De Volharding

Tijdens onze vakantie op Texel reed ik naar De Volharding, een voormalige polder aan de noordkant van het eiland. Zie Google Maps. Op de parkeerplaats stond een Aalscholver die niet wegvloog toen ik uitstapte om er een foto van te maken.

De Volharding werd in 1846 aangelegd, maar bleek vanaf het begin kwetsbaar door de sterke stroming van het Eierlandse Gat. Er werd een boerderij gebouwd en het gebied raakte bewoond, maar de dijkdoorbraken bleven voortdurend problemen geven. Na de zware stormvloed van 1926 werd duidelijk dat herstel niet langer haalbaar was. In de jaren dertig vertrok de laatste bewoner en werd het gebied uiteindelijk teruggegeven aan de zee.

Archeologisch onderzoek laat zien dat het leven in de polder eenvoudig was, maar tegelijk verrassend internationaal georiënteerd. Er zijn vondsten gedaan van onder meer Duits steengoed, Fries aardewerk, industrieel aardewerk uit Maastricht en Europees porselein. Als ik deze informatie op dat moment had geweten had ik misschien de vondst op de onderstaande foto wel meegenomen…

De Volharding is tegenwoordig een rustige en veilige plek waar veel vogelsoorten kunnen uitrusten, vooral tijdens hoogwater en in de winter. Het gebied is zo ingericht dat vogels zo min mogelijk worden verstoord, terwijl bezoekers vanaf de rand toch een goed uitzicht hebben op de polder en de aanwezige vogelsoorten.

In het slik van het Wad scharrelde een scholekster zijn kostje bij elkaar. Verderop op de Waddenzee gleed een catamaran voorbij, met op de achtergrond het eiland Vlieland.

Toen ik vanaf het Wad terugliep richting de Waddendijk, zag ik een bijzonder schouwspel. De lucht zat vol meeuwen. Nieuwsgierig liep ik wat sneller om te zien wat daar de oorzaak van was. Al snel werd duidelijk wat er gaande was: een man voerde zijn schapen met bix, maar ook met oud brood. Mogelijk was dit een dagelijkse routine, want de meeuwen leken precies te weten wat er zou gebeuren en waren massaal toegestroomd op het moment van voeren. Het tafereel deed me denken aan de film The Birds, omdat de meeuwen laag over onze hoofden vlogen en luidruchtig en onrustig gedrag vertoonden.

Scholekster in de haven

Na onze wandeling bij Lauwersnest kregen we ruim na lunchtijd zo langzamerhand toch wel trek. We besloten om een visje te gaan halen in de vissershaven van Lauwersoog. We reden daarvoor naar de noordkant van de haven. We parkeerden de auto en wandelden naar de restaurants.

Terwijl we daar liepen landde er een scholekster in het ondiepe water. Zo te zien had de scholekster ook zin in een lekker hapje uit de zee.

Van het foerageren maakte ik onderstaande fotoserie.

Na deze fotosessie werd het ook voor ons tijd om een visje op te scharrelen. Wij zijn geen echte viseters, maar een lekkerbekje ging er bij ons beiden lekker in…

Een jonge scholekster

Vandaag neem ik jullie weer mee naar de Waddendijk op Texel.

Scholeksters zijn op Texel luid en duidelijk vertegenwoordigd. Het lijkt soms net alsof ze andere vogels waarschuwen als er gevaar dreigt. Daarnaast doen ze er alles aan om mensen af te leiden… Ze liepen regelmatig op straat alsof ze verkeersregelaars waren. Hoewel ik niet hard reed moest ik toch een aantal keren op de rem.

Op een dag fietste ik langs de dijk. Ik stapte af om enkele foto’s te maken van twee scholeksters. Ze waren daar niet echt van gediend en deden er alles aan om mij af te leiden.

Al snel werd me duidelijk waarom ze zo’n drukte hadden en niet blij waren met mijn verschijning. Aan de kant van de weg liep een jong. Gezien het lawaai van de ouden denk ik dat het jong dringend werd verzocht om weg te wezen. Het jong had de boodschap begrepen en verdween in het hoge gras.

Zo, missie geslaagd. De ouden kon weer opgelucht ademhalen en de rust keerde weer.