Een tweespan op Aekingerzand

Op een buiige dag besloot ik om weer naar het Aekingerzand te gaan. Aekingerzand is met name mooi met spannende wolkenluchten zo werd mij verteld.

Op het pad vanaf de parkeerplaats werd ik verrast door een tweespan paarden met passagiers. De ISO van mijn camera stond nog te laag. Daardoor is de beweging nog een beetje terug te zien in de foto.

De tweespan hield halt op de kruising, op het pad was er tegemoetkomend ‘verkeer’.

Twee ruiters én een tweespan op één pad dat gaat niet lukken.

Nadat de beide ruiters waren gepasseerd rende ik in een drafje het pad op zodat ik de tweespan nog een keer van voren kon vastleggen.

Wellicht is het toch handig om op sommige paden eenrichtingsverkeer in te stellen. Een tweespan gaat nu eenmaal niet zo eenvoudig in de achteruit…

Ik wandelde verder naar de open vlakte van het Aekingerzand en werd al gelijk getrakteerd op een mooie dreigende lucht.

Wordt vervolgd. 

Leggelderveld, bloeiende heide, klokjesgentiaan en beenbreek

Op een mooie middag fietste ik naar het Leggelderveld. Ik was specifiek op zoek naar bloeiende heide…

In het Leggelderveld maakte ik een wandeling. Op de achtergrond is de zendmast van Hoogersmilde te zien.

Tijdens mijn wandeling kwam ik langs een ven waar koeien lagen te herkauwen.

Na het passeren van het hek vervolgde ik mijn weg door Leggelderveld.

Vlak langs het pad zag ik tot mijn vreugde vele klokjesgentiaan staan. Helaas zaten er geen eitjes van het gentiaanblauwtje op deze klokjes.

Langs hetzelfde pad zag ik een voor mij onbekende plant staan. Via de app: PlantNet kwam ik erachter dat het de vruchtlichamen zijn van beenbreek. Zie ook deze site.

De gladde slang

Evenals vorig jaar hoopte ik de gladde slang vast te leggen. Ik wist waar ik ongeveer moest zoeken. Aanvankelijk zag ik de gladde slang niet, maar gelukkig werd ik geholpen door de expert die toevallig kwam aanfietsen.

Deze expert, vrijwilliger monitort al meerdere jaren de gladde slang in Dwingelderveld. De locaties waar de gladde slang zich ophoudt zijn geheim. Voordat je het weet zijn er mensen met verkeerde bedoelingen. Die verkeerde bedoelingen heb ik niet en ik vind het een eer dat ik mag delen in het geheim…

De man is dagelijks twee keer per dag te vinden in het veld. Hij houdt precies bij welke slang waar zit en hoeveel jongen er zijn. Net als bij koeien heeft iedere gladde slang een unieke tekening. Ondanks meerdere vervellingen blijft deze unieke tekening bestaan. Alle slangen hebben een identificatie wat bestaat uit een aantal letters en cijfers.

Dit jaar was ik getuige van het vinden van een overblijfsel na een vervelling. De expert neemt de ‘oude jasjes’ allemaal mee naar huis.

Vanuit een muizenholletje kwam het koppie tevoorschijn van een gladde slang.

Enige tijd later kwam de rest van de slang ook tevoorschijn.

Dit waren allemaal ouden. Ze hebben hun jongen geworpen. Ik hoop ook dit jaar nog een keer een jong slangetje vast te leggen.

 

Een beetje mist

Op een dag was ik weer vroeg aan het fietsen in Dwingelderveld. Het was een klein beetje mistig.

Een aantal roodborsttapuiten vlogen voor me uit om vervolgens te landen in een krentenbos.  Als ik te dichtbij kwam vlogen ze weer voor me uit.

Aan de horizon in de mist is de radiotelescoop te zien. Een echte blikvanger in het Dwingelderveld.

Andere vroege vogels die in het veld waren te vinden waren de hardlopers en de hardfietsers…

De heide bloeit.

Even later helderde het wat op. Een groep brandganzen vloog over.

 

Grote beervlinder

Tijdens de tropische dagen zat ik iedere avond tot laat buiten. Ondanks dat ik overdag aan het werk was gaven mij deze avonden het ultieme vakantiegevoel. Op een avond kreeg ik gezelschap van een opvallende en mooie vlinder. De grote beervlinder. De vlinder werd aangetrokken door een felle buitenlamp.

De foto’s zijn gemaakt met de Nikon bridgecamera met ingebouwde flitser. Ik had de camera in de macro-stand.

De vlinder liet zich rustig van alle kanten vastleggen.

Als de vlinder zijn vleugels spreidt worden de oranjerode achtervleugels zichtbaar.  Dat maakt de vlinder nog opvallender. Helaas kreeg ik dat tijdens de fotosessie niet te zien.

 

Het liefdesspel van een muskusboktor

Tijdens een fotokuier in de Weerribben zag ik een hele grote insect op een schermbloem zitten. Het was de muskusboktor, zo leerde ik later op de computer.

In Nederland is de muskusboktor niet meer zo algemeen als vroeger. Door verdroging groeien er minder wilgen in ons land, waardoor er minder leefgebied voor de tor overblijft. De boktor leeft namelijk vooral op de wilg. Ook voedt hij zich uitsluitend met het stuifmeel en wondsappen van bomen als de wilg. De tor heeft zijn naam te danken aan het feit dat hij bij verstoring een sterke muskusachtige geur uitscheidt. De kever is alleen te zien in juni, juli en augustus.

Dit paartje was bezig met hun liefdesspel. Waar zij ging daar was hij ook…

Halverwege de fotosessie kwam de zon tevoorschijn. Door de zon komt de glanzende metaalkleur beter tot zijn recht.

Zilveren maan, einde vliegtijd

Het lukte mij niet om in de vroege ochtend een zilveren maan met dauwdruppels te fotograferen. Later op de ochtend vond ik nog wel een zilveren maan op een kattenstaart. De vliegtijd leek zo ongeveer ten einde. Op het moment van fotograferen zat er net een grote wolk voor de zon.

Omdat de vlinder keurig bleef zitten heb ik gespeeld met de scherpte/diepte. Bij onderstaande foto heb ik scherpgesteld op de rechter antenne.

Bij onderstaande foto was het scherpstelpunt op het oog en de linker antenne.

Toen de zon weer tussen de bewolking door piepte gaf dat gelijk een ander beeld.

 

Vroeg in de Weerribben

Ik heb al vele series hier laten zien die in de vroege ochtend zijn gemaakt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik heb tot vorig jaar niet geweten dat het dan zo mooi en stil is in de natuur. Heel toeristisch Nederland ligt dan nog op één oor…

 

 

 

 

Bedauwde heidelibel en een mug

Op een ochtend was ik rond 6 uur in de ochtend weer in De Weerribben te vinden. Mijn missie was deze keer om een zilveren maan met dauwdruppels te fotograferen…

Deze keer waren er veel muggen. Lastige beesten die ik voortdurend bij mij weg moest slaan. Terwijl ik een heidelibel aan het fotograferen was streek een mug neer op de vleugels.

Ik zoomde wat verder in op de mug.

Na een aantal minuten koos de mug weer het luchtruim. De libel moest eerst wachten totdat ze was opgedroogd.

Helaas heb ik geen zilveren maan met dauwdruppels gezien.