Vandaag neem ik jullie opnieuw mee naar het rietland. De kinderen van Klaas Jan hebben daar hun ‘eigen’ kammachine. Deze machine is wat lager en de transportband met de kammen draait wat rustiger, aangepast aan hun tempo.

Het was prachtig om te zien hoe ze om de beurt een bosje riet pakten, het touw verwijderden en het riet zorgvuldig uitkamden. Zodra al het afval eruit was gehaald, legden ze het netjes in de bak ernaast. Even leek het een perfect gestroomlijnde samenwerking…

Maar ja… als broer en zus gaat dat natuurlijk nooit lang vlekkeloos. Al snel ontstond er wat onenigheid over wie er aan de beurt was, wie het meeste werk deed of wie het bosje nét iets beter had uitgekamd. Gelukkig hoort dat er ook een beetje bij. 😉

Zodra er voldoende riet in de bak was verzameld, werd pappa geroepen. Klaas Jan bond er vervolgens een touw omheen en hielp de bos op de schouder van zijn zoon. De grootte van de bos is natuurlijk aangepast aan wat hij kan dragen. Vol trots liep hij met de bos riet naar de verzamelplek.

Na de lunch viel het niet mee om de draad van het rietkammen weer op te pakken. De kinderen hadden andere plannen en gingen spelen. Rhena dacht heel even dat ze wat rust kon nemen, maar die hoop bleek van korte duur.

Ik vertelde de kinderen dat ik me vroeger verstopte onder de rietpluimen. Dat leek hun ook wel wat en even later verdwenen ze onder de rietpluimen om een geborgen plekje te zoeken.

Daarna streken ze heerlijk neer op een grote bult rietafval. Ik mocht er ook bij komen liggen en samen kletsten we gezellig over allerlei dingen wat hen bezighoudt. Terwijl wij daar zo lagen te praten, maakte Klaas Jan met zijn telefoon een foto.