Kolonie grote sterns op Texel

Tussen de oude en nieuwe waddendijk op Texel zat een kolonie grote sterns. Deze kolonie zat op loopafstand van ons vakantiehuis. Met de camera’s mee nam ik er regelmatig een kijkje.  Het waren er verschrikkelijk veel, wellicht wel duizenden. Het was een indrukwekkend gezicht en een oorverdovend lawaai. Zie deze site voor meer informatie over de grote stern op Texel.

Vele voorbijgangers stopten om het spektakel te  aanschouwen.

Van tijd tot tijd vloog er een grote groep sterns op. Het ziet er voor ons ongeordend uit. Het is een wonder dat ze niet tegen elkaar aanvliegen.

Tussen de volwassen sterns staan de bontgekleurde jongen.

De sterns visten op de Waddenzee. Hun voedsel bestaat vooral uit zandspiering, haring en sprot. Ze namen hun buit mee naar de kolonie om daar aan hun jongen te voeren. Het viel nog niet mee om de snel vliegende sterns goed op de foto te krijgen. Met de bridgecamera lukte het sowieso niet. Het is me gelukt met de Canon zoomlens. Ik heb diverse instellingen geprobeerd en na veel geduld en vele pogingen heb ik er een acceptabele serie aan overgehouden.

This slideshow requires JavaScript.

Vuurtoren in het licht

Voor en na de zonsondergang op het strand aan de noordkant van Texel zoomde ik op de vuurtoren. De vuurtoren is met zijn donkerrode kleur een mooie blikvanger in het landschap.

Vanwege Corona is de vuurtoren gesloten voor publiek. Zie ook deze site.

Nadat de zon achter de wolkenband vlak boven de horizon was gezakt spreidde ze nog enigszins een rode gloed over de zee en het land.

Na de zonsondergang kwam het blauwe uurtje. De vuurtoren ontstak de lampen…

This slideshow requires JavaScript.

Zonsondergang bij de vuurtoren

De eerste avond tijdens ons verblijf op Texel gingen we naar de zonsondergang bij de vuurtoren. Deze keer had ik twee modellen mee en daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Onze dochter en zoon zijn wijs met elkaar…

Zonder verdere tekst neem ik jullie mee naar de vloedlijn…

De zon zagen we uiteindelijk niet achter de horizon verdwijnen, ze zakte in een wolkenband vlak boven de zeespiegel. Desondanks hebben we volop genoten. Het was inmiddels fris geworden, tijd om weer terug te lopen richting de vuurtoren.

 

Aan de Waddendijk op Texel

Onlangs brachten we een midweek door op Texel. We zijn al tientallen keren op Texel geweest, maar het was voor het eerst dat we een huisje huurden aan de oostkant van het eiland. We troffen het geweldig met de plek, het huisje, het weer en het gezelschap. Het was een vakantie waar we allemaal met veel plezier op terugkijken. In de komende series neem ik jullie graag mee naar deze vakantie.

Mijn man en ik huurden een 6-persoonshuisje. We nodigden onze kinderen uit om ook een dag en eventueel een nacht te komen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd… ze reisden de eerste dag met ons mee en de laatste dag weer met ons terug. Helaas kon onze schoonzoon geen vrij krijgen en kon hij dus niet met ons mee.

Ons huisje lag op loopafstand van de Waddendijk. Onze dochter trok hier een sprintje de Waddendijk op.

Vanaf de nieuwe Waddendijk heb je een prachtig uitzicht.

Tussen de de oude en nieuwe waddendijk liggen natuurgebieden waar veel zout water onder de dijk doorsijpelt. Dit maakt de grond ongeschikt voor landbouw, maar interessant voor natuurliefhebbers. Door de aanwezigheid van ondiepe waterplassen is het een paradijs voor veel wad- en weidevogels. Wadvogels zoals de kluut en de bontbekplevieren gedijen hier goed. Het zijn rijke broedplaatsen voor sterns en kluten.

Op onderstaande foto’s lijkt het erop dat iemand heeft geprobeerd het slijk tussen de oude en nieuwe dijk te bewandelen. De kleding met het opgedroogde slijk zijn daar meerdere dagen blijven liggen.

De brede strook tussen de weg en het natuurgebied stond vol met diverse planten waaronder de brede orchis. Ik was aangenaam verrast door de vele dagvlinders die zich tegoed deden aan het lekkers wat deze bloemen bracht.

