Na de jongveekeuring wandelde ik naar de Maargies Hoeve. De keuring vond plaats in een weiland van de Maargies Hoeve, waar die dag ook een open dag werd gehouden. Een mooie gelegenheid om na afloop nog even rond te kijken en de sfeer op de boerderij mee te pakken.
De Maargies Hoeve is een bijzonder familiebedrijf waar boerderijleven, zorg en gastvrijheid al generaties lang samenkomen. Op de hoeve staat ontmoeting centraal en is iedereen welkom om een kijkje te nemen en de sfeer van het boerenleven te ervaren. Op het erf vind je niet alleen de stallen, maar ook een moestuin, dieren en natuur. Bijzonder is ook het kleinste kerkje van Nederland. Daarnaast kun je terecht in de sfeervolle horeca.
Sinds 2002 biedt de Maargies Hoeve op deze mooie locatie dagbesteding, logeeropvang en begeleid wonen aan verschillende doelgroepen. Wat ooit begon als een kleinschalig initiatief, is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardig zorgbedrijf. Een plek waar mensen zich welkom en veilig voelen, tot rust kunnen komen en op hun eigen niveau een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan het dagelijks leven op de hoeve.
Ik wandelde langs de mooie bloemen- en moestuin en kwam uiteindelijk achter op het erf van de Maargies Hoeve waar een opvallend klein kerkje staat. Het werd gebouwd met hulp van de eigen deelnemers en kreeg bij de opening in april 2014 de naam Kallenkerkje. Het kerkje is niet verbonden aan een bepaalde geloofsgemeenschap en staat open voor iedereen. Juist dat maakt het tot een bijzondere en laagdrempelige plek.
Je kijkt er je ogen uit met al die grappige en verrassende elementen in de tuin. Zo staat er bijvoorbeeld een bed midden in het water, compleet met de toepasselijke naam waterbed. En dat is nog maar één van de vele leuke details die je hier tegenkomt. De oude theekopjes zijn mijn favoriet. Ze brengen me meteen terug naar vroeger, naar de kopjes die op het dienblad van mijn vader en moeder stonden.
In het voedselbos groeien allerlei bekende fruitsoorten, zoals appel, peer, pruim en mispel, maar ook kastanjes en meer bijzondere gewassen, zoals olijfwilg, pecanboom en pawpaw. De opbrengst wordt ieder jaar groter en wordt samen met de deelnemers geoogst. De oogst krijgt vervolgens een mooie bestemming in de theeschenkerij, de boerderijwinkel en het Kooklokaal.
Afgelopen weekend was ik aanwezig bij een gezellige jongveekeuring. Deze jaarlijkse keuring wordt georganiseerd door K.O.C. Jong Leven en bestaat al sinds 1965.
De kalveropfokclub heeft als doel om jongeren in clubverband enthousiast te maken voor de opfok en verzorging van jongvee. Tijdens de keuring kunnen de jonge deelnemers laten zien hoe goed zij hun kalveren hebben verzorgd en voorbereid. Een mooie traditie waarbij de liefde voor het boerenvak en de zorg voor het vee van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Bij deze jongveekeuring draait het natuurlijk niet alleen om een mooi en goed verzorgd kalf. De liefde voor het kalf en later voor de koe staat centraal. De kinderen leren al op jonge leeftijd wat het betekent om verantwoordelijkheid te dragen voor een dier.
Al weken voor de keuring zijn ze druk bezig met hun kalf. Kalf en kind moeten aan elkaar wennen en er wordt volop geoefend. Ze knuffelen met hun kalf, verzorgen het en leren het rustig mee te lopen. Door al die tijd samen door te brengen, ontstaat er een bijzondere band tussen kind en dier.
Tijdens de keuring komt alles samen. Het is mooi om te zien hoeveel aandacht en geduld de jonge deelnemers in hun kalf hebben gestoken. Ze leren niet alleen hoe ze een kalf moeten verzorgen en voorbrengen, maar ook wat vertrouwen, verantwoordelijkheid en liefde voor dieren betekenen.
In de week voorafgaand aan de keuring wordt er nog flink aan de kalveren gewerkt. Het kalf wordt geschoren en grondig gewassen, zodat het er tijdens de keuring op zijn best uitziet. Ook de staart krijgt de nodige aandacht. Die moet natuurlijk mooi vol en verzorgd voor de dag komen.
Vlak voordat het kalf de ring in gaat, wordt de staart nog één keer zorgvuldig onderhanden genomen. Vooral de meisjes kunnen daar behoorlijk wat tijd aan besteden. Met veel kammen, borstelen en nog een beetje bijwerken wordt geprobeerd de staart precies goed te krijgen. En eerlijk is eerlijk: na al die moeite ziet het resultaat er uiteindelijk vaak nét zo uit als een halfuur daarvoor. 😉
Voordat hun categorie aan de beurt is, stellen de kinderen zich samen met hun kalf buiten op. Terwijl ze wachten, wordt het kalf nog eens van alle kanten bekeken. Een aai over de kop, even knuffelen en controleren of alles er nog netjes uitziet.
