Neefjes en andere beestjes

In het vorige logje schreef ik dat er bij het vakantiehuis wolken neefjes (mietsen) aanwezig waren, waarop Klaproos zich afvroeg of er een hele familie huisde. En ook Willy moest ‘neefjes’ opzoeken Met neefjes (mietsen) bedoel ik die vervelende steekmugjes. Op onderstaande foto zie je tegen een donkere achtergrond een wolk neefjes in de lucht.

Er zijn vele benamingen voor deze lastige beestjes. Behalve neefjes worden ze ook wel mietsen, knutten, knaasjes, knijten, mampieren, meurzen of zandvliegjes genoemd. Dat is het nadeel van wonen in drassig gebied. Op de site van de Brederwiedekrant staat o.a. beschreven wat helpt als je belaagd wordt door mietsen. De miets trekt zich na de langste dag terug. Daarna zijn we verlost van deze stekende insecten.

Behalve mietsen heb ik daar nog meer beestjes vastgelegd.
1. Viervlek libel
2. Een gele lis met o.a. een snuitkever
3. Groene kikker
4. Visdief in vlucht
5. Visdief in duikvlucht
6. Zwanen met jongen
7. Tjiftjaf op het rieten dak

Morgen het vervolg met een vaartocht door de rustige Dorpsgracht.

 

Schapen en geiten in portret

Vorige week maakte ik een fietstocht in Dwingelderveld. Mijn eerste stop was bij de schapen en de geiten aan het pad in de buurt van de telescoop. Zie Google Maps

Bijna alle schapen en geiten waren aan het grazen. Ik probeerde hun aandacht te trekken voor een portretje, maar dat lukte niet.

Voor een goede begrazing worden schapen en geiten samen ingezet. Geiten eten nog weer andere vegetatie dan schapen.

Na enige tijd hadden ze voldoende gegraasd en was het tijd om te herkauwen. Dat was het moment dat ik portretfoto’s kon maken.

Tijdens het fotograferen van de schapen en de geiten landde er een insect op mijn broek. Voor het determineren gebruikte ik deze site. Ik denk dat het een bruinvleugelroofvlieg is.

Koekoek bij de Leijen

Vanaf de fotosessie in het Weinterper Skar reden Jan en ik naar De Leijen. We waren benieuwd of we terecht konden in vogelkijkhut, Blaustirns. Aan de Doktersheide nabij De Leijen waren de  bermen prachtig gekleurd.

Terwijl we daar stonden te fotograferen vlogen er een aantal F-16’s over. Het is me gelukt om er eentje vast te leggen. Toen we naar het pad liepen wat naar de vogelkijkhut loopt zagen we al snel een kaart hangen met daarop de tekst: ‘Omdat het niet mogelijk is om 1,5 meter afstand te bewaren is de vogelkijkhut gesloten.’ Dat was een tegenvaller.

We besloten na overleg in ieder geval het pad naar de vogelkijkhut te bewandelen, want daar was vast wel iets te fotograferen…

Halverwege het pad was ik bezig met het fotograferen van zangertjes tussen het riet. Jan was al doorgelopen richting de vogelkijkhut. Plotseling vloog er een koekoek over mijn hoofd. De vogel landde bovenin een hoge boom. Hij hielde zijn staart omhoog net alsof hij nog zijn evenwicht moest zoeken…

De koekoek riep een paar keer zijn naam en keek daarna eens goed in de rondte. Jammer, want hij kreeg waarschijnlijk de fotograaf in het vizier. Ook heb ik Jan zachtjes geattendeerd op de koekoek, maar voordat Jan de camera kon richtten ging de koekoek er vandoor.

 

In mei 2016 is het me gelukt om een koekoek op film vast te leggen.

Wordt vervolgd. 

Sint-jacobsvlinder

Terwijl Jan op  het Afanja-bankje  zat bij te komen van zijn macro-avontuur wandelde ik een eindje verder naar het noordelijke pad in de hoop daar juffers, libellen en andere insecten aan te treffen.

In het hoge gras vlogen vele juffers en lantaarntjes. Zien vliegen is een eerste, maar acceptabel vastleggen is een tweede. Ik denk dat dit een azuurwaterjuffer is.

