Vandaag ga ik weer verder met de serie over mijn fotokuier langs de IJssel. De post over de omgewaaide boom was even een tussendoortje. Ik ben jullie nog wel een antwoord schuldig op de vraag of het moeilijker voor de schipper is om stroomafwaarts te gaan of stroomopwaarts? De meesten hadden het goed, het is inderdaad moeilijker voor een schipper om stroomafwaarts te gaan dan stroomopwaarts. Tevens is het moeilijker om met een leeg schip te varen dan met een vol geladen schip. Bovenstaande antwoorden had ik zelf al bedacht, maar heb ik wel geverifieerd bij een bevriende schipper.

Na de wandeling en de fotosessie op de oever van de IJssel ben ik via een ander weiland weer teruggelopen richting de dijk. Na de oversteek van het weiland kwam ik via een pad en een weggetje uit  op de Fabrieksweg, de weg die over de dijk loopt. Aan de horizon staat het restant van de IJsselcentrale. Daar kom ik verderop in het verhaal op terug.

Vanaf de dijk had ik een prachtig uitzicht over het gebied. Op de eerste foto zit een visser verscholen tussen het riet. Toen ik over de dijk liep hoorde ik aldoor getik tegen een boom. Niet het geroffel zoals een specht dat doet, het was anders. Na lang speuren ontdekte ik een boomklever. Met het 70 – 200 mm objectief zoomde ik in. Helaas was ik deze keer mijn Nikon vergeten mee te nemen. Het viel nog niet mee om de boomklever tussen de takken te vinden en vast te leggen….

Eenmaal thuis op de computer ontdekte ik het verhaal achter het getik. De boomklever had een eikel in zijn snavel en zocht een goed plekje om die te verstoppen. Maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Op de eerste foto had de boomklever de eikel verstopt in de schors van de boom. Die plek heb ik aangeduid met een pijl. Het volgende moment werd de eikel weer verwijderd en werd er een nieuwe plekje gezocht. Uiteindelijk is de eikel verdwenen in een gaatje in een tak, zie de derde foto. Ik moest de foto’s flink kroppen om het vogeltje enigszins in beeld te brengen. Dat ging ten koste van de kwaliteit, maar ik vond het verhaal te leuk om het hier niet te laten zien.

Na mijn wandeling over de dijk maakte ik nog een rondje door het dorp. Ik was helemaal gecharmeerd van deze hooibergwoning.

Vanuit Harculo is in de verte de IJsselcentrale te zien. Thuisgekomen heb ik op internet informatie opgezocht over de IJsselcentrale. Op internet leerde ik o.a. dat de in de volksmond genoemde IJsselcentrale eigenlijk ‘Centale Harculo’ heet.

De IJsselcentrale was en is alom bekend door z’n grootse uitstraling en specifieke bouw. Vooral de twee enorme pijpen sprongen in het oog en waren voor velen een baken. Ook vanuit het Sophia ziekenhuis, waar ik mijn opleiding deed en waar ik 18 jaar lang werkte, was deze centrale goed te zien. In 1982 toen ik startte met mijn inservice-opleiding waren er zelfs nog 5 pijpen aanwezig. Zie deze foto op Twitter.

De IJsselcentrale is nu eigendom van ENGIE.  Op hun site  kun je er alles over lezen. In 2012 heeft de directie van ENGIE besloten om de centrale uit bedrijf te nemen en te ontmantelen. In maart 2017 zijn de twee pijpen neergehaald, daarmee verloor de centrale zijn alom bekende uitstraling.   Hier is een filmpje op YouTube te zien van het slopen van de twee pijpen. Het sloopproces ligt nu al lange tijd stil. Er wordt nog steeds een discussie gevoerd over het wel of niet verder slopen en over een eventuele bestemming van deze voormalig centrale. Zie dit bericht van De Stentor. Verder vond ik een interessant filmpje over deze centrale op RTV Oost. Daarin is te zien en te beluisteren hoe een omwonende denkt over de architectonische waarde van dit gebouw.

Op internet vond ik ook nog deze leuke fotoserie. Kortom mijn belangstelling is gewekt en ik ga zeker nog een keer terug om nog meer foto’s te maken van dit gebouw. Ik ga proberen dat op een dag te doen dat er dreigende wolkenluchten zijn.