Een haas bij de zonsondergang

Zondag was het een regenachtige dag. Voor in de avond brak de lucht open. Het had er alle schijn van dat het wel eens een mooie zonsondergang zou worden. Ik ging met de camera op stap en zocht een originele plek en wel bij molen de Gooijer.

Terwijl ik de auto parkeerde zag ik de haas zitten. Wat een geluk dat ik vlak voor vertrek mijn handzame Nikon met sterke zoom nog had mee gegrist.

Voorzichtig liet ik mijn autoraam zakken. Wonderwel bleef de haas zitten waar die zat.

Het volgende moment ging de haas een meter verderop zitten, maar nog steeds mooi binnen het bereik van mijn camera.

Ik mocht zelfs nog inzoomen op de kop.

En wat betreft de zonsondergang dat wordt vervolgd.

Aardappeloogst met meeuwen en kieviten

Vandaag laat ik jullie de laatste serie zien van de mooie en gezellige dag dat Jan en ik op stap waren in het noorden van Friesland. Tussen de oude en de nieuwe Waddendijk ligt kleigrond. Deze grondsoort is o.a. geschikt voor de teelt van consumptieaardappelen. Terwijl wij foto’s maakten van de dijkcoupures in de oude dijk was men achter ons druk met de aardappeloogst.

De aardappels worden met een tractor en kipper naar de boerderij gebracht. Daar worden de aardappels opgeslagen in bewaarplaatsen. In deze bewaarplaatsen blijven de aardappels tot het moment dat ze met een vrachtauto worden vervoerd naar de fabriek.

Tijdens het oogsten wordt er allerlei bodemleven naar boven gewoeld. De meeuwen en kieviten profiteerden daar goed van. De kieviten konden nog mooi opvetten voordat ze aan de lange reis naar het zuiden beginnen.

Niet alle kieviten trekken naar het zuiden. Er lijkt een tendens dat deze weidevogels door het toenemende aantal zachte winters in grotere aantallen in Nederland blijven. Daarbij trekken de dieren op met de vorstgrens, want in bevroren bodem kan geen voedsel worden gevonden. Bij invallende vorst zijn ze dan verdwenen om bij dooi weer terug te keren.

Het was mooi om te zien hoe de vogels tegelijk op de wieken om even later weer neer te strijken achter de aardappelrooimachine. Het tafereel speelde zich af ver van ons vandaan. Om dit vast te leggen heb ik het 100 – 400 mm objectief gebruikt.

Deze rooimachine was wel arbeidsintensief. Naast de bestuurder zag ik nog drie man op en naast de rooier aan het werk. De moderne rooimachines zijn dusdanig uitgerust dat deze bedient kan worden door één persoon…

Een geit op de dijk

We blijven nog even aan de Alddyk. Daar waar Jan en ik de dijkcoupures hebben gefotografeerd. Onderaan de dijk stond een zitje. Ik heb er even gezeten, maar dat zat niet echt aangenaam. Het was meer liggen dan zitten…

Op het tafeltje lag dit bordje.

Vanaf de dijk keek een geit ons belangstellend toe.

Ik besloot de geit van dichtbij te bekijken. De geit dacht er ook zo over…

Veiligheidshalve deed ik een stapje achteruit, zodat ik buiten het bereik van de horens bleef.

Nadat we elkaar een tijdje goed hadden geobserveerd ging de geit verder met grazen en liet ik mijn blik langs de dijk glijden.

De geit keek nog één keer mooi naar de camera. Ik dacht terug aan mijn kinderjaren, we zijn namelijk groot geworden met geitenmelk van onze eigen geiten.

Dijkcoupures

Nadat we op het terras in Paesens-Moddergat de koffie met gebak goed lieten smaken stelde Jan voor om onze weg te vervolgen naar de dijkcoupures. We reden naar de Alddyk en maakten onze eerste stop bij deze boerderij, zie Google Maps.

Bij de aanleg van nieuwe polders werd in de oude dijk een gat gegraven voor de nieuwe ontsluitingsweg. Een coupure bestaat uit een verticale gemetselde of betonnen dijkwand aan weerszijden van de weg met daarin uitsparingen waarin balken konden worden geschoven. Bij dreigend hoog water werd de coupure afgesloten zodat de dijk haar waterkerende functie weer kon vervullen. In de coupure werd dan een dubbele rij schotbalken neergelaten en de tussenruimte werd opgevuld met zand of mest. De schotbalken werden bewaard in een schotbalkenloodsje. Bron is deze site.

Qua weer was het een kleurloze dag. Ook de dijkcoupures geven weinig kleur. Dan is het wel mooi dat er zo’n ouderwets drinkbakje hangt met kleurrijke viooltjes.

Bij iedere dijkcoupure staat achter de dijk op het erf een schotbalkenloodsje of schotbalkhuisje. Deze huisjes met een stalen dak zagen er aan de Alddyk hetzelfde uit.

Achter dit stukje dijk stonden een paar ouderwetse elektriciteitspalen. Of ze nog daadwerkelijk een functie hebben of daar zijn blijven staan als erfgoed dat weet ik niet. Het deed ons in ieder geval denken aan vroeger.

Deze dijkcoupure is flink beschadigd. De landbouwmachines zijn in de loop van de jaren steeds groter geworden. Ik vul zelf in dat dat de oorzaak van de beschadiging is.

Zowel de dijkcoupures als de schotbalkhuisje zijn historisch erfgoed.

Voor onderstaande foto ben ik een paar meter het erf van de boerderij opgelopen. Vanaf deze plek had ik mooi zicht op het nieuwe land. Aan de horizon zie je de nieuwe Waddendijk.

Wordt vervolgd.

Atalanta in close-up

Na meerdere pogingen, waarbij ik de atalanta’s alleen maar uit de verte kon fotograferen, lukt het om een atalanta van dichtbij vast te leggen. Wat daarbij opvalt is dat de appel al mooi aan het rotten was. En hoe ouder de appel hoe tammer de vlinders…

De theorie daarachter is dat de rotte appels gaan gisten waarbij alcohol wordt gevormd. Wellicht zijn ze gewoon een beetje dronken en daardoor wat suf. 

En als ze versuft zijn dan lijkt het erop dat ze alles goed vinden en dus de fotograaf tolereren.

De atalanta draaide mooi voor mijn macro-objectief z’n rondje en ik kon rustig op de knieën blijven zitten.