeds eigenaar is van dit huisje, maar áls dat zo is, dan begrijp ik eerlijk gezegd niet dat ze deze situatie accepteren.

Een stukje verderop maakte ik foto’s van onder andere spinnenkopmolen De Wicher en van een paaltjasker. Beide blijven fotogenieke elementen in het landschap en zeker als er een laagje sneeuw ligt.

Vannacht keek ik meerdere keren uit het raam en telkens zag ik dikke sneeuwvlokken naar beneden komen. Dat beloofde veel goeds voor een fotosessie in de vroege ochtend. Maar toen ik wakker werd, viel het toch wat tegen: er lag slechts een dun laagje sneeuw en op bomen en struiken was het meeste alweer verdwenen.

Toch stapte ik na het ontbijt in de auto. Als er sneeuw is gevallen, gaat mijn eerste uitstapje bijna altijd naar landgoed De Eese, zo ook vanochtend. Op de Koningin Wilhelminalaan maakte ik mijn eerste foto, in noordelijke richting. De buienradar had het al voorspeld, maar ook de lucht zelf liet duidelijk zien dat er opnieuw een bui in aantocht was.

Op landgoed De Eese staan diverse fraaie gebouwen, waarvan een aantal in warme roodtinten is uitgevoerd. Ze vormen een prachtig contrast met de sneeuw en zijn daardoor zeer geschikt voor een winterse fotosessie.

Het duurde niet lang voordat het opnieuw begon te sneeuwen. Er zat niets anders op dan eerst huiswaarts te keren. De eerste foto en de onderstaande foto zijn op exact dezelfde plek gemaakt, met een tijdsverschil van een half uur.

Thuis heb ik de sneeuwbui afgewacht en zodra het weer droog was, maakte ik een rondje door de tuin. Gisteren had één ijsvogeltje een sneeuwhoedje op, vandaag hadden ze dat alle drie. De winterharde palmen, bedekt met een laagje sneeuw, blijven voor mij altijd echte eyecatchers. Op het moment van schrijven is het inmiddels weer prachtig weer en begint het opnieuw te kriebelen om er weer op uit te gaan…

Vanochtend heb ik alle voeder- en badderplekken voor de vogels grondig gereinigd met een sopje en kokend heet water. Dit doe ik om de verspreiding van virussen zoveel mogelijk te voorkomen. Daarna heb ik alles weer voorzien van vers voer. Het duurde dan ook niet lang voordat de vogels de plekken opnieuw wisten te vinden. Zonnebloempitten en gedroogde meelwormen blijven duidelijk favoriet.

Dit alles in aanloop naar de verwachte winterse periode. Vanochtend zag ik al foto’s voorbij komen waarop de eerste sneeuw te zien was. Bij ons bleef het landschap nog ‘maagdelijk’ groen, tot het om kwart voor één vanmiddag ook hier begon te sneeuwen.

Mijn ervaring is dat tuinvogels meestal beschutting zoeken zodra het begint te sneeuwen. Voor het roodborstje gold dat echter niet. Het trotseerde onverstoorbaar de vallende sneeuwvlokken en had zo de voederplaats helemaal voor zichzelf.

De temperatuur lag nog boven het vriespunt, waardoor de sneeuw nauwelijks bleef liggen. Als de weersverwachtingen uitkomen, zal dat de komende dagen waarschijnlijk heel anders zijn.

Het grootste schilderij van de Wadden, gemaakt door de Amsterdamse kunstenaar SIT, siert de 300 vierkante meter grote muur bij de monding van de Waddenhaven in Oudeschild. ’t Skildermuurtje verbeeldt op indrukwekkende wijze het verleden, heden en de toekomst van het eiland Texel.

Het 70 meter lange kunstwerk zit vol verwijzingen naar thema’s als de Texelse rede, de walvisvaart, de vervuiling van de zee en de rijke boven- én onderzeese flora en fauna van het eiland. Met deze gigantische muurschildering wil kunstenaar SIT de aandacht vestigen op de kwetsbare staat van onze oceanen, nu én voor toekomstige generaties. Een belangrijk en actueel thema in het werk is de zogenoemde ‘plastic soup’, samen met de rondslingerende visnetten die het leven in de zeeën en oceanen op talloze manieren bedreigen.

