Achter ons huis stond jarenlang vrijwel onafgebroken maïs op het land. Dit jaar is dat anders: er groeit winterrogge. Winterrogge wordt ingezet als groenbemester om de bodem te beschermen en te verbeteren. Na het zaaien in de herfst groeit het gewas snel door en blijft het ook tijdens de winter actief. Het vormt een dicht wortelstelsel dat de bodemstructuur versterkt en helpt om voedingsstoffen vast te houden. Daardoor wordt uitspoeling beperkt, blijft de grond bedekt en krijgt onkruid weinig kans om zich te ontwikkelen.

In het voorjaar levert de winterrogge bovendien een grote hoeveelheid blad- en wortelmassa op. Wanneer deze wordt ondergewerkt, zorgt dat voor extra organisch materiaal in de bodem. Dat draagt bij aan een vruchtbare, luchtige grond en vormt een goede basis voor het volgende teeltseizoen. Voor mij persoonlijk heeft het nog een voordeel: er wordt namelijk geen gewasbescherming gespoten. Daardoor kunnen de wilde bloemen langs de rand van onze tuin ongestoord blijven bloeien, wat niet alleen mooi is om te zien, maar ook gunstig is voor insecten en andere dieren.

Afgelopen weekend maakte ik bovenstaande fotoserie, terwijl er op het perceel ernaast volop werd gehooid. Met man en macht werd gewerkt om het hooi vóór de weersomslag te schudden, in balen te persen en binnen te halen. Bij dit ‘keuterboertje’ gebeurde het hooien nog op de manier zoals ik die uit mijn jeugd herinner, toen ik meehielp op de boerderij van de buren. Alleen al het kijken naar de werkzaamheden bracht prachtige herinneringen boven. En dan die geur van vers hooi die onze tuin vulde: heerlijk. Het is een typische zomergeur die me meteen terugvoert naar mijn kindertijd.

Gisteravond, 2 juni, werden we getrakteerd op een kleurrijke zonsondergang. Dat was voor mij reden genoeg om nog even met de camera naar buiten te gaan en dit fraaie schouwspel vast te leggen. Nadien heb ik de foto’s meteen toegevoegd aan dit bericht, dat al in concept klaarstond. Zo kon ik de bijzondere sfeer van deze zomeravond meteen met jullie delen.