Grauwe klauwier in de herkansing

In deze post plaatste ik foto’s van de grauwe klauwier. Het plekje die de klauwier toen had gekozen en de lichtomstandigheden werkten toen niet mee voor een goede fotoserie. Een paar weken later ging ik in de herkansing. Toen ik met de fiets op de plek aankwam trof ik daar een natuurfotograaf. Hij tipte mij over de uitkijkpost van dit vogeltje. Als ik dat plekje in de gaten hield dan was er een grote kans dat ik de grauwe klauwier goed in beeld zou krijgen.

Ik koos een strategische plek. Het mannetje kwam al snel in beeld, maar koos een aantal keren een minder gunstig plekje dan de plek die de fotograaf had aangewezen. Op onderstaande foto’s laat het mannetje zich wel mooi van achteren bekijken.

Even later koos het mannetje een plekje binnen een omlijsting van takken. Ook niet verkeerd.

Vervolgens landde de grauwe klauwier op een tak van een klein boompje. Met deze plek was ik ook tevreden. Het vogeltje zat mooi in het zonnetje alle kanten op te kijken.

Tenslotte koos het mannetje zijn vaste uitkijkpost. Op dat plekje liet hij zijn zang horen. Even later keek hij met zijn zwarte masker recht in de camera en tenslotte bleef hij poseren terwijl hij een smakelijk hapje had bemachtigd.

 

Dodaars tussen de waterlelies

Al fietsend over het Commissaris Cramerpad in Holtveen werd ik verrast door een prachtig ven met roze en witte waterlelies. Ik stapte van de fiets en genoot van het prachtige uitzicht.

Uiteraard heb ik ook even ingezoomd op de roze waterlelies. Met als bijvangst een jasje van een uitgeslopen juffer. Ook een groene kikker contrasteerde mooi bij het roze van de waterlelie.

Toen ik daar stond te fotograferen zag ik aan de overzijde van het ven een watervogel zwemmen. Door flink in te zoomen kon ik de watervogel goed in beeld krijgen. Op dat moment wist ik nog niet om wat voor watervogel het ging. Met behulp van internet op mijn telefoon werd ik dat snel gewaar. Het was een dodaars.

Deze dodaars dook niet zoals gebruikelijk veelvuldig onder, maar zwom wat heen en weer voor de waterlelies. Op een gegeven moment leek het deze watervogel toch veiliger om beschutting te zoeken tussen de waterlelies.

De dodaars is onze kleinste futensoort. Deze schuwe watervogel is zelfs nog een slag kleiner dan de meer bekende waterhoen. De dodaars is een broedvogel van ondiepe en beschutte wateren met een rijke oeverbegroeiing en onderwatervegetatie, zoals moerasgebieden, vennen en meren. Bron: deze site. Op onderstaande overzichtsfoto is te zien dat de dodaars een slim plekje had gevonden tussen de waterlelies, hij is zo bijna niet te zien.

 

Een specht voert jongen

Op een namiddag fietste ik over een fietspad in Drenthe. Plotseling hoorde ik een piepende boom. Een bijzondere gewaarwording.

Al snel ontdekte ik het gat waar het piepende geluid vandaan kwam. In een eikenboom zat een nest met met jonge spechten. Om een goed beeld te schetsen van mijn waarneming maakte ik er een filmpje van.  Na een korte opname liet ik het nest en de ouders met rust. Op grote afstand stelde ik mij verdekt op en richtte mijn camera op de boomstam. Ik maakte ook een paar korte filmpjes van de ouder die kwam voeren. Het geheel heb ik aan elkaar gesmeed en het resultaat is hieronder te zien.

Ik heb daar best een tijdje staan posten en foto’s gemaakt van de specht. Gekleed in korte broek en blouse met korte mouwen was dat geen pretje. De neefjes (mietsen) wisten me wel te vinden. Deze foto’s zijn gemaakt met de Nikon bridgecamera.

Een paar dagen later ben ik nog een keer teruggegaan met een andere camera. Voor die gelegenheid had ik alle lichaamsdelen bedekt. Alleen mijn neus en ogen waren nog vrij. Ook toen werd ik aan alle kanten belaagd door dorstige neefjes, maar ze kregen op deze manier geen kans om mijn bloed te drinken. Deze foto’s zijn gemaakt met de Canon spiegelreflex met 70 – 200 mm zoomobjectief.

Grauwe klauwier

Onlangs schreef Willie op haar weblog over de grauwe klauwier in Dwingelderveld. Omdat ik ook regelmatig in Dwingelderveld ben te vinden vroeg ik aan Willie in een privé-bericht waar ik dan moest zijn. Willie heeft me dat keurig uitgelegd en zo ging ik op pad. Na lang speuren met de verrekijker heb ik de grauwe klauwier in een flits voorbij zien komen, maar het was ook niet meer dan dat. Een week later ben ik er weer naartoe gegaan. Ik zat nog maar goed en wel op het bankje en warempel de grauwe klauwier vloog voor mij langs en streek neer op een lage tak van een enorme eikenboom.