Na mijn fotosessie langs ’t Skildermuurtje beklom ik de Waddendijk. Vanaf daar had ik een schitterend uitzicht, helemaal rondom én over de uitgestrekte Waddenzee. De combinatie van het spel van licht, het weidse landschap en de rust van het water maakte het een mooi moment om onderstaande foto’s te maken.

De muurschilderingen, de Waddenzee, de zon en de dreigende lucht stemmen tot nadenken, het zijn momenten waarop je vanzelf stil wordt en nadenkt over wat de toekomst ons zal brengen…

Het jaar 2025 zwaai ik uit met ons roodborstje.

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. 
Ik ben blij met jullie en hoop van harte jullie hier in het nieuwe jaar weer te treffen.
❤️

Vandaag was het prachtig weer en ik reed naar het Waterloopbos voor een wandeling. Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen, vond ik het echter te bewolkt en het bos te donker naar mijn zin. Ik besloot om om te keren en terug te rijden richting Blokzijl. Onderweg maakte ik een korte stop om een foto te nemen van het Vollenhoverkanaal (zie Google Maps).

Vervolgens reed ik door naar Blokzijl, waar ik de auto parkeerde aan de zuidkant van het stadje. Van daaruit wandelde ik naar de oude sluis. Vanaf deze plek heb je een prachtig uitzicht op de Havenkolk. Op deze site is in het kort de geschiedenis van Blokzijl te lezen.

Via de aanlegsteiger wandelde ik richting het centrum van Blokzijl, langs de statige herenhuizen aan het water. Achterom kijkend, zag ik dat op de plekken waar het zonlicht niet was doorgedrongen, hier en daar nog een dun laagje ijs op het water lag.

Zicht op de kolk vanaf de noordoostkant. Er stond geen zuchtje wind, wat zorgde voor een strakke weerspiegeling in het water.

Het weer was zó mooi dat meerdere mensen buiten in het zonnetje zaten te genieten. Het hoogwaterkanon was versierd met lichtjes. Een volgende keer zoom ik in op het schip op de laatste foto.

Tijdens ons verblijf op Texel brachten we meerdere keren een bezoek aan de haven van Oudeschild. Op een van die momenten hadden we geluk: boven het dorp tekende zich een regenboog af. Iets verder naar het zuiden zag de lucht er totaal anders uit, met grote stukken helderblauwe hemel die een mooi contrast vormden met de donkere wolken boven de haven.

De haven van Oudeschild werd tot 1962 gebruikt door de Texel’s Eigen Stoomboot Onderneming (TESO). De geschiedenis van Oudeschild (door eilanders ook wel Skil genoemd) is indrukwekkend. In de Gouden Eeuw was het dorp een haven van groot belang, dankzij de nabijgelegen Rede van Texel. Hier lagen VOC-schepen voor anker om op gunstige wind te wachten voordat zij de wereldzeeën trotseerden. Vanuit Skil werden de schepen bevoorraad met proviand, zoals vers water en voedsel. Zie deze website.

Nadat we op de kop van de haven flink waren uitgewaaid, stapten we weer in de auto en reden we naar de andere kant van de haven. Dat is een gedeelte waar we normaal gesproken nauwelijks komen. Vanaf daar krijg je een heel andere kijk op de haven.

Aan deze kant van de haven worden suikerbieten in een schip geladen, waarna ze per schip worden vervoerd naar Hoogkerk in de provincie Groningen. Vervoer over water is een duurzamer alternatief dan transport over de weg. Meer informatie hierover is te vinden op de website van Cosun Beet Company.

Het was al onstuimig op de Waddenzee; storm Benjamin was in aantocht. De volgende ochtend maakte ik deze fotoserie van het hoge water in de haven van Oudeschild.