Groot was dan ook mijn verontwaardiging toen ik zag dat op een dag alles was weggemaaid. Met het gras lagen ook alle bloemen zielig te verdorren. Er was natuurlijk geen vlinder meer te bekennen…

 

Wordt vervolgd.

Filmopname in het theater

Toen ik het theater in Efeze betrad zag ik al snel dat er iets bijzonders aan de hand was.

Men was daar bezig met een filmopname. 

Het jongetje leek de hoofdrol te spelen. Hij moest op een drafje naar boven lopen. 

Deze vrouw bekommerde zich om de kleine hoofdrolspeler. 

Ik zat inmiddels bovenin het theater. Vandaar had ik mooi zicht op de filmset. De set was afgezet met een lint en met waarschuwingsbordjes, met het doel dat de toeristen niet door het beeld zouden lopen.

De mannen met de reflectieborden waren er maar druk mee. Beneden stonden de andere acteurs te wachten totdat zij hun rol moesten spelen.

Ik concludeerde dat het jongetje ging vertrekken en dat hij uitgezwaaid werd door zijn vader en moeder, door zijn opa en oma en door zijn broertjes.

Van het geheel heb ik een filmpje gemaakt. Door het filmpje krijg je beter een indruk hoe het in zijn werk ging.

 

 

Romeinse Efeze

We brachten tijdens onze vakantie een bezoek aan het Romeinse Efeze. Ook in 2017 en in 2018 waren we daar. Ik schreef daarover op mijn weblog,  zie hier en hier

Ook deze keer heb ik geprobeerd om een ​​andere fotoserie te maken dan de voorgaande jaren.   

Er werd driftig gefotografeerd en geschreven. 

De meeste toeristen worden in groepen rondgeleid met een gids. De gidsen hebben een herkenningsteken aan een stokje. Op deze manier is de gids in de mensenmenigte gedwongen terug te vinden door de afgedwaalde toeristen die bij hem horen. Deze gids ‘betrapte’ mij op  het maken van een portretfoto. 

Efeze is de meest bezochte bezienswaardigheid van het land. Op sommige momenten kon je dat wel merken. Op andere momenten was de straat uitgestorven, zoals in de Marmeren Straat. 

De Bibliotheek van Celsus wordt geroemd als een van de mooiste en bekendste gebouwen die zijn overgebleven uit de oude Grieks-Romeinse tijd. De bibliotheek werd gebouwd op het oosten geproduceerd het ochtendlicht de bibliotheek in zou vallen. De leeszaal zelf was bekleed met marmer en in nissen in de muren werden ongeveer 12.000 perkamentrollen bewaard. In 2017 hadden we een informatieboekje gekocht over deze opgraving. In het boekje zitten een aantal doorzichtige bladzijden die je over het huidige gebouw kunt leggen. Op die manier krijg je een indruk hoe het er ooit heeft uitgezien. 

Er is in de toekomst nog genoeg werk te verzetten.

Dit jaar klom ik voor het eerst naar het hoogste punt in het Groot Theater. Dit theater is een van de grootste bouwwerken uit de antieke tijd. Vanaf dit punt had ik een prachtig uitzicht Op de achtergrond ligt de Havenstraat. 

Een priester en een kat keken uit over de straat.

 

 

Fotograferen of genieten?

Op het resort waar we onze vakantie vierden kwamen ook veel gasten die op doorreis waren. Op een namiddag arriveerde een groep Aziaten die Efeze hadden bezocht. Kenmerkend voor toeristen uit een Aziatisch land is wel het continu fotograferen van zichzelf.

Als ik ze zo bezig zie dan heb ik sterk de indruk dat ze meer bezig zijn met het fotograferen dan met het genieten van de omgeving.

De man nam de meest bijzondere poses aan en de vrouw maar fotograferen. Dit ging zo tijden door.

Na enige tijd verscheen er nog een Aziatische vrouw ten tonele. Zij had haar mobiel op een statief geplaatst. Ze activeerde haar zelfontspanner…

en nam haar positief in. Dan liep ze weer naar haar mobiel, activeerde de zelfontspanner en nam weer haar positie in. Dit herhaalde zich tientallen keren.

