‘Onze’ grote bonte specht komt dagelijks foerageren bij de vetbollen. En dat kan ook vreedzaam samen met een huismus.

Het roodborstje, ook een vaste gast in onze tuin, nam een bad. Ik vermoed dat badderen in ijswater er tijdens deze koude dagen even niet meer in zit. Ik houd jullie op de hoogte.

Zondag was het prachtig weer. Een perfecte dag voor een wandeling op de Eese. We vroegen onze dochter om mee te gaan, een mooie gelegenheid om meteen bij te kletsen. We pikten haar op en terwijl we stonden te wachten, maakte ik een foto van de besjes van de schoonvrucht in hun voortuin.

We parkeerden de auto aan de doodlopende Braamweg en betraden landgoed De Eese. Op verschillende plekken op het landgoed kun je heerlijk wandelen en er soms ook een beetje verdwalen.

Meerdere gedeeltes op het landgoed zijn afgesloten voor publiek. Daar staan de huizen van de familie Van Karnebeek.

Tijdens de wandeling raadpleegde ik de route op mijn telefoon. Tot verbazing van mijn man en mij werd er op de kaart aangegeven dat in de buurt Hunebed O1 zou moeten zijn. Nieuwsgierig wandelden we naar de exacte locatie. We kwamen uit op een plek waar de varens waren weggemaaid en daar, op het hooggelegen gedeelte zou ooit Hunebed O1 hebben gestaan.

Later las ik er op internet meer over. Hunebed O1 blijkt een bijzonder en ook een beetje tragisch stukje prehistorie te zijn. Het gaat om een verdwenen hunebed, waarvan alleen de resten van de dekheuvel nog zichtbaar zijn. Aan het begin van de 19e eeuw is het hunebed volledig vernield: de grote stenen werden met buskruit opgeblazen en de brokstukken verkocht voor wegenbouw en dijkversterking. Op de website van UMCG vond ik een interessante publicatie over de verdwenen Hunebedden van de Eese.

We wandelden verder en kwamen uit bij de coniferenlaan. Deze 330 meter lange laan bestaat uit twee rijen coniferen die in 1932 zijn aangeplant. Het bijzondere is dat de tegenover elkaar staande bomen niet op gelijke afstand van elkaar staan: de afstand wordt steeds iets groter. Daardoor lopen de lijnen aan de horizon niet naar elkaar toe, maar blijven ze visueel evenwijdig. Halverwege de laan loopt de provinciegrens tussen Overijssel en Drenthe. Op Google Maps is dan ook te zien dat de afstand tussen de coniferen in Drenthe groter is dan in Overijssel.

Ondanks lang zoeken kon ik deze keer geen aanvullende informatie vinden over deze coniferenlaan. In 2014 heb ik op mijn vorige weblog ook aandacht besteed aan deze laan, te lezen in dit bericht. Helaas is de website waar ik toen naar verwees niet meer te vinden. De onderstaande foto dateert uit 2014.

Ik heb mij toen laten vertellen dat er een reden voor is dat deze laan op deze manier is beplant. Aan deze kant van de laan zou vroeger het huis van de opzichter hebben gestaan. Vanaf zijn huis kon de opzichter de arbeiders, die op het land achter de laan werkten, beter in de gaten houden.

De namiddagzon scheen in onze achtertuin. Met camera en telelens liep ik door de tuin, omdat ik even daarvoor deze serie van de vogels had gemaakt. Vanuit de verte zoomde ik in op de rietpluimen en de takken van de kronkelhazelaar. Gouden licht…

Afgelopen vrijdag gingen Jan en ik voor de laatste keer in 2025 samen op stap. Voor die gelegenheid haalde Jan herinneringen op uit 2009. In die week was er in onze regio een dik pak sneeuw gevallen en ’s nachts vroor het dat het kraakte. Overdag brak de zon door en veranderde het landschap in een sprookjesachtige witte wereld. Zijn terugblik werkte aanstekelijk. Ook ik dook mijn archief in en bekeek met een vleugje heimwee de fotoserie van toen.

De fotoserie uit 2009 staat nog altijd op mijn oude weblog. Helaas heeft Photobucket, na jarenlang gratis opslag te bieden, de beelden uiteindelijk achter slot en grendel gezet. Toch zijn de series nog te bekijken via dit eerste bericht en dit tweede bericht. Hieronder heb ik een selectie geplaatst van de foto’s uit die winterse reeks.

En dan terug naar vrijdag 19 december 2025. Het weer was eigenlijk best aangenaam: de bewolking brak zo nu en dan open en af en toe liet de zon zich zien. We hebben een prima dag gehad. De komende tijd zal ik hier de foto’s delen.

