Geslaagd

Overdag was het een mooie herfstdag, maar aan het einde van de maandag sloeg het weer om. Er vielen fikse regenbuien en er stond een stevige wind. Toen het weer droog was ging ik met de camera naar het kanaal Steenwijk – Ossenzijl. Een paar kilometer verderop deed onze dochter op dat moment examen voor het roeien. Wat betreft het praktijkexamen trof ze het dus niet. Wind is namelijk heel lastig bij het roeien in de instabiele Skiff. De kans was groot dat het praktijkexamen daarom zou worden uitgesteld…

Op het tijdstip waarop ik dacht dat ze ongeveer klaar zou zijn ben ik spontaan naar de roeivereniging gereden. Door een eerdere fotosessie bij de roeivereniging kende ik de daar de weg en ik werd daar dan ook hartelijk begroet. Ter plekke hoorde ik dat het praktijkexamen ondanks het weer wel door was gegaan.

Toen ik daar arriveerde was onze dochter nog bezig met het theorie-examen. Eindelijk kwam ze uit de kamer en liet ze stralend haar diploma’s zien. Geslaagd! Zij heeft twee diploma’s tegelijk gehaald. Nu gaat ze door voor Skiff 2. Daarnaast is ze uitgenodigd door de wedstrijddames om met hen mee te roeien. Kennelijk heeft ze aanleg.

Behalve dat ze gevoel heeft voor de techniek van het roeien vind ze het een heerlijke sport. Ze geniet van het buiten zijn, van de geur van het water, van de stilte, van de wolkenluchten en van de zonsondergangen… het zit in de genen.

Zonsondergang op natuurijs

Op zaterdag ben ik eind van de middag weer naar De Weerribben gereden. Ik had het plan opgevat om de zonsondergang vanaf het ijs te fotograferen. Omdat ik wel een eindje moest lopen op het natuurijs had ik over mijn wandelschoenen grote sokken aangetrokken. Het werkte perfect.

De zonsondergang was niet zo spectaculair als ik gehoopt had, toch heb ik er volop van genoten.

Bij het nemen van een aantal foto’s heb ik de camera op het ijs gelegd.

Het was er niet meer druk met schaatsers, toch is het gelukt om nog enkele schaatsers te fotograferen.

Deze schaatsers trok speciaal voor de fotograaf nog een paar extra baantjes.

Joke vroeg in mij vorige blog hoe het met mijn schouder gaat. Sinds de injectie in de schouder gaat het wonderbaarlijk goed. Na twee behandelingen heeft de fysiotherapeut mij ‘ontslagen’.  Als ik thuis achter de computer zit gebruik ik de linkermuis en op het werk hanteer ik de rechtermuis. Handig toch?

De uitkijktoren op de Woldberg

Vandaag vervolgen we onze weg naar de uitkijktoren op de Woldberg.

Ruim 2  jaar geleden bracht ik samen met Jan een bezoek aan de uitkijktoren.  We beklommen de toren waarbij Jan helemaal tot het hoogste punt kwam en ik niet verder durfde dan tot 2/3 deel. Die fotoserie en details over de toren heb ik geplaatst in deze post op mijn vorige weblog.

Mijn hoogtevrees is in die twee jaar niet gewijzigd. Met knikkende knieën begon ik aan de klim. Ook deze keer kwam ik niet verder dan tot 2/3 deel van de toren. Het bosgebied, De Woldberg steekt 25 meter boven het omringende land uit. Vanaf het hoogste punt van de toren sta je nog een keer 24 meter hoger. Bij goed weer reikt het uitzicht tot ver in 4 provincies. Je ziet de toren van Emmeloord (Flevoland), de verbrandingsoven van Diever (Drenthe), het Abe Lenstrastadion in Heerenveen (Friesland) en de hoogbouw van Zwolle (Overijssel). Vanaf de uitkijktoren heb je ook goed zicht op de verbindingen in het landschap. De zonsondergang vond ik niet spectaculair.

Toen ik goed en wel op de toren stond kwamen er meerdere mensen aangewandeld. Ook zij wilden de zonsondergang zien vanaf de uitkijktoren. Veiligheidshalve zette ik mijn mondneusmaker op. Met bewondering zag ik de mensen met gemak en veelal met losse handen de toren beklimmen.

Na enige tijd ben ik weer afgedaald op dezelfde manier zoals ik naar boven ging, heel voorzichtig en mij vasthoudend aan beide leuningen. Ik was blij dat ik weer met beide voeten op de grond stond.

Wordt vervolgd. 

Bloeiende heide op Aekingerzand

We waren op een avond rond zonsondergang op het Aekingerzand. Het werd geen  spectaculaire zonsondergang, daarvoor was het net wat te bewolkt. In deze serie laat ik jullie de bloeiende heide zien.

Het Aekingerzand is een uitgestrekt gebied met zandverstuivingen dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Drents-Friese Wold. Het Aekingerzand ligt nabij Appelscha in het grensgebied van de provincies Drenthe en Friesland.