Mijn man was gisteren op pad met de wandelgroep van de kerk. Onderweg zagen ze op een zandpad een hazelworm liggen. Ze hadden net voldoende tijd om er foto’s en filmpjes van te maken voordat de hazelworm verdween in de vegetatie.
Vanmorgen besloot ik zelf naar de heide bij de hunebedden in Havelte te gaan, in de hoop ook een hazelworm te ontdekken. Door het warme weer staat de heide dit jaar opvallend vroeg in bloei. Zo kon ik ook meteen genieten van de bloeiende heide.
Eenmaal aangekomen op het pad waar een dag eerder de hazelworm was gezien, speurde ik aandachtig de omgeving af. Ondertussen schoof een dreigende lucht steeds dichterbij. Dat beloofde weinig goeds, want een hazelworm ligt juist graag op een zonnig pad om zich op te warmen. Als het zou gaan regenen, kon ik mijn zoektocht eigenlijk wel vergeten.
Gelukkig bleef het bij een paar regendruppels en trok de bui net langs me heen. Onder de bomen vond ik een plekje om te schuilen. Geduldig wachtte ik tot de zon weer doorbrak. Maar toen dat zover was werd het steeds drukker op het pad door joggers en wandelaars. De kans dat een hazelworm zich nog zou laten zien werd alleen maar kleiner.
Na een tijdje hield ik het voor gezien. Ik besloot nog even een zijpad in te slaan om de vroeg bloeiende heide te fotograferen. Van een hazelworm was geen spoor te bekennen. Het enige dat mijn pad kruiste, was een steenrode heidelibel. Ook die mocht natuurlijk even poseren voor de camera.
Ik wandelde weer terug naar beneden en genoot onderweg van het prachtige uitzicht, met onder andere de hunebedden D53 en D54.
Vanwege het mooie weer en de prachtige wolkenluchten besloot ik nog door te rijden naar een volgende locatie. Maar daarover vertel ik een volgende keer meer. Mijn man weet inmiddels dat een fototocht zomaar een hele dag kan duren. Ik vertrok om negen uur ‘s morgens en stapte pas rond vier uur ‘s middags weer thuis binnen. Deze keer hield ik hem via WhatsApp wel op de hoogte van mijn volgende bestemming.
De foto van de hazelworm maakte mijn man met z’n telefoon.
De hazelworm is geen slang en ook geen worm, maar een pootloze hagedis. Het is een van de meest voorkomende reptielen van Europa en ook in Nederland is hij op de zandgronden vrij algemeen. Toch heb ik er, ondanks mijn vele wandelingen in de natuur, nog nooit eentje in het echt gezien.
Wat is dat een mooi natuurgebied, met dat kronkelende pad en de hunebedden. Een hazelworm heb ik ook nog nooit gezien. Maar hier is hij duidelijk te zien op de foto.
Dat vinden wij ook. Het is een gebied waar we met enige regelmaat wandelen.
De heide kleurt inderdaad vroeg dit jaar. Het is daar prachtig nu.
We hadden hier ook mooie, af en toe lekker dreigende wolkenpartijen. Dat levert toch mooiere beelden op dan de grijze lucht van vandaag.
Mooi, die hazelworm. Ik heb er ook nog nooit eentje gezien.
Dreigende wolkenluchten doen het daar zelfs nog beter dan een strakblauwe lucht. En een strakgrijze lucht ben ik helemaal niet van. 😉
Hier heb ik ook nog nooit een hazelworm gezien. Interessant om wetet dat het een hagedis is en geen slang. Die hunebedden zijn ook bijzonder. Spreken tot de verbeelding.
Ik weet ook niet, als ik erbij was geweest, of ik ter plekke zo snel had bedacht dat het een hazelworm was. Er zit echter een man bij de wandelgroep die ontzettend weet van de natuur, geschiedenis, archeologie, theologie en noem maar op en die zei gelijk dat het een hazelworm was.
Een hele verrassing die hazelworm nooit gezien.
Prachtig natuurgebied.
Hier een stukje heide, afgesloten wegens brandgevaar.
Dag bloeiende heide.
Over dat brandgevaar heb ik wel over nagedacht toen ik daar liep. De onbevangenheid is dan toch weg in de wetenschap dat het snel vreselijk mis kan gaan. 🙁
Ja de onbezorgdheid sluipt in je hoofd.