Roodborsttapuit

Drenthe is bij uitstek een fietsprovincie en daar maak ik deze weken dankbaar gebruik van. Tenminste, als het weer wat wil meewerken. Ik fiets meestal een route m.b.v. Fietsknooppunt. Het is een mooi systeem, maar verloopt niet altijd vlekkeloos. Ik dacht dat het aan mij lag, maar ik zie en hoor er ook andere fietsers mee worstelen.

Met de fietstassen vol fotoapparatuur en voldoende water trap ik op een geleende e-bike heel wat kilometers weg.

Ik pauzeer op mooie plekjes.

Al fietsend zie ik de mooiste dingen. Zoals deze roodborsttapuit, een mannetje.

Het mannetje had waarschijnlijk voedsel verzameld voor de jongen. Het mannetje wilde het nest niet verraden en bleef maar op hetzelfde punt rondvliegen. Ik heb hem maar snel weer met rust gelaten.

Weidebeekjuffers in Oudemolen

Tijdens mijn fietstocht door Nationaal Park Drentsche Aa kwam ik door Oudemolen.

Vanaf het bruggetje heb je mooi zich op het Oudemolensche Diep. Het is een stroompje wat bij uitstek geschikt is voor de weidebeekjuffer. Er vlogen er dan ook tientallen.

Twee tegelijk op de foto is een cadeautje.

Een onfortuinlijke weidebeekjuffer.

Zo vind ik ze het mooist, op een blaadje met het water als achtergrond.

Met name mannetjes fladderen boven het wateroppervlak.

Ik heb me daar een tijdje uitgeleefd in een poging om de fladderende juffers vast te leggen. Ook hier gebruikte ik de 70 – 200 mm Canon zoomlens waarbij ik met de hand heb scherpgesteld.

Scharrelvarkens

Tijdens mijn rondgang over het Drentse platteland zag ik in een land twee scharrelvarkens liggen.

Vorig weekend lagen ze te luieren op droge grond, dit pinksterweekend zal het ongetwijfeld rollen in de modder worden.

Ik kijk uit naar mooi weer, maar dat zal jullie wel niet anders vergaan.

Een geelgors op de Anser Es

Op de Grote Esweg even buiten Ansen zat een roodborsttapuit op een polletje gras in een weiland. Vanuit de auto kon ik één foto maken en toen vloog de vogel weg. Die foto is niet scherp geworden. Ik bleef een tijdje staan wachten of de roodborsttapuit terug zou keren. Op het volgende moment landde er een geelgors in het struweel aan de kant van de weg.

Na inzoomen en nog één foto vloog de geelgors weg.

Een wulp tussen de paardenbloemen

Vanuit mijn mobiele kijkhut had ik zo’n mooi zicht op de foeragerende wulp dat ik er ook een filmpje van heb gemaakt. Daarbij kon ik mooi steunen op de deurstijl van de auto. Soms zit er een beweging in de film, dat komt doordat mijn autootje bewoog op het moment dat er zwaarder verkeer langs kwam rijden. Bij het filmpje heb ik het geluid weggehaald anders hoor je het getik van de alarmverlichting en het langsrazende verkeer. Aan het eind van het filmpje heb ik het geluid eronder gelaten. Dat is namelijk het moment dat de roep van de vliegende wulp is te horen. (Klik voor het afspelen in betere kwaliteit op het wieltje rechtsonder.)

De wulp was een tijdlang aan het foerageren zonder zich iets van mij aan te trekken. Op een bepaald moment werd de wulp alert.

De roep van een buizerd was wellicht de oorzaak. Het volgende moment vloog de wulp voor mijn auto langs naar de andere kant van de weg.

Om vervolgens neer te strijken in een weiland met lang gras en met vele paardenbloemen.

Het zou best eens kunnen dat er in dat lange gras de jongen van deze wulp liepen.

Vorige week zag ik al vele gemaaide graslanden. Het is te hopen dat dit een perceel is met uitgestelde maaidatum. Dat zou voor de wulpen en de eventuele jongen wel mooi zijn.

Wulp

Vorige week vrijdag was het bewolkt, maar wel droog. Ik besloot met de auto een ritje te maken op het Drentse platteland. In een weiland tussen Uffelte en Ruinerwold zag ik in een natuurweiland een kievit staan. Tegen de tijd dat ik de auto netjes aan de kant van de weg had geparkeerd was de vogel gevlogen. Ik bleef een tijdje staan wachten in de hoop dat de kievit terug zou komen. Net toen ik het wachten beu was vloog er een wulp voor mijn auto langs om vervolgens neer te strijken in het weiland op pakweg 15 meter van mijn mobiele kijkhut. Mooier kon ik het niet treffen.

Evenals andere weidevogels is de wulp steeds zeldzamer geworden en staat als kwetsbaar op de rode lijst.

Door de baltsende zang is de wulp een van mijn lievelingsvogels. Als ik in het voorjaar de fluitende roep van de wulp hoor dan word ik helemaal blij. Het voorjaar is in de lucht. De wulp is de grootste steltlopersoort van onze contreien en heeft ook de langste snavel en dat laat deze wulp hier mooi zien.

De wulp leek zich niets aan te trekken van mijn geparkeerde auto en van het langsrazende verkeer. Hij/zij ging rustig door met foerageren. Klik op de foto voor groot formaat.

Wordt vervolgd.

Asperitas, wolkenlucht

Ik zag de lucht aankomen terwijl ik een besloten tuin stond. Als een heuse wolkenjager greep ik mijn cameratas, sprintte naar de auto en reed naar een open plek. Bij de Dwingelerstroom had ik vrij zicht op de imposante wolkenlucht. Een kenner liet mij via Twitter weten dat het om een asperitas ging.

De wolkensoort ‘Altostratus undulatus asperitas’ is een vrij recente en zeldzame wolk, die zich laat zien als een gelaagd, ruwe golf patroon in de lucht. In onze regio worden deze wolken meestal in verband gebracht met onweersbuien of fronten (waar temperatuursinversies zich voordoen), maar de precieze ontstaansmechanismen zijn nog niet helemaal gekend. In ieder geval levert het steeds spectaculaire en fotogenieke luchten op! Bron is deze site. Daar kun je er meer over lezen.

Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik onder de indruk was en heb genoten van dit natuurverschijnsel. In de verte regende het, maar ik hield het mooi droog.

Een tweespan op Aekingerzand

Op een buiige dag besloot ik om weer naar het Aekingerzand te gaan. Aekingerzand is met name mooi met spannende wolkenluchten zo werd mij verteld.

Op het pad vanaf de parkeerplaats werd ik verrast door een tweespan paarden met passagiers. De ISO van mijn camera stond nog te laag. Daardoor is de beweging nog een beetje terug te zien in de foto.

De tweespan hield halt op de kruising, op het pad was er tegemoetkomend ‘verkeer’.

Twee ruiters én een tweespan op één pad dat gaat niet lukken.

Nadat de beide ruiters waren gepasseerd rende ik in een drafje het pad op zodat ik de tweespan nog een keer van voren kon vastleggen.

Wellicht is het toch handig om op sommige paden eenrichtingsverkeer in te stellen. Een tweespan gaat nu eenmaal niet zo eenvoudig in de achteruit…

Ik wandelde verder naar de open vlakte van het Aekingerzand en werd al gelijk getrakteerd op een mooie dreigende lucht.

Wordt vervolgd.