De Volharding

Tijdens onze vakantie op Texel reed ik naar De Volharding, een voormalige polder aan de noordkant van het eiland. Zie Google Maps. Op de parkeerplaats stond een Aalscholver die niet wegvloog toen ik uitstapte om er een foto van te maken.

De Volharding werd in 1846 aangelegd, maar bleek vanaf het begin kwetsbaar door de sterke stroming van het Eierlandse Gat. Er werd een boerderij gebouwd en het gebied raakte bewoond, maar de dijkdoorbraken bleven voortdurend problemen geven. Na de zware stormvloed van 1926 werd duidelijk dat herstel niet langer haalbaar was. In de jaren dertig vertrok de laatste bewoner en werd het gebied uiteindelijk teruggegeven aan de zee.

Archeologisch onderzoek laat zien dat het leven in de polder eenvoudig was, maar tegelijk verrassend internationaal georiënteerd. Er zijn vondsten gedaan van onder meer Duits steengoed, Fries aardewerk, industrieel aardewerk uit Maastricht en Europees porselein. Als ik deze informatie op dat moment had geweten had ik misschien de vondst op de onderstaande foto wel meegenomen…

De Volharding is tegenwoordig een rustige en veilige plek waar veel vogelsoorten kunnen uitrusten, vooral tijdens hoogwater en in de winter. Het gebied is zo ingericht dat vogels zo min mogelijk worden verstoord, terwijl bezoekers vanaf de rand toch een goed uitzicht hebben op de polder en de aanwezige vogelsoorten.

In het slik van het Wad scharrelde een scholekster zijn kostje bij elkaar. Verderop op de Waddenzee gleed een catamaran voorbij, met op de achtergrond het eiland Vlieland.

Toen ik vanaf het Wad terugliep richting de Waddendijk, zag ik een bijzonder schouwspel. De lucht zat vol meeuwen. Nieuwsgierig liep ik wat sneller om te zien wat daar de oorzaak van was. Al snel werd duidelijk wat er gaande was: een man voerde zijn schapen met bix, maar ook met oud brood. Mogelijk was dit een dagelijkse routine, want de meeuwen leken precies te weten wat er zou gebeuren en waren massaal toegestroomd op het moment van voeren. Het tafereel deed me denken aan de film The Birds, omdat de meeuwen laag over onze hoofden vlogen en luidruchtig en onrustig gedrag vertoonden.

Aardappeloogst met meeuwen en kieviten

Vandaag laat ik jullie de laatste serie zien van de mooie en gezellige dag dat Jan en ik op stap waren in het noorden van Friesland. Tussen de oude en de nieuwe Waddendijk ligt kleigrond. Deze grondsoort is o.a. geschikt voor de teelt van consumptieaardappelen. Terwijl wij foto’s maakten van de dijkcoupures in de oude dijk was men achter ons druk met de aardappeloogst.

De aardappels worden met een tractor en kipper naar de boerderij gebracht. Daar worden de aardappels opgeslagen in bewaarplaatsen. In deze bewaarplaatsen blijven de aardappels tot het moment dat ze met een vrachtauto worden vervoerd naar de fabriek.

Tijdens het oogsten wordt er allerlei bodemleven naar boven gewoeld. De meeuwen en kieviten profiteerden daar goed van. De kieviten konden nog mooi opvetten voordat ze aan de lange reis naar het zuiden beginnen.

Niet alle kieviten trekken naar het zuiden. Er lijkt een tendens dat deze weidevogels door het toenemende aantal zachte winters in grotere aantallen in Nederland blijven. Daarbij trekken de dieren op met de vorstgrens, want in bevroren bodem kan geen voedsel worden gevonden. Bij invallende vorst zijn ze dan verdwenen om bij dooi weer terug te keren.

Het was mooi om te zien hoe de vogels tegelijk op de wieken om even later weer neer te strijken achter de aardappelrooimachine. Het tafereel speelde zich af ver van ons vandaan. Om dit vast te leggen heb ik het 100 – 400 mm objectief gebruikt.

Deze rooimachine was wel arbeidsintensief. Naast de bestuurder zag ik nog drie man op en naast de rooier aan het werk. De moderne rooimachines zijn dusdanig uitgerust dat deze bedient kan worden door één persoon…

Op het Wad bij Paesens-Moddergat

Na de fotoserie van de locatie waar men druk aan het oefenen was voor de WadOpera richtte ik mijn camera op de palenrij en op het Wad. De halfvergane palenrij is een bekend object voor fotografen. Jan en ik zijn er al meerdere keren geweest, maar het verveelt niet…

Op het Wad scharrelden een paar meeuwen hun kostje bij elkaar. In de verte voer een zeilboot langs. Aan de horizon kun je de vuurtoren van Schiermonnikoog ontwaren. Jan gaf deze serie met zijn rode vest toch nog een kleurrijke touch.

Na deze fotosessie moesten we weer aan de andere kant van de dijk zien te komen. Deze keer namen we de trap. Jan zwaaide nog even naar een denkbeeldig publiek. 😉

Aan de overkant streken we neer op een terras voor we onze weg vervolgden. De koffie met wat lekker lieten we ons goed smaken.

Meeuwen foerageren bij de zandopspuiting

Tijdens onze vakantie op Texel werd ik getipt dat er ter hoogte van Den Hoorn zand opgespoten werd op het strand. Ik besloot daar een kijkje te nemen. Ik nodigde mijn tantezegger uit om met mij mee te gaan.

Op internet las ik dat de zandopspuiting wordt uitgevoerd aan de gehele Noordzeekust. Op deze site van Rijkswaterstaat kun je er alles over lezen. Bescherming van onze kust is geen overbodige luxe. Je ziet aan de duinen dat er door het hoge water hele stukken duin waren weggespoeld.

Terwijl mijn neef een duik nam in de Noordzee maakte ik een fotosessie van de zandopspuiting en de foeragerende meeuwen.

De grote zandsuppletie brengt heel veel levende zeediertjes aan de oppervlakte en is dus voor de meeuwen een echt feestmaal.

Voor de beeldvorming heb ik er ook een filmpje van gemaakt.

Hoogwater en een vreemde eend bij Hasselt

Na onze fotosessie  aan de oostkant was onze volgende stop aan de andere kant van het Zwarte Water, ten noorden van Hasselt.  We parkeerden de auto onderaan de dijk. Zie Google Maps.

Ondanks de harde wind vloog er een grote groep meeuwen boven het Zwarte Water.

Ten noorden van ons stond een grote groep eenden op de oevers van het Zwarte Water. Het waren over het algemeen wilde eenden.

Er stonden echter ook een aantal zwarte met witte eenden tussen. Ik heb op internet gezocht maar kon niet vinden om wat voor eend het gaat. Kunnen jullie mij helpen aan een tenaamstelling?

De weilanden langs het Zwarte Water staan volledig onder water. Op dit plaatje van Google Maps zijn de weilanden te zien als ze niet zijn ondergelopen. Opnieuw kwam er een dreigende lucht aan…

… waar ook neerslag uitviel.

De bewoners van de huizen op de dijk hebben nu wel een mooi uitzicht over het water. Tenminste als je van water houdt. In het noorden is het nog zonnig, terwijl ten zuiden de bui langs trekt.

We stapten weer in de auto en vervolgden onze weg over de dijk.

Wordt vervolgd.