Lage waterstand bij de Twitterhut

Woensdag j.l. was het fris voor de tijd van het jaar. Er waren op die dag wel hele mooie wolkenluchten te zien. Daarom besloot ik aan het eind van de middag er toch even met de camera’s op uit te gaan. Ik koos voor de Twitterhut. Zie Google Maps.

Rondom het dorp Wetering, tussen De Weerribben en De Wieden is in 2014 een nieuw natuurgebied aangelegd in de omringende polders. Het natuurgebied Wetering West heeft samen met het gebied in Wetering Oost een oppervlakte van ruim 300 hectare. Het natuurgebied geeft ruimte aan planten en dieren en zorgt voor waterberging: bij hoog water wordt er water geparkeerd in dit gebied. Het nieuwe natuurterrein is sinds 2014 sterk ontwikkeld met een goede moerasvegetatie zoals riet, lisdodden en zeggen. Vele vogels zoals roerdompen, purperreigers en bruine kiekendieven maken gebruik van het gebied

Maar ook een groot aantal grauwe ganzen maken gebruik van dit gebied. In 2019 werden er in Wetering Oost meer dan 200 stelletjes grauwe ganzen geteld. Ganzen zijn planteneters en vinden riet heel lekker. Met name riet dat in het water staat. Vooral in Wetering Oost zijn er veel ganzen het hele jaar aanwezig waardoor de planten sterk afnemen. Rietvelden worden kleiner of verdwijnen en de oppervlakte open water wordt steeds groter. Als we deze maatregel niet nemen is over een aantal jaren het gebied helemaal kaal gegeten door ganzen. Een grote onbegroeide waterplas zonder broedende moerasvogels is niet wenselijk.

Om er voor te zorgen dat in de toekomst riet kan blijven groeien in het gebied, wordt het waterpeil verlaagd waardoor grote delen droog vallen. Hierdoor is het voor ganzen minder aantrekkelijk en krijgen riet en andere moerasplanten kans om te herstellen en uit te bereiden. Staatsbosbeheer houdt samen met het Waterschap Drents Overijssels Delta de ontwikkeling nauwkeurig in de gaten. Het natuurgebied blijft te allen tijde inzetbaar voor opvang van water.

Het gebied valt voor een groot deel droog, toch blijft een plas in het midden van het terrein behouden. De moerasvogels in de omgeving kunnen ook uitwijken naar Wetering West waar het waterpeil onveranderd blijft en een uitgebreide moerasbegroeiing is. Allerlei steltlopers zoals kemphanen, diverse soorten ruiters en plevieren komen graag op slikvelden die gaan ontstaan door het droogleggen in Wetering Oost. Door de aanpassing van de waterhuishouding ontwikkelt er  een  broedgebied voor kleine plevieren en kieviten.

Als na een paar jaar Wetering Oost weer voldoende begroeid is met riet- en moerasvegetatie zal het waterpeil weer worden verhoogd zoals het was voor het droogleggen. Het hogere waterpeil kan dan onder invloed van neerslag en verdamping weer fluctueren. Tekst is van deze site

Ik ben een tijdje aan het zoeken geweest, maar ik kan niet vinden wat voor plant dit is.
P.s. Morgaine hielp mij aan de naam Waterkruiskruid. Zie haar reactie hieronder.

Wordt vervolgd. 

Ir D.F. Wouda-gemaal te Lemmer (2)

In een reactie op deel 1 over  het Wouda-gemaal vroeg Henk het volgende: ‘Een rondleiding lijkt me leuk en leerzaam maar het beperkt me wel in m’n fotografische mogelijkheden als je steeds op sleeptouw wordt genomen. Is een rondgang onder begeleiding verplicht of mag je ook op eigen houtje een rondje doen? Waarop ik het volgende antwoordde: ‘Wij zijn ook niet van de rondleidingen. We hebben ongeveer 5% van het verhaal gehoord.  Enerzijds omdat het verhaal overstemd werd door de mechanische geluiden en anderzijds omdat een rondleiding en fotograferen van details niet samengaan. We raakten dan ook flink achterop, maar niemand die ons ‘kwaad’ aankeek.’ Ik durf niet te zeggen of een rondleiding verplicht is. Mijn zus en ik waren van mening dat de informatie van de gids vast terug te vinden is op internet…

Sinds de opening door Koningin Wilhelmina in 1920 levert het Wouda-gemaal een grote bijdrage aan het voorkomen dat het Friese land bij hevige regenval overstroomt. Voordat het stoomgemaal in werking trad werd het overtollige Friese boezemwater eeuwenlang met windmolens en sluizen naar de Zuiderzee en Waddenzee afgevoerd. Door het dalen van veengrond werd dit in de loop van de 19e eeuw steeds problematischer, en daarom was de bouw van het stoomgemaal bij Lemmer een grote sprong voorwaarts op het gebied van waterbeheersing in de waterrijke provincie Friesland.

