Weidebeekjuffers, mandarijneend en nog meer in het Waterloopbos

Onlangs ging ik samen met fotomaatje Jan op pad naar het Waterloopbos. Sinds Jan zich laat vervoeren door zijn ‘Whilly on Wheels’, kunnen we samen weer flinke afstanden afleggen – en dat opent nieuwe mogelijkheden voor onze foto-uitstapjes. Jan beschrijft die prachtige dag uitgebreid op zijn weblog, verspreid over meerdere series. Vandaag deel ik hier eerst alleen de dieren die ik die dag heb gefotografeerd. De rest volgt later.

Een grote zilverreiger.

Een blauwe reiger.

Een ‘blaaskaak’ oftewel een kikker met wangblazen. Een gerande oeverspin.

Een winterkoninkje met nestmateriaal.

Weidebeekjuffer, man en vrouw

Parende oeverlibellen

Mandarijneend, man en vrouw

10 thoughts on “Weidebeekjuffers, mandarijneend en nog meer in het Waterloopbos

  1. Mooie blauwe en zilverreiger en hun spiegelbeeld. De beekjuffers staan er erg goed op want door hun snelheid niet zo gemakkelijk te fotograferen. Leuke parende libellen en kwakkende kikker.

    Mooie wandeling

    • De weidebeekjuffer zie ik niet vaak en vond het dan ook een feest ze daar te zien vliegen.
      In het verleden heb ik ze ook wel vliegend vastgelegd, maar daar had ik nu geen rust voor.

  2. Wat een mooie soorten heb je vastgelegd Jetske! De reigers ook wel apart in deze omgeving, weer eens wat anders dan een groen weiland.

    • De weidebeekjuffer zien en fotograferen vind ik altijd een feest.
      De reigers in dit decor vond ik inderdaad van een meerwaarde. Die in de weilanden ken ik wel. 😅
      Ik hoopte overigens wel dat de grote zilverreiger ook het water in zou stappen om te gaan vissen.
      Fijn weekend.

  3. Je hebt de hoogtepuntjes van het dierlijk leven er mooi uitgepikt in deze serie. De weidebeekjuffers waren een mooie verrassing daar. Het winterkoninkje trouwens ook, maar die was me te snel. De mandarijneend heb ik helaas gemist. Dat wil zeggen, hij staat wel vaag op een van mijn foto’s, maar slechts als deel van het decor. Als ik het goed probeer te herleiden, denk ik dat hij bij dat lange vlonderpad lag. Daar ben ik wel een stuk op gegaan, maar ik moest op een bepaald moment echt weer terug naar mijn rolstoel.

    • Dan hadden wij dus de primeur in, een voor jou, bekend gebied. 😉

      Het was een idee van Jan. Hij was er al een tijd niet meer geweest en nu met de elektrische rolstoel is de afstand van de rolstoelroute voor hem te overbruggen. Het is nu voor mij flink doorstappen en vele stappen maken om hem bij te houden.

Leave a Reply to JetskefotografieCancel reply