Op 19 september was ik aanwezig bij theatervoorstelling ‘Trillend Riet’. Deze spannende theatertocht vond plaats in Kalenberg, tegen het prachtige decor van de Weerribben. Wij hadden kaartjes voor de eerste voorstelling op 19 september. Uiteindelijk zijn alle zes voorstellingen geweest en daarom plaats ik vandaag de fotoserie. In de vooravond verzamelden we ons bij het Kalenberger Gemeenschapshuis , kort gezegd KGH .

De voorstelling was dit jaar is geïnspireerd op de spannende misdaadroman: ‘Wetland’ van Jacob Vis. Het speelde zich af in de jaren 60 van de vorige eeuw. Het decor in het KGH was dan ook in de stijl van de jaren 60.

De aanleg van de weg in 1959 maakte Kalenberg toegankelijk en mensen wisten Kalenberg te vinden, zoals dichter JC Bloem en schrijfster / cabaretière Marjan Berk. Een weg, de opkomst van tv en de “stadsen” veroorzaakten reuring in het stille dorp. Marjan Berk heeft sinds 1968 een vakantiehuis in Kalenberg. Marjan opende de theatervoorstelling met mooie verhalen en anekdotes uit vervlogen tijden. Ook al is het haar nooit gelukt om Nedersaksisch te spreken, ze voelt zich toch wel een beetje een Kalenberger.

Na het welkom met koffie en het verhaal van Marjan Berk verlieten we het KGH door de achterdeur en stonden we gelijk tussen de rietvelden. Bij de achterdeur ontvingen we allemaal een cape in de jaren 60-stijl. Daarnaast kregen we allemaal een vleugje anti-muggenspray op de hand gespoten. Dat laatste was meer voor de show dan dat het de muggen bij ons vandaan hield.

We stapten in de eerste scène. De vrouw van een visser had een verhouding met de man van Staatsbosbeheer. Daar heb je het al: ‘Rook in de ribben!’

Een stadsmeisje wordt door twee vrouwen uit Kalenberg uitgelachen om haar gekke kleding en om haar vreemde gedrag.

In de volgende scène hebben drie rietsnijders het aan de stok met de man van Staatsbosbeheer. Het verschil in belangen en de bijbehorende onenigheid is dus van alle tijden. De rietsnijders sommeerden met krachtige termen dat de man hun rietland moest verlaten.

Een jonge vrouw legde dit alles nauwgezet vast met haar Polaroid.

Nog onder de indruk van de schermutselingen tussen de rietsnijders en de man van Staatsbosbeheer liepen we verder naar het volgende tafereel. Het was een ontspannend tafereeltje. We stapten in de wereld van ‘peace en vree’ met de klanken van ‘Blowin’ in the Wind

Alle gasten kregen een glaasje drinken. En terwijl we daar zo genoeglijk zaten en/of dansten kwam er iemand gillend aanrennen. Er was een lichaam gevonden. Het lichaam van de man van Staatsbosbeheer. Geschokt verlieten we de kring van ‘peace en vree’.

In afwachting van de politie werden we als mogelijke getuigen naar de boot geleid. Eenmaal in de boot beseften dat het gewone leven doorging. De venters probeerden hun waar aan ons te slijten. Ik had mijn Canon 5D en een statief meegenomen. Door de beperkte ruimte kon ik in de boot de drie poten niet uitklappen en heb ik het statief als een 1-poot statief gehanteerd.

Het was stil op het water en indrukwekkend mooi. Ook het publiek was stil. Plots werd de stilte doorbroken door twee ruziënde buurvrouwen. De ene buurvrouw afval haar kleding in de vaart terwijl de andere buurvrouw haar po leegde in de vaart vlakbij de schrobbende vrouw. Tsja, en dan kan een burenruzie natuurlijk niet uitblijven.

We lieten de kibbelende vrouwen achter ons en voeren verder. We kwamen langs het huis van dichter JC Bloem. Bloem zat buiten te schrijven. Speciaal voor ons las hij een prachtig gedicht voor. Deze scènes speelden zich aan de rechterkant van de boot terwijl ik aan de betrokken zat. Het zat er dus niet in om dit tafereel vast te leggen.

We kwamen aan bij een bruggetje. De brugwachter stond al op ons te wachten. We verlieten de Kalenbergergracht en sloegen linksaf het Meentegat op. De zon ging onder. Het werd donker, heel donker. Lichtvervuiling kent men daar niet. Het was een kraakheldere avond en ik keek verrukt naar de sterrenhemel. Het gebeurt niet vaak dat men in Nederland zoveel sterren ziet.

Het was spannend om daar in het pikkedonker te varen, er was immers een moord gepleegd en de moordenaar was nog op vrije voeten. Op de oever speelde zich weer een scène af.

Inmiddels waren er drie verdachten opgepakt voor de moord op de man van Staatsbosbeheer. Het waren de rietsnijders die de man eerder op de avond hadden bedreigd. We hadden het wel gedacht… Ze werden voorgeleid aan de rechter.

In de rechtszaal ontstond een schermutseling. De rechter ging te water en de daders wisten te ontsnappen. Met een snelle boot gingen ze er vandoor.

Even verderop gingen ze aan land en betrapten daar een verliefd stelletje. De jongen en het meisje werden door de drie mannen bedreigd. Na deze scène volgden er nog een aantal. Die scènes waren nauwelijks verlicht zodat het niet lukte om er foto’s van te maken.

Na de rondgang met de boot legden we aan bij de brug. Op de brug stond een grote menigte. De menigte was op zoek naar de drie daders. Nadat we waren uitgestapt werden ook wij opgehitst om de drie daders te vinden en te pakken. Na een zoektocht door het dorp werden de drie verdachten gevonden en aangehouden.

Kort daarna kwam er een getuige op de proppen. De drie verdachten hadden de moord niet gepleegd. De man van Staatsbosbeheer werd vermoord door de visser. De visser was er achtergekomen dat zijn vrouw een affaire had met deze man. De visser legde een bekentenis af, het bleek geen moord met voorbedachte rade maar het was doodslag. En dat allemaal in dat kleine Kalenberg.

Na de theatertocht was er nog een gezellig samenzijn in het KGH. Het was een prachtige avond. Alle lof aan de organisatie en aan de toneelspelers. Bron is deze site van: ‘Trillend Riet’