Na de lunch stapte Jan op zijn rietmachine om het volgende perceel te maaien. Het werk verliep vlot: Jan draaide rustig zijn rondjes, terwijl de machine het overige werk deed.

Na bovenstaande fotoserie wandelde ik naar de grenzen van het perceel. De erfgrens wordt hier gemarkeerd door een paal, te zien op de tweede foto en een dikke tak, te zien op de derde foto.

Ik vind het altijd bijzonder om te zien hoe de kleur van het riet verandert, afhankelijk van hoe het zonlicht erop valt. De vierde foto is gemaakt in tegenlicht, waardoor de rietpluimen een zilverkleurige glans krijgen.

Het was jullie misschien al opgevallen: in dit rietland wordt het afval niet verbrand. De percelen zijn eigendom van Natuurmonumenten en Jan pacht het rietland. Volgens de regels van Natuurmonumenten mag er hier niet worden gebrand.

Na het maaien wordt het afval per perceel naar de oever gebracht. Daar wordt het verzameld op een grote hoop, om later te worden opgehaald door medewerkers van Natuurmonumenten. Rhena kan dat vast waarderen, want zij heeft volop keuze op welke bult ze gaat rusten. 😉