Tijdens ons verblijf op Texel hadden we over het algemeen prima weer. Vooral tussen de buien door braken regelmatig mooie opklaringen door. Voor een fotograaf zijn juist die momenten, wanneer de buien overtrekken en het licht voortdurend verandert, geweldig om vast te leggen.
Ik reed richting de Waddenzee en wandelde naar de IJzeren Kaap, waar de lucht zich van haar meest dreigende kant liet zien. Terwijl ik fotografeerde, zag ik de bui snel dichterbij komen. Dat was het moment om verstandig te zijn en terug te gaan naar de auto.
Langs de Waddendijk reed ik verder noordwaarts. Bij het Lancastermonument maakte ik mijn volgende stop. Ik nam de tijd om een serie foto’s van het monument te maken, totdat de bui uiteindelijk losbarstte.
Tijdens de bui reed ik verder naar het noorden. Ter hoogte van de molen maakte ik de onderstaande fotoserie, zowel binnendijks als buitendijks.
Die dreigende luchten zijn prachtig om te zien, net als alles wat daar te zien en te ontdekken valt.
De combinatie van water en dreigende lucht vind ik net dat beetje extra.
Ken jij Texel.
Dreigende luchten en water, dat kan prachtige foto’s opleveren. En hier is weer een heel mooie reeks. Wat een fantastisch eiland.
Die combinatie vind ik net dat beetje extra geven.
Alle Waddeneilanden zijn mooi, waarvan Texel met de auto eenvoudig is te bereiken.
Wat mooi van het licht geprofiteerd en serieuze dramatiek in de wolken leuk vastgelegd
Dankjewel, Marylou.
Mooie serie. In mijn nog wat fittere MS-jaren, zo van 2006-2010 stapte ik op dergelijke dagen vaak bewust ‘s middags in de auto om een rit door Fryslân te maken op zoek naar buienluchten. Daarvoor ontbreekt tegenwoordig de energie helaas meestal.
Ik kan mij die periode van jou nog goed herinneren. Als fotograaf word je als het ware naar buiten getrokken. Maar als de energie ontbreekt dan slaat de balans om naar…. laat maar gaan.
Precies. Je weet van de hoed en de rand. 🫠
Mooi hoor, die dreigende luchten geven een extra dimensie aan de foto’s!