De lunch was goed en gezellig, maar we hadden vooral waardevolle gesprekken. Alberta en ik namen dan ook alle tijd voor de lunch. Toen we terug wandelden naar de tuin van de voormalige tuinbouwschool, stopten we onderweg om een foto te maken van 19e-eeuws diensthuis dat bij de tuinbouwschool hoorde.

De voormalige tuinbouwschool in Frederiksoord werd in 1884 opgericht en was de eerste tuinbouwschool van Nederland. De school maakte deel uit van de Koloniën van Weldadigheid, waar de basis werd gelegd voor de Nederlandse verzorgingsstaat en de georganiseerde armoedebestrijding.

Het gebouw heeft in de loop der jaren verschillende functies gehad. Zo werd het bewoond en was er een klokkenmuseum gevestigd. Inmiddels maakt het deel uit van het nieuwe Hotel Frederiksoord. Op de website van RTV Drenthe  kun je er meer over lezen.

Nadien maakten we een rondgang door de tuin van de voormalige tuinbouwschool. Gelukkig was het inmiddels droog, al bleef het bewolkt. We wandelden door de laan met leiperen. De leiperen zijn een bijzonder stukje levend erfgoed. Ze dateren uit 1884 en behoren tot de oudste elementen van de schooltuin. De eerste directeur van de tuinbouwschool liet ze aanplanten en nam zijn kennis hierover mee uit België. Tegenwoordig worden de leiperen zorgvuldig gerestaureerd  en onderhouden door vrijwilligers. Dat is belangrijk, want veel van deze historische rassen zijn nog maar op weinig plaatsen te vinden.

Bij de stenen op de tweede foto heb ik geen informatiebordje kunnen ontdekken. Voor zover ik heb kunnen achterhalen, hebben ze geen bijzondere historische betekenis die verband houdt met de voormalige tuinbouwschool. Ze lijken vooral een onderdeel te zijn van de tuinarchitectuur.

We wandelden verder naar de kassen. In november 2023 waren Jan en ik ook in deze tuin. We kwamen toen bij enkele zeer vervallen kassen. De deur stond open en heel voorzichtig gingen we naar binnen. We werden verrast door een interieur dat zich uitstekend leende voor urbanfotografie. Die fotoserie kun je bekijken in dit bericht op mijn weblog .

De kassen die er nu staan, zien er netjes uit en worden volop gebruikt voor de teelt. Wat een verschil met de vervallen kassen die we destijds aantroffen! Het enige element dat een beetje uit de toon viel, was een verkreukeld stukje bladmuziek van een Duits lied. Het bleek te gaan om Ode an die Freude, het beroemde slotkoor uit de Negende symfonie van Beethoven. De tekst op het muziekblad, ‘Deine Zauber binden wieder … alle Menschen werden Brüder’, komt rechtstreeks uit het gedicht van Friedrich Schiller.

We kwamen langs de groente- en bloementuin. Ondanks het bewolkte weer troffen we daar nog een aantal insecten die we konden fotograferen, waaronder een hommel, een koolwitje en een icarusblauwtje. Van dat laatste vlindertje zagen we zowel een mannetje als een vrouwtje.

We liepen langs indrukwekkende en mooie bomen. Op het terrein van de voormalige tuinbouwschool staat een oude trompetboom die iedereen kent als Oma Catalpa. Ze is waarschijnlijk al meer dan een eeuw oud en is uitgegroeid tot een grillige, karaktervolle boom met kromme takken en een brede kruin.

Generaties leerlingen liepen tijdens hun praktijklessen langs deze boom. Daarmee is Oma Catalpa een stille getuige van de geschiedenis van het tuinbouwonderwijs in Frederiksoord. Die bijzondere geschiedenis leverde haar zelfs een nominatie op voor Boom van het jaar 2025. Niet omdat ze de grootste of mooiste boom is, maar omdat ze een echte verhalenboom is. Oma Catalpa heeft toen niet gewonnen, maar kreeg een mooie derde plaats.

Toen we weer terug waren bij De PROEF, was de bewolking inmiddels opengebroken. Het kunstwerk voor de corso bij de ingang van De PROEF was ook klaar. Daarmee zat ons gezellige dagje samen erop. We namen afscheid met de afspraak dat we niet weer zo lang zouden wachten om iets samen af te spreken.