Vrijdag fotografeerde ik het kunstwerk van Evert van Benthem. Hij won de Elfstedentocht in 1985 en 1986 en is daarmee een icoon uit de Elfstedentochtgeschiedenis. Of we ooit nog een Elfstedentocht zullen meemaken, blijft de grote vraag. De winters worden zachter en de kans op voldoende natuurijs lijkt met de jaren kleiner te worden. Misschien moeten we het in de toekomst vooral hebben van de beelden, verhalen en kunstwerken die ons aan die heroïsche tochten herinneren…

Van een dankbare stagiaire kreeg ik na haar eindbeoordeling 😉 een vogelvoederpakket cadeau. Daarin zat onder andere dit vogelvoederhuisje, dat je met een zuignap aan het raam kunt bevestigen. Ik heb eerder zo’n voederhuisje gehad, maar achteraf bleek dat ik het op een onhandige plek had opgehangen. Deze keer heb ik er beter over nagedacht en gekozen voor een plekje dicht bij een heester en een klimop, een plek waar vogels zich veilig voelen

De foto’s zijn genomen vanuit de woonkamer, met de camera op statief. Op deze grijze dag heb ik me een tijdje prima vermaakt met het fotograferen van de mezen. Op de tweede foto vliegt het voer in het rond. De zonnebloempitten zijn favoriet bij de mezen en die pikken ze er als eerste uit.

Het is sowieso een feest om vanuit de woonkamer al die vogels te zien langskomen bij de voederplaatsen in onze tuin. De onderstaande foto is genomen aan de noordkant van ons huis. Daarnaast hebben we ook nog een voederplaats in de voortuin, zodat de vogels op meerdere plekken terechtkunnen.

In de tweede helft van onze vakantie op Texel verbleven we in een voormalige pastorie die is omgetoverd tot een prachtige B&B. Wij sliepen op de bovenste verdieping, waar mijn man enthousiast uit het raam stond te zwaaien. Vanuit onze kamer hadden we een schitterend uitzicht over de Waddenzee.

Op hun site staat het volgende vermeld over de keuze voor deze naam: Vanwege de ligging aan zee hebben we voor de naam Stella Marie gekozen. Stella Maris verwijst naar ‘Sterre der Zee’, de bijnaam van Maria. Waarbij we Marie, verbastering van Maria, hebben behouden als eerbetoon naar de vorige eigenaren die onze pastorie de naam Marie gaven. Sterre der Zee is niet alleen een bijnaam van Maria, maar ook een verwijzing naar de Poolster. Deze heldere ster werd vroeger door zeevaarders gebruikt als richtpunt.

Deze voormalige Pastorie van de Heilige Martinus werd gebouwd in 1904. Alle kamers zijn inmiddels volledig gerenoveerd en ingericht volgens de maatstaven en wensen van deze tijd, zonder dat daarbij de bijzondere sfeer en het authentieke karakter verloren zijn gegaan. In de B&B hangen bovendien meerdere schilderijen van kunstschilder Hans Pruijn. De eigenaren zijn bijzonder vriendelijk en gastvrij. Zowel de kamers als het ontbijt waren tot in de puntjes verzorgd, waardoor we ons er werkelijk de koning te rijk voelden.

Tijdens een rondgang door dit deel van Oudeschild maakte ik onderstaande serie foto’s. Vroeger lag Oudeschild direct aan de Waddenzee; een dijk was er toen nog niet. De zee reikte tot vlak bij de huizen, waardoor het dorp kwetsbaar was voor stormvloeden. Het was een bescheiden nederzetting, waar de bewoners leefden van visserij en scheepvaart. In het VOC-tijdperk, in de 17e eeuw, lagen er vaak tientallen schepen voor anker bij de Rede van Texel, vlak voor Oudeschild. Tijdens mijn wandeling kwam ik langs een opvallende witte kerk: de Zeemanskerk van de Protestantse Waddengemeente Texel.

Na mijn wandeling langs onder andere de vele karakteristieke dijkhuizen keerde ik terug bij pastorie Stella Maris en de Rooms-Katholieke kerk. Ik besloot een kijkje binnen te nemen. De kerk kreeg haar huidige vorm in 1894, toen zij na een grondige verbouwing plechtig werd ingezegend, al ontbrak de toren nog. Die werd tien jaar later, in 1904, aan de straatzijde toegevoegd. In datzelfde jaar werd de oude pastorie gesloopt en vervangen door een nieuwe. Zowel de kerk als de pastorie raakten in 1939 beschadigd door de explosie van een zeemijn, waarna in de jaren daarna meerdere restauraties volgden. In de fraaie neogotische kerk valt vooral het prachtige altaar op, met verschillende tegeltableaus. Ze verbeelden onder meer De storm op het meer en De wonderbaarlijke visvangst. Op het andere altaar is het verhaal van het verloren schaap te herkennen.

Vanaf de hoge Waddendijk, die Oudeschild beschermt tegen het hoge water van de Waddenzee, heb je een prachtig uitzicht over het dorp.

Op die mooie zonnige herfstdag landde er een grote bonte specht op de boom naast onze woonkamer. Voordat ik mijn camera in de aanslag had, vloog de specht alweer weg en streek neer in het land met kerstbomen van de buurman. Ik sloop naar buiten. Gelukkig lukte het me om, goed verstopt achter een struik, enkele foto’s van de vogel te maken. De specht roffelde gretig op een restant van een stam, waar tot voor kort nog een kerstboom had gestaan.