Het aantal insecten op het fluitenkruid viel vies tegen er zat er welgeteld één. Het was wel een bijzondere insect,  althans voor mij een bijzondere. Bij mijn weten had ik deze nog niet eerder voor de lens gehad. Pas op de computer leerde ik dat het waarschijnlijk ging om de grote dansvlieg (Empis tessalata). Zie deze site.

Na deze fotosessie liep ik weer terug richting het bankje. Plotseling zag ik iets roods voorbij vliegen. Het was de sint-jacobsvlinder.

De sint-jacobsvlinder is een opvallende verschijning door de zwarte voorvleugel met twee rode stippen langs de achterrand en zowel langs de voor- als langs de binnenrand een rode streep. De achtervleugel is rood met zwarte randen. De sint-jacobsvlinder is  een overdag actieve nachtvlinder. De vlinder vliegt van begin april tot half augustus in één generatie. De periode waarin de vlinders uitkomen is vrij lang, zodat vlinders en rupsen tegelijkertijd kunnen voorkomen. De vlinders vliegen overdag en zijn gemakkelijk te verstoren. Ze komen ook wel ´s nachts op het licht af. De soort, die vroeger vooral veel in de duinen aanwezig was, heeft zich de afgelopen 30 jaar uitgebreid en komt nu in een groot deel van het land voor. In de kleigebieden in Friesland en Noord-Holland is de vlinder wat minder wijdverbreid. Bron is deze site.

Het viel niet mee om deze vlinder van dichtbij te benaderen. Als ik met de macrolens in de buurt kwam ging hij er weer vandoor. Aanvankelijk zat de vlinder in de beplanting naast het pad. Uiteindelijk vloog hij naar een gedeelte waar ik niet mocht komen. Op dat moment eindigde voor mij de ‘jacht’ op deze vlinder.

Brede orchis in het Weinterper Skar

Afgelopen week stond er weer een fotokuier gepland met mijn fotomaatje. Deze keer stond een bezoek aan de brede orchis in het Weinterper Skar op het programma. Het was even zoeken om een mooi exemplaar te vinden. Toen ik deze had gevonden ben ik er met de macrolens eens goed voor gaan liggen. Die foto’s zijn te zien op de site van Jan.

En dit is het resultaat.

De macrofotografie heb ik via Jan en ontdekt. Jan is een meester in de macrofotografie met name zijn foto’s van druppels zijn werkelijk pareltjes.  Hieronder staat een foto uit het jaar 2007 waarbij Jan bezig is met de macrofotografie. Dat was in de tijd dat Jan nog vrij soepel door de knieën kon en ook weer kon opstaan.

Vanwege het voortschrijden van de MS lukt dat tegenwoordig niet meer. Maar Jan is niet voor één gat te vangen en heeft een goede oplossing bedacht. Tegenwoordig gebruikt hij een vissersstoeltje. Op de linkerfoto is Jan bezig met het fotograferen van de brede orchis. Op de rechter foto maakte hij een fotoserie van de uitgebloeide paardenbloemen. Die serie is hier te bekijken.

Wordt vervolgd. 

Lage waterstand bij de Twitterhut

Woensdag j.l. was het fris voor de tijd van het jaar. Er waren op die dag wel hele mooie wolkenluchten te zien. Daarom besloot ik aan het eind van de middag er toch even met de camera’s op uit te gaan. Ik koos voor de Twitterhut. Zie Google Maps.

Rondom het dorp Wetering, tussen De Weerribben en De Wieden is in 2014 een nieuw natuurgebied aangelegd in de omringende polders. Het natuurgebied Wetering West heeft samen met het gebied in Wetering Oost een oppervlakte van ruim 300 hectare. Het natuurgebied geeft ruimte aan planten en dieren en zorgt voor waterberging: bij hoog water wordt er water geparkeerd in dit gebied. Het nieuwe natuurterrein is sinds 2014 sterk ontwikkeld met een goede moerasvegetatie zoals riet, lisdodden en zeggen. Vele vogels zoals roerdompen, purperreigers en bruine kiekendieven maken gebruik van het gebied

Maar ook een groot aantal grauwe ganzen maken gebruik van dit gebied. In 2019 werden er in Wetering Oost meer dan 200 stelletjes grauwe ganzen geteld. Ganzen zijn planteneters en vinden riet heel lekker. Met name riet dat in het water staat. Vooral in Wetering Oost zijn er veel ganzen het hele jaar aanwezig waardoor de planten sterk afnemen. Rietvelden worden kleiner of verdwijnen en de oppervlakte open water wordt steeds groter. Als we deze maatregel niet nemen is over een aantal jaren het gebied helemaal kaal gegeten door ganzen. Een grote onbegroeide waterplas zonder broedende moerasvogels is niet wenselijk.

