De kwaakblazen van de kikkers

Op dag 5 van onze vakantie op Texel maakten mijn man en ik een wandeling door De Muy.

Tijdens het broedseizoen zijn grote delen van De Muy niet toegankelijk, maar er bleef nog genoeg over om te verkennen. Wij verkenden het gebied te voet. Maar ook per fiets of per of e-scooter kun je het gebied doorkruisen.

Kenmerkend aan dit gebied zijn de grote plassen die gevuld zijn met een ontelbaar aantal kwakende kikkers. Onderstaande foto heb ik genomen vanaf grote afstand.

Toen ik dichterbij kwam verdwenen ze allemaal onder water. Ze voelden de trilling dat werd veroorzaakt door het lopen. Na een tijdje wachten kwamen ze één voor één weer boven. Tijdens de paartijd zijn ze minder schuw. De kikkers moeten sowieso weer naar boven om adem te halen en in de paartijd hebben de kikkers een extra drive om hun paring te vervolgen. Het zijn alleen de mannetjes die kwaken. Ze doen dit om vrouwtjes te lokken. Hoe groter de kwaakblaas, hoe harder het kwaken klinkt. 

Horsmeertjes en de blauwborst

Nu nog snel even het bericht opnieuw maken en publiceren. De tekst zal minder uitgebreid zijn…

Het mooiste stukje natuur op Texel vind ik het gebied nabij de Horstmeertjes. Samen met onze zoon maakte ik daar een wandeling.

In de buurt van dit uitkijkpunt hoorden we de nachtegaal. Met bewondering hebben we daar een tijd staan luisteren. De nachtegaal houdt zich het liefst op in dicht struikgewas. Hoe we ook speurden we hebben de vogel niet gezien.

Vanaf het uitkijkpunt zicht op het kerkje van Den Hoorn.

Tijdens de wandeling verder naar het zuiden hadden we mooie doorkijkjes op een van de twee meren. Het was wat bewolkt, maar met een temperatuur rond de 20 graden hadden we perfect wandelweer.

Door vogelaar werden we getipt waar we geheid de blauwborst zouden vinden. Dat was in dit moerassig gebied.

We moesten nog wel even doorwandelen en geduld hebben, maar we hebben de blauwborst gezien en vastgelegd.

Na de mooie ontmoeting met de blauwborst besloten we om de route om het meer te nemen. Al snel stuitten we op een probleem, door het hoge water stond het pad onder water. We hadden de grootste lol om het ‘geschikte’ schoeisel van onze zoon. De rest van de tocht werd het dus ‘een natte voeten tocht’. Overigens gold dat ook voor mij, want ook voor mijn waterdichte wandelschoenen stond het water te hoog.

De wandeling om het meer was een goede keuze, het was een verrassend mooie wandeling.

Terug van Texel

Gisteren zijn we teruggekomen van een week vakantie op Texel. Het weer was goed, het gezelschap was goed, kortom het was een heerlijke vakantie.

De komende tijd zal ik hier series laten zien die gemaakt zijn op Texel. Vandaag open ik met de kluut. De kluut broedt vrijwel overal in het Waddengebied, vooral in ondiepe brakke plasjes binnendijks. Deze gracieuze steltloper beweegt zijn snavel met een zijwaartse maaiende beweging door het slib. Zodra een kluut een ongewerveld diertje als een garnaaltje tussen zijn snavel voelt, klapt hij zijn snavel dicht. Vanwege het natte voorjaar zijn de plasjes wat dieper geworden dan normaal. Deze kluut moest daarom kopje onder.

Een kluut in vlucht omlijst door een aantal orchissen.

Lepelaar in de regen

Vanaf de Hogeweg in De Weerribben reed ik naar de Rietweg. De Rietweg ligt tussen de buurtschappen Wetering en Nederland. Daar heb ik een tijd met bewondering naar de dreigende lucht staan kijken. In de verte regende het en rommelde het een beetje.

Bij bovenstaande foto was de blik gericht naar het zuiden. Bij onderstaande foto keek ik naar het noorden.

Op het moment dat de bui losbarstte zat ik in de auto. Een fotograaf bleef staan. Ik ben wel benieuwd wat zijn doel was met deze opnames.

Vanaf de Rietweg reed ik naar vogelkijkhut, de Twitterhut. Vanaf de auto overbrugde ik in een drafje de tien meter naar de kijkhut. Vanuit die hut zag ik in de verte een lepelaar in de regen staan. Toen de ergste regen voorbij was ging de lepelaar verder met het foerageren.

Bruine korenbout

Tijdens de recente regenachtige periode was ik al lang blij dat het een paar uur droog was en dat ik even naar buiten kon. Dergelijke momenten was vaak aan het eind van de middag en aan het begin van de avond. Met de camera’s ging ik naar de Hogeweg in De Weerribben. Daar heb ik een tijdje staan te genieten.