Nadat de specht uiteindelijk verdwenen was, bleef ik nog even staan om een paar foto’s te maken van de koolmezen die weer dichterbij durfden te komen, naarmate ik daar langer stil bleef staan. Ik kan daar zo van genieten van het gedrag van de vogeltjes, die zich niets van mij leken aan te trekken terwijl ze van tak naar tak fladderden.

Op een gegeven moment zag ik een vogel landden in een kerstboom, ver bij mijn vandaan. Kijkend door de zoeker werd mijn vermoeden bevestigd: het was een koperwiek. Ondanks dat ik een 600 mm lens had, moest ik de foto’s flink inzoomen om de vogel dichterbij te krijgen. Op de tweede foto is te zien dat de koperwiek een dennennaald in zijn snavel heeft.

Even later zag ik een groene specht scharrelen tussen het groen. Als hij zich niet had bewogen, had ik hem waarschijnlijk niet opgemerkt. Gelukkig besloot hij even stil te zitten in het zonnetje, maar helaas bleef zijn kop in de schaduw. Tja, je kunt niet alles hebben. De specht was druk bezig met het zoeken naar mieren en hun larven tussen het mos. Met zijn lange, kleverige tong peuterde hij ze uit de nestgangen, waarna zijn snavel besmeurd was met zwarte aarde.

Als laatste kreeg ik nog een gaai voor de lens. Ik stond daar, helemaal in mijn element, te genieten van al de gevleugelde vrienden om me heen. Dat is het mooie van zonnig weer: de vogels laten zich dan veel beter fotograferen dan wanneer het donker of grijs is. Het zachte namiddaglicht maakt alles net even levendiger.

Vandaag deel ik een fotoserie van onze mistige fotokuier in Fryslân. Jan en ik reden daarvoor naar natuurgebied De Deelen. We wandelden een klein stukje over dit pad. Veel viel er niet te beleven: behalve een groepje eenden dat steeds verder van ons wegzwom, bleef het opvallend stil in de nevelige omgeving.

We wandelden terug naar de parkeerplaats en namen van daaruit een volgend pad. Daar koos een grote zilverreiger het luchtruim, terwijl aan de overkant een groepje krakeenden met ons mee zwom. Jan wist ze prachtig vast te leggen, zoals te zien is in dit bericht. Zelf wist ik in de mist toch nog wat kleur te vangen: de heldergroene varens, de lichtbruine berkenzwammen en de rode herfstblaadjes.

Vanaf De Deelen reden we verder over de landweggetjes. Terwijl we over de Bornego reden, zagen we in de mist ineens een grote groep mensen, dieren en andere silhouetten opdoemen (zie Google Maps). Dat onverwachte tafereel nodigde uit tot onze volgende stop.

Toen ik weer in de auto wilde stappen, werd mijn aandacht getrokken door een huisje dat door de bomen schemerde. Ik stapte door de droge sloot, beklom de wal en kwam uit bij het water, dat, zo ontdekte ik later, de Hooivaart heet. Het uitzicht over het water en de bomen in de mist vond ik meer dan de moeite waard om vast te leggen.

Vanaf de Bornego reden we via de Van Sminiawei richting Akkrum. Net buiten het dorp stopten we bij Watertoren Hotel Nes. We hadden er samen wel plezier om: een hotel met een fenomenaal uitzicht over de landerijen en dan moet je net die ene mistige dag treffen waarop dat uitzicht volledig in nevelen is gehuld.

Aan de noordkant van Akkrum hebben we onze lunch genuttigd. Ik kon op Google Maps de locatie niet terugvinden. Dat kwam omdat ik dacht dat we ná Grou hebben geluncht. Gelukkig gaf Jan uitkomst.

Van Akkrum reden we via Grou en Warten om De Alde Feanen terug naar het huis van Jan en Aafje. We moesten op tijd thuis zijn, want Jan en Aafje gingen samen met de kinderen Sinterklaas vieren. Het was kort en het was mistig, maar desondanks hebben we weer een prima dag gehad.

De dag begon met een kleurrijke zonsopkomst. Aan de rand van het dorp maakte ik onderstaande foto’s.

De rest van de dag bleef het prachtig weer met een mooie blauwe lucht. Verschillende heesters staan momenteel in bloei en de magnolia toont al volop haar dikke knoppen. Het zou een veelbelovende aankondiging van de lente kunnen zijn, ware het niet dat het vandaag 13 december is!

Het is ongewoon warm voor de tijd van het jaar. De ene na de andere warmterecord wordt verbroken en dat is een zorgelijke ontwikkeling. Hoewel zachte winters comfortabel lijken, brengen ze grote ecologische en economische risico’s met zich mee. Zo raken natuurlijke groeicycli verstoord, landbouwgewassen uit balans en ook onze cultuur, denk aan tradities die verbonden zijn met winterse kou, komt onder druk te staan. Deze reeks van uitzonderlijk warme dagen is een duidelijk signaal van klimaatverandering, een proces dat onze samenleving blijvend zal beïnvloeden.