Zonsondergang op natuurijs

Op zaterdag ben ik eind van de middag weer naar De Weerribben gereden. Ik had het plan opgevat om de zonsondergang vanaf het ijs te fotograferen. Omdat ik wel een eindje moest lopen op het natuurijs had ik over mijn wandelschoenen grote sokken aangetrokken. Het werkte perfect.

De zonsondergang was niet zo spectaculair als ik gehoopt had, toch heb ik er volop van genoten.

Bij het nemen van een aantal foto’s heb ik de camera op het ijs gelegd.

Het was er niet meer druk met schaatsers, toch is het gelukt om nog enkele schaatsers te fotograferen.

Deze schaatsers trok speciaal voor de fotograaf nog een paar extra baantjes.

Joke vroeg in mij vorige blog hoe het met mijn schouder gaat. Sinds de injectie in de schouder gaat het wonderbaarlijk goed. Na twee behandelingen heeft de fysiotherapeut mij ‘ontslagen’.  Als ik thuis achter de computer zit gebruik ik de linkermuis en op het werk hanteer ik de rechtermuis. Handig toch?

De uitkijktoren op de Woldberg

Vandaag vervolgen we onze weg naar de uitkijktoren op de Woldberg.

Ruim 2  jaar geleden bracht ik samen met Jan een bezoek aan de uitkijktoren.  We beklommen de toren waarbij Jan helemaal tot het hoogste punt kwam en ik niet verder durfde dan tot 2/3 deel. Die fotoserie en details over de toren heb ik geplaatst in deze post op mijn vorige weblog.

Mijn hoogtevrees is in die twee jaar niet gewijzigd. Met knikkende knieën begon ik aan de klim. Ook deze keer kwam ik niet verder dan tot 2/3 deel van de toren. Het bosgebied, De Woldberg steekt 25 meter boven het omringende land uit. Vanaf het hoogste punt van de toren sta je nog een keer 24 meter hoger. Bij goed weer reikt het uitzicht tot ver in 4 provincies. Je ziet de toren van Emmeloord (Flevoland), de verbrandingsoven van Diever (Drenthe), het Abe Lenstrastadion in Heerenveen (Friesland) en de hoogbouw van Zwolle (Overijssel). Vanaf de uitkijktoren heb je ook goed zicht op de verbindingen in het landschap. De zonsondergang vond ik niet spectaculair.

Toen ik goed en wel op de toren stond kwamen er meerdere mensen aangewandeld. Ook zij wilden de zonsondergang zien vanaf de uitkijktoren. Veiligheidshalve zette ik mijn mondneusmaker op. Met bewondering zag ik de mensen met gemak en veelal met losse handen de toren beklimmen.

Na enige tijd ben ik weer afgedaald op dezelfde manier zoals ik naar boven ging, heel voorzichtig en mij vasthoudend aan beide leuningen. Ik was blij dat ik weer met beide voeten op de grond stond.

Wordt vervolgd. 

Bloeiende heide op Aekingerzand

We waren op een avond rond zonsondergang op het Aekingerzand. Het werd geen  spectaculaire zonsondergang, daarvoor was het net wat te bewolkt. In deze serie laat ik jullie de bloeiende heide zien.

Het Aekingerzand is een uitgestrekt gebied met zandverstuivingen dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Drents-Friese Wold. Het Aekingerzand ligt nabij Appelscha in het grensgebied van de provincies Drenthe en Friesland.

Zonsondergang bij de vuurtoren

De eerste avond tijdens ons verblijf op Texel gingen we naar de zonsondergang bij de vuurtoren. Deze keer had ik twee modellen mee en daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Onze dochter en zoon zijn wijs met elkaar…

Zonder verdere tekst neem ik jullie mee naar de vloedlijn…

De zon zagen we uiteindelijk niet achter de horizon verdwijnen, ze zakte in een wolkenband vlak boven de zeespiegel. Desondanks hebben we volop genoten. Het was inmiddels fris geworden, tijd om weer terug te lopen richting de vuurtoren.

 

Een kerkje in het avondlicht

Op een avond reed ik door het dorpje Wapserveen. Aan de rechterkant van de weg zag  ik een kerkje met een mooi verlicht raam.

Ik besloot het kerkje van dichtbij te bekijken. De avondzon scheen vanaf de achterkant door de kerk en verlichtte zo het raam aan de voorkant.

Ik maakte een rondje om de kerk. Het avondlicht werkte mooi mee aan de sfeer.

Meer informatie over deze kerk vind je op deze site.

Wordt vervolgd. 

Dreigende lucht boven Blessebrugschans (2)

Ik was naar de Blessebrugschans gereden in de hoop een kleurrijke zonsondergang vast te leggen. Het was spannend of de zon tussen de wolken door zou blijven schijnen of dat de wolken voor de zon zouden schuiven.

Er kwam steeds meer bewolking en het kon niet anders dan dat de zon achter de bewolking verdween. Desondanks heb ik genoten van deze dreigende lucht.

De donkere wolken met neerslag kwamen in een rap tempo dichterbij. Ik was net op tijd bij de auto voordat de bui boven mijn hoofd losbarstte.