Met de bridgecamera kan ik ver inzoomen, maar een dergelijke camera heeft ook beperkingen en dat heb ik op dat moment wel gemerkt. Het licht werkte niet mee en  de grauwe klauwier had ik ook nog eens een donker plekje gekozen. Toch ben ik wel blij met deze fotoserie.

De grauwe klauwier staat op de Rode Lijst van Nederlandse broedvogels als ‘bedreigd’. De afname van de grauwe klauwier in de vorige eeuw heeft zeker te maken met de aftakeling van het agrarisch buitengebied. Vooral het verdwijnen van talloze heggen en struwelen en de forse afname van veel grote insecten heeft een slechte uitwerking gehad op de soort. Verder speelde het verdwijnen van woeste gronden en verruiging door zure regen – speciaal in de duinen – een rol. Heeft zich door uitgekiend beheer hersteld in natuurgebieden in Oost- en Noordoost-Nederland. Herstel in de duinen blijft nog achter. Bron: site van de vogelbescherming.

Het is wel verslavend want nu wil ik binnenkort nogmaals terug om te proberen betere foto’s te krijgen. Voor een prachtige fotoserie van dit vogeltje verwijs ik naar het het weblog van Willie.

 

Overstekende koe

Tijdens een fietstocht door Dwingelderveld nam ik het Commissaris Cramerpad. Dit pad is in 2017 uitgeroepen tot mooiste fietspad van Drenthe.

Dit pad loopt door Holtveen. Het fietspad voert je langs vele prachtige vennen. Het nodigde mij meerdere keren uit om af te stappen en te genieten van het uitzicht over het water.

Op een gegeven moment zag ik in de verte een koe aan de kant van het pad staan te grazen. Uit veiligheidsoverweging stapte ik van mijn fiets. Als ik door zou fietsen dan kon ik niet de geadviseerde afstand van 25 meter aanhouden. Grote grazers in de natuur zijn in de regel vredelievende dieren, maar als ze schrikken kunnen ze rare dingen doen.

Vanaf de andere kant kwamen fietsers aan. Op het moment dat ze de koe aardig dicht waren genaderd stapte de koe op het fietspad. De verwachting was dat de koe het fietspad zou oversteken naar de andere koeien. De koe liep echter eerst een stukje over het fietspad richting de fietsers. Dan sta je als fietser toch wel even bedenkelijk te kijken. Zeker gezien de grote horens.

Gelukkig kwam het goed en liep de koe vanaf het fietspad het veld in en sloot zich al grazend aan bij de kudde.

 

Vrijzinnige nestkastjes…

Tijdens mijn spontane fotosessie bij het kerkje in Wapserveen viel mijn oog op een bijzonder nestkastje. Het kastje was paars geverfd en op het kastje stonden de woorden: maandag, Gabriël en geestelijke groei. Bovenop het kastje zat een rondje met daarop een afbeelding. Mijn belangstelling was gewekt. Ik dacht als dit kastje maandag heet dan zijn er wellicht nog meer kastjes…

En ja hoor, aan verschillende bomen hingen 7 nestkastjes met op ieder kastje een andere dag van de week. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik verbaasd was over deze uitgedoste nestkastjes.

Tijdens het fotograferen van de nestkastjes viel mijn oog op een kleurrijke poster die was bevestigd aan de achterkant van het vitrinekastje aan het begin van de oprit.

Ik liep naar de poster in de hoop dat de kleuren en de tekst mij meer duidelijkheid zouden verschaffen. En dat was inderdaad het geval.

Op deze poster wordt een koppeling gemaakt tussen:
7 geestelijke zegels, 7 tekens, 7 planeten, 7 aartsengelen, 7 weekdagen, 7 menstypes, 7 valkuilen, 7 deugden, 7 kleuren, 7 metalen en 7 boomtypes

Aandachtig bestudeerde ik de poster en de tekst. Ik was verbaasd dat een dergelijke poster en tekst bij een Hervormde kerk hing. Naderhand las ik thuis op de site van deze Hervormde gemeente dat deze gemeente een, voor Drenthe bekende, vrijzinnige geloofstraditie heeft. Ik had wel eens van de term ‘vrijzinnig’ gehoord, maar ik wist eigenlijk niet goed wat dat inhield en daarom ging ik op zoek.

