Schaatsplezier en dat is het. Schaatsen op natuurijs doet wat met mensen. Het is een koorts wat je niet kunt onderdrukken met Paracetamol. Mensen hebben contact met elkaar. Ze maken een praatje, ze vragen elkaar om advies en ze lenen elkaars stoel…
Dankzij de telefoon wordt dit plezier direct gedeeld op social media. Dat heeft een zuigende werking. De rij auto’s groeide gestaag.
Het nieuws verspreid zich als een lopend vuurtje…. gelukkig smelt het ijs er niet van 🙂
Bedankt voor de leuke beelden van de dol blije schaatsers.
Zo snel ging het in mijn jeugdjaren niet. Ik groeide op aan het water en ook toen stonden we te popelen om het ijs op te gaan. In die tijd gaf mijn vader met een pikhaak het groene licht. 😘
Toen waren er ook nog geen internet en mobieltjes hé 🙂
Het lijkt me toch zo leuk. Helaas heb ik nooit leren schaatsen en nu durf ik niet meer.
Ik heb wel heel jong leren schaatsen. We woonden aan het water. Mijn moeder kon ook goed schaatsen en ze stimuleerde ons. De laatste jaren schaats ik niet meer. Te bang om te vallen en wat te breken. Ik geniet zo ook van het schaatsen.
Mooi, Jetske, bij mij begint de schaatspret morgen.
Het sfeertje op en langs het ijs bevalt me nog altijd uitstekend. Er heerst een bijzonder soort vrolijkheid en broederschap of zo. Dat is voor mijn gevoel nog niet anders dan 50 of 60 jaar geleden.
Dat ervaar ik ook zo. Hopen dat het ook zo blijft. Het is in ieder geval meer dan welkom in deze tijd van individualisme.
Hier heeft amper ijs op de sloten gelegen…het woei te hard !!
Dus geniet ik bij jou en blijf droog (je vorige log) en warm ;-0
Vroeger was ik een echte schaatsliefhebber….maar de leeftijd hè !!!!
Jammer dat jullie geen ijs hadden.
Hoewel ik ben opgegroeid aan het water en al heel jong kon schaatsen, durf ik het nu niet meer. Veel te bang om te vallen en iets te breken.
Mooie serie Jetske, ja schaatskoorts kun je het wel noemen. Prachtig toch ?
Jammer dat het maar zo even mocht duren.
Zolang het nog geen 1 maart is houden we goede moed. 😉