Rosse grutto’s en kanoeten

Zoals ik in het vorige bericht al schreef maakten we een wandeling bij De Volharding op Texel.

We liepen eerst een stukje over het strand langs de Waddenzee.

Toen we achterom keken richting de vuurtoren zagen we dat het weer begon op te klaren. Dat zag er veelbelovend uit.

Na een paar honderd meter langs het strand te hebben gelopen staken we de duin over richting de Waddendijk. We passeerden een hoogwatervluchtplaats voor vogels.

Bij eb foerageren de vogels op het Wad. Bij hoog water hebben ze bij De Volharding de gelegenheid om te rusten. Later op de computer zag ik dat het rosse grutto’s en kanoeten waren die daar stonden.

Het gebied is afgezet met een touw. Dat is om te voorkomen dat wandelaars te dicht bij de rustende vogels komen. Met de 100-400 Canon objectief kon ik vanachter het touw inzoomen op de vogels. Het is niet zo dat ze alleen maar staan te rusten. Regelmatig vloog er een groepje op om elders weer neer te strijken.

Rosse grutto op het Wad

Op onze tweede vakantiedag op Texel ging ik tijdens eb naar het Wad.

In de verte liepen langs de vloedlijn een groepje steltlopers te foerageren.

Toen ik inzoomde zag ik dat het een groepje rosse grutto was. De rosse grutto is compacter en zwaarder gebouwd dan de gewone grutto. Tevens heeft de rosse grutto kortere poten.

Het vrouwtje is in zomerkleed veel bleker gekleurd en heeft ook een langere snavel dan het mannetje. De soort is alleen doortrekker en wintergast in Nederland. Een echte wadvogel; je vindt daarom de grootste aantallen rosse grutto’s in de Waddenzee. Het zijn sterke vliegers die in één keer lange afstanden kunnen afleggen.

Hebbes, een lekkere dikke pier.

Ik heb er ook een filmpje van gemaakt.