Tijdens de herfstvakantie op Texel hadden we de meeste dagen prachtig weer. Op een van die dagen stapten we op de fiets. We fietsten eerst in de richting van Den Hoorn.
Ten westen van Den Hoorn staat een bunker. We konden ons niet herinneren dat we daar eerder waren geweest, dus besloten we er een kijkje te nemen. Tijdens onze klim naar boven genoten we van het prachtige uitzicht, onder andere op de kerk van Den Hoorn.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakten honderden bunkers en andere verdedigingswerken deel uit van de Duitse Atlantikwall, een enorme verdedigingslinie langs de kust van het bezette West-Europa. Door de ligging tegenover Den Helder en bij de toegang tot de Waddenzee had Texel een belangrijke strategische positie.
De bunker bij Den Hoorn werd al in 1938 door Nederlandse militairen gebouwd. Later gebruikten de Duitsers de bunker als observatiepost. Vanaf deze plek konden ze de omgeving goed overzien.
Na de bevrijding kregen de bunkers soms verrassende nieuwe bestemmingen. Sommige werden gebruikt als opslagruimte, paardenstal of kippenhok. Er ontstonden zelfs kleine woonlocaties en sommige bunkers werden verhuurd als vakantiehuisje. Bij De Koog dienden enkele bunkers als eenvoudige verkooppunten waar badgasten ijs, limonade en koffie konden kopen. De dikke betonnen muren hielden de drankjes lekker koel!
Vanaf de jaren vijftig zijn veel bunkers opgeblazen, gesloopt of onder het zand verdwenen. Andere zijn door duinafslag in zee terechtgekomen. Volgens Staatsbosbeheer zijn er op Texel nog ongeveer vijftig bunkers bewaard gebleven. Sommige zijn inmiddels vrijwel onzichtbaar, doordat planten en struiken eroverheen zijn gegroeid.
Prachtig. Wij zijn ooit naar de tentoonstelling van deze bekende Belgische fotograaf geweest. https://www.stephanvanfleteren.com/atlanticwall
Stephan Vanfleteren maakte in opdracht van de provincie West-Vlaanderen een fotografische reis langs de kusten van de Barentszzee tot aan de Golf van Biskaje, op zoek naar restanten van Hitlers Atlantikwall.
Hij trok door Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Nederland, België en Frankrijk en fotografeerde er de bouwwerken die de ruggengraat van de Duitse kustverdediging vormden. Vanfleteren had oog voor het architecturale dat schraal afsteekt tegenover de natuurelementen van het kustlandschap.
Ook het boek “In Bezette Kust – Leven in de schaduw van de Atlantikwall”, een naslagwerk met honderd getuigenissen over het dagelijkse leven in dit strategische belangrijke kustgebied, werd woensdag voorgesteld.
Wat een voorrecht dat hij deze reis mocht maken. Hij was dan ook niet de eerste, de beste getuige het resultaat.
Dank voor deze toevoeging.
Prachtige foto’s van Vanfleteren met die lange sluitertijden.
Oohhhh wat een schitterende fotoserie. Dank voor deze link!
de meeste bunkers zijn hier ook verdwenen Jetske
vooral de omwalde forten rond Antwerpen zijn bekend
en zijn nu meestal rustputen in de natuur
soms zijn ze te bezoeken
groeten
Leuk Willy dat je hier weer komt buurten.
Ik kan mij wel voorstellen dat ze deze herinnering aan een verschrikkelijke tijd wilden uitwissen door de bunkers te laten verdwijnen.
Hier staat er midden in de stad nog een bunker. Die is als museum ingericht.
Mooi dat die bewaard is gebleven en dat het ook nog eens nuttig wordt gebruikt. Is het ook een museum over de Tweede Wereldoorlog?
Pingback: In de haven van Oudeschild | Schrijven met Licht
Het is goed dat niet alle bunkers van de Atlantikwall zijn opgeblazen. De laatste restanten van de Wall moeten helpen om de verhalen over de Tweede Wereldoorlog te blijven vertellen.
Dat vind ik ook!