Om er voor te zorgen dat in de toekomst riet kan blijven groeien in het gebied, wordt het waterpeil verlaagd waardoor grote delen droog vallen. Hierdoor is het voor ganzen minder aantrekkelijk en krijgen riet en andere moerasplanten kans om te herstellen en uit te bereiden. Staatsbosbeheer houdt samen met het Waterschap Drents Overijssels Delta de ontwikkeling nauwkeurig in de gaten. Het natuurgebied blijft te allen tijde inzetbaar voor opvang van water.

Het gebied valt voor een groot deel droog, toch blijft een plas in het midden van het terrein behouden. De moerasvogels in de omgeving kunnen ook uitwijken naar Wetering West waar het waterpeil onveranderd blijft en een uitgebreide moerasbegroeiing is. Allerlei steltlopers zoals kemphanen, diverse soorten ruiters en plevieren komen graag op slikvelden die gaan ontstaan door het droogleggen in Wetering Oost. Door de aanpassing van de waterhuishouding ontwikkelt er  een  broedgebied voor kleine plevieren en kieviten.

Als na een paar jaar Wetering Oost weer voldoende begroeid is met riet- en moerasvegetatie zal het waterpeil weer worden verhoogd zoals het was voor het droogleggen. Het hogere waterpeil kan dan onder invloed van neerslag en verdamping weer fluctueren. Tekst is van deze site

Ik ben een tijdje aan het zoeken geweest, maar ik kan niet vinden wat voor plant dit is.
P.s. Morgaine hielp mij aan de naam Waterkruiskruid. Zie haar reactie hieronder.

Wordt vervolgd. 

Vuurjuffer

Vanaf  de eekhoorn wandelden we verder. Ik heb nog wel naar boven gekeken maar geen eekhoorn kunnen ontdekken. We kwamen uit bij een bankje. Jan had al snel plaatsgenomen aan de ene kant van het bankje en ik zou net gaan zitten aan de andere kant toen ik een juffer zag zitten. Ik wees Jan op de juffer en we begonnen met het vastleggen van de juffer. Volgens Jan was het een vuurjuffer.

Ik had mijn macro-objectief meegenomen en begon eerst op afstand te fotograferen. Vervolgens kwam ik voorzichtig dichterbij de juffer in de hoop dat hij niet zou wegvliegen.

De vuurjuffer gedroeg zich voorbeeldig, we konden voldoende foto’s maken. Het was echter niet mogelijk om de juffer frontaal te benaderen want dan zou ik in de hulst moeten gaan zitten.

Speelbos Sparjebird, deel 2

Vandaag neem ik jullie weer mee naar Speelbos Sparjebird. Met de ogen goed open volgden mijn fotomaatje en ik de blinddoekroute…

We kwamen aan bij de bever.

De bever had een mooi begin gemaakt bij het bouwen van een burcht. De kinderen worden hier uitgedaagd om een eigen hut te bouwen van takken die op de grond liggen.

Vanaf de bever volgden we de voetstappen die op de boomstammen waren gezet. Het volgende houtsnijwerk was een uit de kluiten gewassen egel. Qua formaat was het een perfecte stoel voor Jan en daar maakte hij dan ook dankbaar gebruik van. Gelukkig voor Jan hadden ze bij het snijden van het hout de stekels achterwege gelaten…

Terwijl Jan zijn benen rust gunde struinde ik in de greppel en door de tunnel.

Na het rustmoment bij de egel vervolgden we onze weg en kwamen we aan bij de eekhoorn.

Gisteren besteedde ik aandacht aan de Dag van de Verpleging . Vandaag heeft Jan een post geplaatst waarbij hij in woord en beeld treffend heeft omschreven en aandacht besteed aan de corona-crisis en de werkers in de zorg. Tevens gaat Jan in die post terug naar 2006, het jaar waarin wij onze vijver aanlegden. Klik hier voor het verhaal van mijn fotomaatje.