Waar het Woudagemaal in zijn beginjaren de belangrijkste rol speelde in het afvoeren van water, is deze belangrijke taak in 1967 overgenomen door het elektrische Hooglandgemaal bij Stavoren. Dit heeft er, samen met de afsluiting van de Lauwerszee, voor gezorgd dat het Wouda-gemaal aanzienlijk minder vaak hoeft te pompen. Hoewel het gemaal dus enkel bij extreem hoog water in werking komt speelt het monument in zulke gevallen nog steeds een belangrijke rol. De stoommachines kunnen dan per dag 6 miljoen m³ wegpompen, wat gelijk staat aan de halve inhoud van het Sneekermeer. Ook naar huidige maatstaven is dat een flinke capaciteit.

Voordat het stoomgemaal daadwerkelijk water weg kan pompen moet er eerst een bepaalde druk worden opgebouwd. In 6 uur wordt er door een ploeg van minimaal 11 mensen hard gewerkt om de ketels te vullen met water, de zware stookolie te verwarmen en de ketels op te starten. Na deze 6 uur draait de bijna 100 jaar oude machine op volle toeren.

Omdat het opstarten van het gemaal zo’n 6 uur kost, komt het voor dat de machine preventief wordt opgestart. Wanneer verwacht wordt dat het waterpeil boven de limiet stijgt wordt het stoomgemaal onder druk gezet om indien nodig gelijk bij te kunnen springen.

De complete stoomploeg bestaat uit 15 man. Er is altijd 11 man beschikbaar voor het geval het nodig mocht zijn om het gemaal op te starten. Wanneer het Wouda-gemaal onder stoom wordt gebracht ontstaat er een magistrale gebeurtenis. Het is een spectaculair gezicht om dit imposante gebouw ‘in rook’  te zien opgaan. Op het moment dat wij daar stonden ontsnapte er zo nu en dan een beetje rook.

Bovenstaande informatie komt van deze site.

Wordt vervolgd. 

Ir D.F. Wouda-gemaal te Lemmer (1)

Mijn zus had een heel goed voorstel en dat was om samen een bezoek te brengen aan het Wouda-gemaal in Lemmer. Op 18, 19 en 20 februari werd het gemaal onder stoom gebracht en was het gemaal open voor publiek. En zo reisden we gewapend met onze camera’s en proviand af naar Lemmer.

Nadat we de auto geparkeerd hadden op de daarvoor bestemde parkeerplaats liepen we eerst naar de brug over het Streamkanaal. Vanaf de brug maakten we enkele foto’s van het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld.

Daarna wandelden we over het pad richting het gemaal. Onderweg maakten we foto’s  van het gemaal en de omgeving.

Het gemaal is vernoemd naar Ir. Dirk Frederik Wouda (1880-1961), toen hoofdingenieur van de Provinciale Waterstaat. Hij was verantwoordelijk voor het ontwerp en de uitvoering van het gemaal in de stijl van de Amsterdamse School. Deze stijl kenmerkt zich door gebruik van expressieve en fantastische vormen, welke verwant zijn aan het expressionisme. Met berekenen van werktuigbouwkundige installaties werd Ir. Wouda bijgestaan door Ir. J.C. Dijxhoorn (1862-1941) van de Technische Hogeschool Delft. Op de omlijsting op onderstaande foto staan de eerste vier zinnen van het Frysk folksliet / Fries volkslied

 

Het bouwkundig en technisch waardevolle Wouda-gemaal is sinds 1977 een beschermd monument en staat vanaf 1998 op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Na de kassa werden we naar het bezoekerscentrum geleid.

In het bezoekerscentrum kregen we een korte speelfilm te zien over het aanstaande jubileum en het onder stoom brengen van het gemaal. In oktober 2020 bestaat het gemaal namelijk 100 jaar. Na de film werden we ingedeeld in groepen voor de rondleiding. Voor de indeling werd gebruik gemaakt van gekleurde kaartjes. Iedere groep bestond uit 20 personen. Voor de jonge  bezoekers werd de rondleiding extra aantrekkelijk gemaakt door middel van een vragenlijst.

Totdat onze kleur werd omgeroepen vermaakten we ons in de panoramazaal. Vanuit die ruimte hadden we een mooi en weids uitzicht richting het IJsselmeer.

De rondleiding startte aan de zuidwestkant van het Wouda-gemaal. Op de voorgrond staan de brandstoftanks.

De 60 meter hoge schoorsteen is een herkenbaar baken voor schippers op het IJsselmeer. De schoorsteen werd gebouwd in 1919 en was na anderhalf jaar bouwen af. Dat was een specialistisch werk. Er werden voor de bouw speciale bakstenen  gebruikt. Deze zogeheten radiaalstenen lopen iets taps toe. Firma Canoy-Herfkens Steenfabrieken te Venlo bouwde de schoorsteen inclusief een bliksemafleider voor 15.685 gulden, zo valt te lezen in het boek ‘Het Ir. D.F. Woudagemaal, een levend Werelderfgoed op stoom’. Op deze site kun je alles lezen over de bouw, over de blikseminslag en over de herbouw van deze schoorsteen.

Wordt vervolgd.