In onze tuin staan veertien hoogstamfruitbomen. Ze zijn geplant door de vorige eigenaar en zijn pakweg vijftig jaar oud. Om deze bomen vitaal en mooi in vorm te houden, krijgen we eens in de twee jaar hulp van de Hoogstambrigade. Dit is een groep vrijwilligers die met enorme toewijding en vakmanschap hoogstamfruitbomen snoeit

Vorige week waren wij weer aan de beurt. Zoals altijd begonnen ze met een rondje door de tuin om samen te bekijken hoe de bomen dit keer gesnoeid moesten worden. Tijdens dat korte werkoverleg werd er aandachtig gekeken, gewezen en overlegd: welke tak mag blijven, welke moet wijken?

Na deze inspectie kwamen ze eerst gezellig binnen voor een kop koffie. Daarbij serveerden we versgebakken stroopwafelcake met een toefje slagroom.

Hoogstamboomgaarden worden door organisaties als Landschap Overijssel omschreven als “een prachtig stukje cultureel erfgoed”. Al eeuwenlang maken ze deel uit van erven en van het Nederlandse landschap.

Na de Tweede Wereldoorlog veranderde dat beeld drastisch. Tijdens intensivering van de landbouw moesten veel hoogstamboomgaarden plaatsmaken voor weilanden, akkers en stallen.

Juist daarom is het zo belangrijk dat deze boomgaarden blijven bestaan. De Hoogstambrigade draagt daar op een prachtige manier aan bij. Voor hun werkzaamheden lenen zij gereedschap van Landschap Overijssel. De eigenaar van de hoogstamfruitbomen betaalt een vergoeding wat gebruikt wordt voor het gereedschap.

Het goed positioneren van de ladders is essentieel. De ladders zijn zwaar en moeten telkens zorgvuldig en stabiel worden neergezet. Er wordt uitsluitend met de hand gezaagd en geknipt.

Met bewondering keek ik toe hoe onvermoeibaar deze mensen werken. Ze klauteren de ladders op en af, tak na tak zorgvuldig beoordelend en snoeiend. Het is indrukwekkend om te zien met hoeveel energie en toewijding zij bezig zijn.

Het snoeien is belangrijk, maar minstens zo belangrijk is het sociale contact. Tijdens de lunch worden verhalen gedeeld over bijzondere snoeiklusjes en over andere onderwerpen wat ons bezighoudt. Mijn man serveerde een heerlijke soep en verschillende warme hapjes. Zo staan wij inmiddels bij de groep bekend: de gastheer die voor lekkere gerechten zorgt en de gastvrouw die alles vastlegt met haar camera. 😉

Deze vier mensen hebben enorm veel werk verzet. Het resultaat van al dat snoeiwerk lag uiteindelijk in vijf grote hopen, verspreid over de voor- en achtertuin. In de dagen erna heb ik alle takken naar voren gesleept. In twee sessies van anderhalf uur en ruim 22.000 stappen verder kreeg ik alles op één plek. Takken van fruitbomen zijn berucht: ze grijpen in elkaar, haken vast en werken je bij elke stap tegen. Een paar dagen later kwamen twee mannen met een versnipperaar. Binnen een half uur hadden ze de grote bult weggewerkt en het terrein netjes opgeleverd!

De coördinator van de Hoogstambrigade kwam op de snoeidag langs en nam een aantal gesnoeide takken van appelbomen mee. Een dag later stond hij opnieuw bij ons op de stoep, dit keer met een prachtige, handgemaakte krans van onze eigen appeltakken. Een lief gebaar! De mooie krans kreeg een plekje op de tafel onder de veranda.