Kijkend naar de lucht zou het niet lang duren of de volgende bui zou zich weer aandienen.

Tussen de donkere wolkenpartijen door scheen zowaar de zon. Het was zelfs even warm. Terwijl ik daar stond te fotograferen werd ik belaagd door de mietsen. Die mietsen zijn kenmerkend voor dat gebied.

Toen de zon scheen lieten de libellen zich ook weer zien. Dit is de bruine korenbout, een vrouwtje.

Aekingerzand, deel 2

Vandaag laat ik jullie het tweede deel zien van de fotoserie die ik vorige week maakte.

Zandverstuiving, Aekingerzand vind ik het mooist onder een dreigende lucht.

Hoe mooi en indrukwekkend de lucht ook was, het leek me op een bepaald moment toch wijs om terug te keren naar de auto. De dreiging werd nu toch wel heel erg groot…

Aekingerzand, deel 1

Nadat Aafje en Jan mij hadden uitgezwaaid reed ik naar Drenthe. Omdat er van die prachtige dreigende luchten waren maakte ik een tussenstop bij het Aekingerzand. Het was nog wel spannend of ik het droog zou houden.

Er stond een straffe wind. Vanwege het stuivende zand was het dus zaak om met beleid de foto’s te maken.

Ik was er helemaal alleen.

Wordt vervolgd.

Smaragdlangsprietmot

Terwijl ik nog bezig was met het fotograferen van de boterbloemen zag ik dat Jan een eindje verderop druk bezig was met het vastleggen van iets…

Ik liep naar hem toen en hij wees mij op een insect. Later op de computer bleek het te gaan om een dansvlieg. Door de wind danste de vlieg inderdaad flink heen en weer…

Mijn app voor het determineren van insecten gaf aan dat het de akkerdisteldansvlieg (Empis livida) is. Maar die vliegt pas in juni. Een akkerdisteldansvlieg zit o.a. op akkerdistels en die bloeit nu nog niet. Wie het weet mag het zeggen.

Vlakbij de dansvlieg zat een andere insect. Door de macrolens zag ik al direct dat het beestje enorme lange sprieten had. Mijn kennis over de natuur is door de jaren heen, dankzij de fotografie wel dusdanig verbeterd dat ik de familie, langsprietmot al snel kon plaatsen.

Volgens de app en internet zou het kunnen gaan om de smaragdlangsprietmot. Door de bewolking en de harde wind was het geen macro-weer. Dat zal vandaag en de de komende dagen ongetwijfeld anders zijn. Lekker genieten van de lang verwachte zon.

Samen naar het Weinterper Skar

Vorige week stond er een fotokuier op het programma met mijn fotomaatje. Het weer werkte niet echt mee, toch hebben we ons er niet van laten weerhouden om op stap te gaan. Samen gingen we naar het Weinterper Skar. Jan was zo slim om zijn stoeltje mee te nemen. Een paraplu was misschien ook wel handig geweest…

Dit stoeltje is voor Jan een mooi hulpmiddel tijdens het maken van macro-opnames. Daarbij is een kantelbaar schermpje op de camera wel noodzakelijk.

Als ik macro-opnames wil maken dan moet ik op de knieën of languit op de grond. Met deze nattigheid is dat niet aanlokkelijk. Gelukkig had ik een vuilniszak mee voor onder mijn knieën. Het is in ieder geval gelukt om droog te blijven tijdens het fotograferen van de orchis.

De dreigende lucht voorspelde niet veel goeds en dat kwam ook uit. We hadden goed en wel de orchissen op de foto gezet en daar vielen al de eerste druppels. Er zat niets anders op dan terug te keren naar de auto.

Er kwam gelukkig niet veel van de regen. Toen we bij de auto waren was het alweer droog. in het slootje naast het parkeerterrein bloeide de waterviolier. Terwijl Jan een moment van rust nam en vanaf zijn stoeltje enkele foto’s maakte, richtte ik mijn camera op de waterviolier.

Even later kwam ik een kikkertje en een juffer tegen. Voor mij waren dit de eersten van dit seizoen.

Na de fotokuier in het Weinterper Skar zijn we naar huis gegaan om aldaar de lunch te nuttigen. Na de lunch zijn we naar De Leijen gereden. We hoopten vanuit de kijkhut de zwarte sterns te zien en te fotograferen. Helaas is dat niet gelukt. Er vloog wel een visdiefje langs.

Na deze geslaagde en gezellige dag reed ik aan het einde van de middag van Fryslân naar Drenthe. Omdat ik over de parallelweg reed kon ik de auto aan de kant parkeren om even te genieten van het uitzicht over het Ouddiep. Dit water vormt de noordelijke grens van het Weinterper Skar. De komende dagen plaats ik nog een paar fotoseries die genomen zijn in dit gebied.