In aanvang controleerde de man op de telefoon of de foto’s van hem waren gelukt. Hij leek niet tevreden.

De andere fotograaf werd om hulp gevraagd. Zij mocht nu proberen goede foto’s te maken van de springende man.

En gaat het bij deze mensen nu om het fotograferen of om het genieten, vraag ik me dan af. Nadat ik de verrichtingen van deze toeristen had vastgelegd liep er een klein kereltje door mijn beeld. Geef mij maar zo ‘n spontaan fotomodelletje. Het rood van de ondergaande zon scheen op zijn krullen. Dat vind ik genieten !

Byzantijnse Efeze

Tijdens deze vakantie brachten we wederom een bezoek aan het Byzantijnse Efeze. Het Byzantijnse Efeze is van een recentere datum dan het Romeinse Efeze en ligt dieper het binnenland in en wel op de heuvel Ayasoluk (Selçuk). Dit Efeze heeft als centrum de restanten van de Johannesbasiliek. De apostel Johannes is hier begraven. Bij de poort werden we opgewacht door een landschildpad.

Men neemt aan dat apostel Johannes begraven is in een kleine kerk op de top van het lage plateau van de huidige burchtheuvel van Selçuk. Zijn graf is al heel gauw een pelgrimsoord geworden. In de vierde eeuw is de genoemde kerk vervangen door een grote basiliek met een houten dak.

In de zesde eeuw heeft keizer Justinianus deze kerk verwijderd en bouwde hij daar een kolossaal grote Kruiskoepelkerk. Daarvan zijn nog steeds ruïnes over, die door duizenden toeristen bezocht worden. Bron: klik hier. Tussen de restanten staat een miniatuur reconstructie van de Johannesbasiliek. Op onderstaande foto staat dit miniatuur links op de achtergrond.

Men gaat er vanuit dat apostel Johannes ergens tussen 37 en 48 na Christus naar Efeze kwam. Men vermoedt dat Maria, de moeder van Jezus met hem is meegereisd. Johannes had immers aan Jezus beloofd dat hij na de dood van Jezus voor Maria zou zorgen. Johannes heeft in die periode ook nog een tijd op Patmos gewoond en wel tussen 81 tot 95 na Christus. Op het eiland Patmos kreeg hij visioenen waarover hij schrijft in het Bijbelboek ‘Openbaring van Johannes’. Vanaf 95 na Christus woonde Johannes tot aan zijn dood in Efeze.

Ook zou Maria tot aan haar dood in Efeze hebben gewoond. Voor de gemiddelde Bijbelkenner is Efeze bekend vanwege de reizen van de apostel Paulus. Eigenlijk heeft apostel Johannes in Efeze een grotere rol gespeeld dan apostel Paulus. Paulus kwam naar Efeze tussen 55 en 58 na Christus. Paulus heeft daar maar korte tijd gewoond.

Na een tijdje ronddwalen tussen de ruïnes kwamen we aan bij het doophuis, het Baptisterium. In het midden van het doophuis bevindt zich zich in de grond het doopvont. In die jaren ging het als volgt. De dopeling daalde in een wit gewaad vanaf de westkant in het doopvont. Aan beide zijden stond de assistenten van de voorganger. De gaten waarin de assistenten stonden zijn nog duidelijk te zien evenals de gaten waardoor het stromende water (levend water) het doopbassin binnenstroomde. De dopeling werd vervolgens in het water ondergedompeld en klom aan de oostkant weer uit het water.

Een struik met bijzondere bloemen.

Moeder poes kwam al eerder voorbij in deze serie. Dit was een van haar jongen.

Modellen bij zonsondergang

Een zonsondergang lokte iedere dag fotografen en modellen naar het strand. De meeste modellen probeerden de ondergaande zon te vangen in hun handen net zoals deze ‘flamingo’.

Deze modellen wisten niet dat ik de fotograaf was.

De fotograaf van het resort koos steevast de zonsondergang voor de fotoshoot.

Ik vond het grappig om te zien zoals de mensen bezig waren met het vastleggen van zichzelf bij zonsondergang.

Toen ik mijn spullen bij elkaar pakte om naar de kamer te gaan kwam deze visser over het strand aanrijden. Ik kon nog net op tijd mijn camera grijpen en er een foto van maken. Dit was mijn laatste model van deze dag.