Aan het einde van de zondagochtend badderden de mussen in onze voortuin alsof hun leven ervan afhing. Ze plensden, fladderden en schudden het water alle kanten op. Ik kon het niet laten om er een fotoserie van te maken.

Tegen het begin van de middag brak de lucht open. De zon liet zich zien en verscheen er blauw aan de hemel. Om te voorkomen dat ik mij opnieuw zou beperken tot een fotoserie vanachter het raam, besloot ik in de auto te stappen en naar Giethoorn te rijden voor een wandeling en nieuwe foto’s. Halverwege de rit tussen onze woonplaats en Giethoorn reed ik ineens de mist in. Ik stopte om een foto te maken van de voormalige watertoren in Thij, die half verscholen stond in de nevel.

Even heb ik overwogen om terug te keren, maar uiteindelijk ben ik toch doorgereden naar Giethoorn. Dan maar een wandeling in de mist. Giethoorn werd ooit landelijk bekend door de film De Fanfare van Bert Haanstra. Aan die film herinneren nog altijd enkele monumenten in het dorp. Zo is er een monument ter ere van Haanstra, als ode aan zijn werk en zijn betekenis voor de Nederlandse filmgeschiedenis. Ook Café De Fanfare bestaat nog steeds en vormt een tastbare verbinding met dat verleden. Ook staat er een beeld van Albert Mol, die in de film een memorabele rol vertolkte.

De mist gaf het dorp een ingetogen, bijna tijdloze sfeer. Tijdens de kerstdagen had zich een mooi ijsvloer gevormd in de Dorpsgracht. Omdat de vorst niet heeft doorgezet, mocht er na een tijdelijk vaarverbod weer worden gevaren. Dat resulteerde in een gracht vol losgeslagen ijsschotsen, langzaam voortgeduwd door het waterverkeer. Mocht het op korte termijn opnieuw serieus gaan vriezen, dan is dat natuurlijk funest voor de schaatsliefhebbers, het ijs krijgt geen kans meer om egaal aan te groeien.

Ook de dag na kerst is voor ons altijd een bijzondere dag. Vandaag viert mijn lieve en oudste zus dat ze een jaar mag optellen bij haar leven. Ik ben dankbaar voor mijn beide zussen, stuk voor stuk bijzonder op hun eigen manier. Vandaag zetten we er één in het zonnetje.

Onze zoon is vanochtend weer afgereisd naar zijn eigen woonplaats in het westen van het land. Hoe ouder we worden, hoe moeilijker mijn man en ik het vinden wanneer hij weer vertrekt. We missen zijn gezelligheid, de reuring in huis en zelfs de rondslingerende spullen. Zijn vader verwent hem maar al te graag met eten en drinken. En als hij dan in zijn eigen hoekje op de bank ligt, terwijl zijn moeder ook nog wat door zijn haar kriebelt, is het helemaal feest. 😉

I.v.m. privacy foto verwijderd.

Wat ik ook mis, zijn de zonnige dagen met vorst. Het was vandaag flink wennen aan het grijze weer. Die heldere, koude dagen met zonneschijn waren zó mooi. Ik mis het licht van de zon en de vogels die daarin oplichtten.

Het is vandaag, op tweede kerstdag, opnieuw koud. De temperatuur schommelt rond de –2 graden, maar door de stevige kou voelt het aan als –8. Het weer is prachtig helder; zo’n winterse dag die een mens goed doet, mij in ieder geval wel.

De luchtpomp hangt in de vijver om een wak open te houden. Bij de kippen vullen we het drinkwater regelmatig aan met warm water, zodat het niet bevriest. Ook de vogeldrinkbakken houden we scherp in de gaten; elk uur krijgen ze vers, warm water. De vogels maken er dankbaar gebruik van, wat een levendig schouwspel oplevert.

Vanuit de woonkamer genieten we samen van de vele vogels in de voortuin. Tussendoor kletsen we gezellig bij met onze zoon, die deze kerstdagen bij ons logeert. Die momenten maken deze kerstdagen warm en waardevol.