Schapen en geiten in portret

Vorige week maakte ik een fietstocht in Dwingelderveld. Mijn eerste stop was bij de schapen en de geiten aan het pad in de buurt van de telescoop. Zie Google Maps

Bijna alle schapen en geiten waren aan het grazen. Ik probeerde hun aandacht te trekken voor een portretje, maar dat lukte niet.

Voor een goede begrazing worden schapen en geiten samen ingezet. Geiten eten nog weer andere vegetatie dan schapen.

Na enige tijd hadden ze voldoende gegraasd en was het tijd om te herkauwen. Dat was het moment dat ik portretfoto’s kon maken.

Tijdens het fotograferen van de schapen en de geiten landde er een insect op mijn broek. Voor het determineren gebruikte ik deze site. Ik denk dat het een bruinvleugelroofvlieg is.

Op kraambezoek bij de lammetjes

Nederland is in de ban van Covid-19. Dagelijks worden er nieuwe maatregelen genomen om grootschalige verspreiding tegen te gaan. Of dat gaat lukken is afwachten. Op mijn werk, in de zorg heb ik er volop mee te maken. We moeten in ons ziekenhuis alle zeilen bijzetten om het logistiek voor elkaar te krijgen en te houden. De reis naar het werk is al vreemd, op de weg is het enorm rustig. Omdat bijna alle polikliniek-bezoeken zijn geannuleerd is er volop ruimte op de parkeerplaats. Bij de ingang zitten ‘poortwachters’ die iedere bezoeker bevragen en zonodig temperaturen. Ook de gangen van het ziekenhuis zijn leeg. Ik moet extra dagen werken en de werkdagen zijn regelmatig langer dan de gebruikelijke 8 uren.  Dat het werken in de zorg gewaardeerd wordt dat is hartverwarmend. Toen ik gisteravond een app kreeg van onze zoon met een filmpje met klappende studenten op zijn campus kreeg ik kippenvel en tranen in mijn ogen. Een ander mooi voorbeeld daarvan is dit filmpje. Verder luiden vanavond zoveel mogelijk kerken in Nederland hun klokken. Dit als teken van troost en hoop in tijden van crisis.

Naast de perikelen rond de uitbraak van Covid-19 gaat het leven ook gewoon door… Zo werden er vorige week bij mijn nichtje en haar gezin vier lammetjes geboren. Ik ben vorige week maar even op kraambezoek geweest in de schapenstal.

Deze twee broertjes werden bijgevoerd, omdat de moeder een uierontsteking had.

Omdat de heer des huizes op dat moment druk was in het riet was voor mijn nichtje de schone taak weggelegd om de lammetjes de fles te geven.

Twee lammetjes die de de avond daarvoor waren geboren moesten in de gaten worden gehouden of ze wel goed dronken bij hun moeder. Zonodig werden ze een handje geholpen.

Tijdens het voeden van de lammetjes keek de jongste telg van het gezin vanuit de buggy toe.

Wat een schatje.

Na het voeden en de fotosessie bij de lammetjes maakte ik nog een kleine wandeling. Ze is de jongste van mijn drie oogappeltjes. Ze is een heel lief en gemakkelijk meisje. Ze vond die ‘zwaaiende’ narcissen veel leuker dan mijn camera.

Schapen op de oever van de Reune

Op een mooie wintermorgen maakte ik een fotoserie van schapen in een licht berijpt weiland.

Deze schapen stonden achter een draadje op de oever van de Reune.

 

Toen ik daar zo stond te fotograferen aan de oever van de Reune vroeg ik mij af hoe het kwam dat de Reune hier zo breed was ten opzichte van het onooglijke slootje naast ons huis, slechts een paar kilometer verderop.

Ik ging op zoek. Al zoekende kwam ik achter steeds meer informatie, maar daarover vertel ik de volgende keer.

Het is winter

Voor de meteorologen en klimatologen begint de winter op 1 december. Het winterseizoen duurt precies drie kalendermaanden. De winter heeft zijn eerste speldenprikken uitgedeeld. Door de nachtvorst waren de weilanden ‘s ochtends wit bevroren. De bomen zijn nog steeds in herfsttooi. Naarmate er meer dagen met vorst komen  zullen ook de laatste herfstblaadjes ter aarde vallen.

Gelukkig hebben de schapen hun warme wolletje aan.