Deze week hoorden we op het nieuws dat het niet goed gaat met de zeehondenpopulatie in de Waddenzee en de Noordzee. In dat kader plaats ik vandaag een serie foto’s die ik maakte tijdens onze herfstvakantie bij zeehondenopvang Ecomare op Texel. Onze dochter en schoonzoon waren een paar dagen bij ons op bezoek. Een mooie gelegenheid om gezellig met z’n vieren een bezoekje te brengen aan Ecomare.

De populatie gewone zeehonden in de Waddenzee neemt al vijf jaar op rij af. Uit een gezamenlijke telling van Nederlandse, Duitse en Deense onderzoekers blijkt dat er in 2026 3 procent minder gewone zeehonden zijn geteld dan in 2025. In de Nederlandse Waddenzee was de afname met 6 procent zelfs twee keer zo groot. Tussen 2012 en 2021 bleef de populatie nog redelijk stabiel, maar sindsdien is er sprake van een jaarlijkse daling.
De oorzaak van de achteruitgang is nog niet duidelijk. Volgens de onderzoekers is er geen sprake van massale sterfte of grootschalige verplaatsingen. Mogelijke oorzaken zijn veranderingen in de voedselbeschikbaarheid, toenemende menselijke activiteiten op zee en concurrentie met andere zeezoogdieren. Ook de grijze zeehond wordt genoemd als mogelijke bedreiging. Deze grotere en agressievere soort valt soms bruinvissen en zelfs dolfijnen aan. Mogelijk zijn ook gewone zeehonden niet altijd veilig voor hun grijze soortgenoten.





De zeehondenopvang van Ecomare op Texel vangt al sinds 1952 zieke, gewonde en verweesde zeehonden op. Jaarlijks worden ongeveer honderd dieren opgevangen. Na een periode van herstel, eerst in quarantaine en daarna in de buitenbassins, keren de meeste zeehonden terug naar de Waddenzee. Bezoekers kunnen het opvangproces van dichtbij volgen.


Bij Ecomare is het dagelijks om 11.00 en 15.30 uur etenstijd. Tijdens het voeren vertelt de verzorger over het leven van zeehonden in het wild en over de dieren die bij Ecomare verblijven. Zo horen we ook meer over hun verschillende karakters en achtergronden. Een aantal zeehonden heeft een blijvende lichamelijke beperking, zoals blindheid. Omdat ze daardoor niet zelfstandig in het wild kunnen overleven, hebben ze bij Ecomare een vaste plek gekregen.