Vrijzinnig protestantisme is een stroming binnen het protestantisme die hun christelijke geloof sterk laten bepalen door een ondogmatische houding, waarin vrijheid van denken en geloven op basis van eigen inzichten centraal staat. In die zin vormt het vrijzinnig protestantisme de tegenpool van het orthodox-protestantisme.

Vrijzinnige kerken hanteren het principe dat de mens de Bijbel beoordeelt, terwijl men in orthodoxe kring ervan uitgaat dat de Bijbel Gods Woord is, dat de mens beoordeelt. De Schrift moet beantwoorden aan individuele behoeften in plaats van andersom: “Wat betekent dit voor mij en mijn leven, hier en nu?” Verder wijst men de traditionele verzoeningsleer af. Christus stierf niet om onze straf te dragen. Dikwijls wordt de lichamelijke opstanding van Christus in twijfel getrokken. 

Binnen de vrijzinnige stroming wordt de Bijbel niet gezien als het Woord Gods in letterlijke zin, maar veel meer als een document dat getuigt van de liefde van God. Ook probeerde men de moderne wetenschappelijke inzichten en de rationaliteit in verbinding te brengen met het geloof. Bron is deze site.

Er zitten meerdere elementen in deze stroming, waaronder de zaken die hierboven  beschreven staan, waar ik mij absoluut niet in kan vinden. Gelukkig leven we in een vrij land en mag ieder mens dat op zijn eigen manier belijden.

Waarom er in de maand mei zout op de oprit ligt dat is me niet duidelijk. Tijdens het plaatsen van deze foto schoot me wel de volgende Bijbeltekst te binnen. “Gij zijt het zout der aarde’. Deze woorden sprak Jezus tijdens de Bergrede tegen zijn volgelingen.

Een kerkje in het avondlicht

Op een avond reed ik door het dorpje Wapserveen. Aan de rechterkant van de weg zag  ik een kerkje met een mooi verlicht raam.

Ik besloot het kerkje van dichtbij te bekijken. De avondzon scheen vanaf de achterkant door de kerk en verlichtte zo het raam aan de voorkant.

Ik maakte een rondje om de kerk. Het avondlicht werkte mooi mee aan de sfeer.

Meer informatie over deze kerk vind je op deze site.

Wordt vervolgd. 

Melkenstijd

Nadat ik het icarusblauwtje en de boompieper had vastgelegd aan de Oude Hoogeveenseweg vervolgde ik mijn fietstocht. Even verderop trof ik grote grazers aan.

Het fietspad Oude Hoogeveenseweg gaat over in fietspad Achter Het Zaand. Op een gegeven moment sloeg ik rechtsaf en kwam ik uit bij Kraloo. Het was al niet meer zo heel vroeg en mijn fietstochtje werd ongemerkt groter dan dat ik aanvankelijk van plan was. Eigenlijk wist ik niet meer zo goed waar ik was. Ik hoopte dat er snel een pad naar rechts zou komen zodat ik de heide kon oversteken richting de radiotelescoop. Het fietspad in de buurt van Kraloo ging door een stukje bos. Zie Google Maps. Plotseling zag ik aan de rechterkant melkkoeien over een bospad lopen. Dat was een bijzonder gezicht. Al snel zag ik hoe dat kwam…

De koeien werden binnengehaald voor het melken. Het weiland lag redelijk ver verwijderd van de boerderij. De dames hadden volop belangstelling voor de fotograaf en hadden geen haast.

Ik maakte een praatje met de boer. Hij vertelde dat hij ‘s nachts de koeien op stal liet staan om bij te voeren. Het gras in het weiland groeide nauwelijks vanwege de langdurige droogte.

De boer wees me de kortste weg terug naar Dwingeloo. Dat die weg niet zo kort was bleek pas achteraf. Onderweg genoot ik van de omgeving en van de doorkijkjes naar mooie huizen.

Via Ruinen kwam ik uiteindelijk uit bij het bekende Heidepad. Het laatste traject voordat ik weer bij de auto was. Door de straffe tegenwind was het nog een hele trap.

Boompieper poetst zijn verenkleed

In Dwingelderveld staan en liggen hier en daar dode bomen. Dergelijke bomen bieden een mooie uitkijk- en zangpost voor de vogels. Ook voor een fotograaf is het prettig als een vogel daar zijn plekje kiest, op deze manier heb je geen last van hinderlijke takken of gebladerte.

En zo trof ik het tijdens mijn fietstocht dat een boompieper een plekje had gekozen in een dode boom.

De boompieper leek geen angst te hebben voor mij en bleef mooi poseren. Nadat hij even om zich heen had gekeken en zijn zang had laten horen ging hij uitgebreid zijn verenkleed poetsen.

Ik schrijf ‘hij’ maar het kan ook niet zo goed een vrouwtje zijn geweest, qua uiterlijk zit er geen verschil tussen een mannetje en een vrouwtje.