De werkelijke reden dat ik naar deze jongveekeuring ging, was omdat mijn achternichtje Marjanna meedeed met haar kalf Annie. Zij hebben zelf geen boerderij, maar houden als hobby een paar koeien. Haar vader is een boer in hart en nieren, maar omdat hij geen boerenzoon was, heeft hij nooit een boerderij kunnen erven.
Voor Marjanna was het dus extra leuk om met Annie aan deze keuring mee te doen. Voordat zij aan de beurt waren, maakte ze buiten nog een paar ontspannen oefenrondjes met Annie, maar tussendoor was er natuurlijk ook tijd om even lekker te grazen.
Haar broer en zusje hadden op dat moment heel andere plannen. Zij vermaakten zich met slootje springen. Een spel dat eigenlijk onlosmakelijk verbonden is met het opgroeien op het platteland.
En dan is het moment daar: tijd om met het kalf de ring in te gaan. Vooraf hadden de kinderen duidelijke instructies gekregen over hoe ze het kalf moesten voorbrengen en waar ze op moesten letten. Marjanna en Annie deden het allebei heel goed.
Het vriendelijke jurylid uit Fryslân nam voor ieder kind rustig de tijd om een praatje te maken. Met leuke vragen en oprechte complimenten wist hij de spanning er al snel uit te halen. Zo werd de keuring niet alleen een moment waarop de kalveren werden beoordeeld, maar vooral ook een leuke en leerzame ervaring voor de kinderen.
En dan komt misschien wel het spannendste moment van de dag: de bekendmaking van de prijzen. Marjanna bemachtigde met Annie in deze ronde de eerste prijs voor exterieur van het kalf. Een prachtig resultaat! Later op de dag volgde nog een mooie prestatie. Voor het toilet en voorbrengenvan het kalf behaalde ze de tweede prijs.
Aan zo’n keuring gaat trouwens het nodige vooraf. In de weken voor de keuring wordt ook de gezonheid van het kalf gecontroleerd. Een dierenarts onderzoekt het kalf of ze gezond is. Dit is om verspreiding van ziektes tijdens dit evenement te voorkomen.
Marjanna is zichtbaar blij met het resultaat. Vooraf was ze eigenlijk helemaal niet zo bezig met het winnen van een prijs. Ze vond het vooral leuk om samen met Annie mee te doen. Maar toen ze eenmaal de rozet in handen had, bleek zo’n eerste prijs toch wel heel erg leuk!
Ook een paar vriendinnetjes waren komen kijken. Die hadden natuurlijk met haar meegeleefd en waren net zo benieuwd naar de uitslag. Eén ding is zeker: maandag had Marjanna op school een mooi verhaal te vertellen!
Ik heb ook de allerjongste deelnemers nog aan het werk gezien. Bij hen ging het lopen en voorbrengen van het kalf allemaal wat minder gestructureerd. Maar juist dat maakt het zo leuk om te zien. Soms moet de kleine voorbrenger alle zeilen bijzetten om het dier de goede kant op te krijgen. 😉
De regel is dat het jongvee is afgestemd op de leeftijd en grootte van de kinderen en jongeren. De allerkleinsten lopen met kalveren, terwijl de wat grotere dames de pinken voorbrengen. Zo krijgt iedereen een dier dat bij hem of haar past en kunnen de kinderen op een veilige en leuke manier ervaring opdoen.
Nadat ik drie zakken met valappels had afgeleverd bij het theehuis op de Maargies Hoeve maakte ik een rondgang over het terrein. Ik keek mijn ogen uit zoveel moois en creativiteit was daar te zien. Dit moet wel een geweldige plek zijn voor de cliënten om hier te mogen werken. Het meest in het oog springend vond ik het kleine kerkje. Dit kerkje moest ik maar even wat dichterbij gaan bekijken.
De Maargies Hoeve ‘claimt’ dat dit het kleinste kerkje van Nederland is. Het kerkje is met hulp van de eigen cliënten. Het kerkje heeft bij de opening in april 2014 de naam ‘Kallenkerkje’ gekregen. Het Kallenkerkje is niet verbonden aan een bepaald geloof: iedereen is er van harte welkom! En weet je wat zo mooi is aan dit kerkje, de deur zat niet op slot!
Het is een sfeervolle plek om tot rust te komen. Het kerkje biedt een podium voor kleine voorstellingen en concertjes. Het interieur is een bezienswaardigheid, ik heb dan ook de ogen uitgekeken. Sinds 2015 mag het kerkje ook officieel dienst doen als trouwlocatie. Heel geschikt voor mensen die hun trouwceremonie klein en intiem willen houden. In het kerkje is ruimte voor ongeveer 30 personen.
Na de fotosessie in het kerkje wandelde ik verder naar een offertempeltje een eindje verderop. Op weg naar het tempeltje kwam ik langs een aantal treffende spreuken.
Het offertempeltje is gericht op het boeddhisme. Dat kan ook niet missen met het enorme Boeddhabeeld naast het tempeltje. Als volgeling van Christus ben ik niet goed op de hoogte van het boeddhisme, toch kan ik mij wel vinden in de meeste punten die op het bordje staan vermeld…
Tot slot nog een filmpje over het kleinste kerkje op RTV Oost.
