Specht snoept van de pindakaas

In onze tuin hangt een pot met vogelpindakaas. Vanuit de woonkamer hebben we daar mooi zicht op. We genieten dan ook enorm van alle vogeltjes die zich tegoed doen aan de pindakaas. Een paar keer per dag komt er een grote bonte specht langs.

De specht zien is een eerste, maar vastleggen is een tweede. De specht is nogal schuw aangelegd. Zodra hij ook maar iets van beweging ontwaart dan is de vogel gevlogen voordat ik een foto heb kunnen maken.

Op een dag had ik geluk. De specht kwam aanvliegen en maakte een tussenlanding op de perenboom in de voortuin. Voordat de specht arriveerde bij de pindakaas stond ik klaar met mijn camera. Daarnaast heb ik het idee dat de specht ons minder goed in de gaten heeft sinds we het nieuwe HR ++ glas hebben geplaatst. In dat glas zit een extra isolerende coating wat als neveneffect heeft dat je minder goed naar binnen kunt kijken. Ik was bang dat het fotograferen door het nieuwe glas minder goed zou lukken, maar dat lijkt toch goed te gaan.

Omdat er regelmatig grote ‘rovers’ zoals kraaien, eksters en Vlaamse gaaien zich tegoed deden aan de pindakaas heb ik een raster geplaatst om de pot. Als de grote graaiers langs waren geweest was de pot in een mum van tijd leeg. De mussen en mezen kunnen er prima bij en ook voor de spechten en spreeuwen is nog net genoeg ruimte.

Bijen en vogels tussen de bloesem

In het vorig bericht liet ik de bloemenpracht aan de fruitbomen zien. Het is nu aan de bijen om die ontelbare bloemetjes te bestuiven. Als de zon schijnt dan vliegen er inderdaad vele bijen van bloem naar bloem. Het bestuiven van de bloemen is niet hun hoofdtaak, de bestuiving vindt plaats terwijl ze bezig zijn het verzamelen van nectar en stuifmeel.

Bijen vliegen van maart t/m oktober. De bijen hebben het meeste baat bij bomen die veel nectar en stuifmeel leveren, de zogenaamde drachtbomen. De meeste bomen bloeien in het voorjaar en in de zomer. Zo ook in onze tuin. Ik leerde op deze site dat er een paar soorten zijn die tot in september nog bloemen kunnen geven en dan massaal door bijen worden bezocht. De bekendste, met toepasselijke namen zijn de honingboom (Sophora) en de bijenboom (Tetradium). Sinds de appelboom is omgewaaid is er een plek in onze achtertuin vrijgekomen. Op die plek zouden we wel een honingboom of bijenboom kunnen plaatsen.

Het zijn niet alleen de honingbijen die zorgen voor de bevruchting van onze fruitbomen. De grootste groep is de wilde bij. Er zijn ook enkele (nacht)vlindersoorten die baat hebben bij de fruitbomen. Tijdens of na de bloesem groeit het jonge blad aan de bomen. Vooral nachtvlinders hebben de appelboom of pruimenboom als waardplant. Sommige van deze vlinders kunnen voor een rupsenplaag zorgen, maar meestal is er een goed evenwicht omdat de vogels in dezelfde tijd hun jongen voeden. Vooral meesjes struinen fruitbomen af op zoek naar voedsel voor hun kroost.

In onze tuin zijn meerder nestkastjes bezet. Daarnaast zijn er nog vele nestjes in het struweel. Al die bekjes moeten wel gevuld worden en dan is het mooi meegenomen als ze daarvoor niet al te ver weg hoeven.

De ouden zijn dan ook volop aan het zoeken tussen de bloesem naar voedsel voor hun jongen.

Het huidige weertype is wel triest voor de (wilde) bijen. Op het moment van schrijven regent het en is het 12 graden. Ik heb net een rondje gemaakt door de tuin. Er is geen insect te bekennen. De vogels in onze tuin hebben zelf geen last van de regen. Gelukkig maar, want ze moeten ook gewoon door met het zoeken naar voedsel voor hun jongen.  

Bloesem van de fruitbomen

Ik laat hier een fotoserie zien van de bloesem voordat alles is verwaaid en verregend.

In onze tuin staan 16 hoogstamfruitbomen en die geven in deze tijd van het jaar een vracht aan bloemen. Op Hemelvaartsdag was het weer uiteindelijk veel zonniger dan aanvankelijk was voorspeld. Met de camera maakte ik een rondgang door onze tuin.

Bij zonsondergang maakte ik nog een foto vanaf het balkon.

Om die ontelbare bloemen om te zetten in fruit hebben we heel veel bestuivers nodig. En dat de vogels vervolgens profiteren van de insecten in de fruitbomen daarover morgen meer.

Bijen bij de blauwe druifjes

In onze verhoogde bloembak in de achtertuin staan veel blauwe druifjes. Als het zonnetje schijnt en de temperaturen komen in de dubbele cijfers dan maken de bijen dankbaar gebruik van deze blauwe druifjes.

Vervolgens kan ik mij met de macrolens weer helemaal uitleven op de foeragerende bijen. De bloembak van zwerfkeien, gemaakt door de vorige eigenaar, is 60 cm hoog. Zittend op een laag krukje kan ik op een comfortabele manier de blauwe druifjes en de bijen vastleggen.

De grootste uitdaging vind ik om de bijen al vliegend vast te leggen. Na de eerste fotosessie heb ik er één acceptabele foto kunnen uitslepen. Voordat ik tijd had voor een tweede fotosessie sloeg het weer om. Bij regen, kou en harde wind is er geen bij meer te zien. Zo jammer.

Regen doet groeien en bloeien

In deze periode hebben we te maken met regen, veel regen. Daarnaast is het ook nog eens veel te koud voor de tijd van het jaar. Dat vind ik jammer. Het voorjaar is mijn lievelingsjaargetijde. Ik heb behoefte aan het voorjaarszonnetje en aan hogere temperaturen. Ik wil lekker buiten zijn…

Nu niet meer zeuren, want we hebben nu eenmaal regen nodig. Door de regen gaat immers alles groeien en bloeien. Na een periode van droogte regende het donderdag de hele dag. Rond half acht ‘s avonds was het eindelijk droog. Het viel ons op dat er door de regen heel veel knoppen zijn uitgebot en dat er veel bloesem aan de fruitbomen was verschenen. Met de Canon 80D en macro-objectief maakte ik een rondgang door de tuin.

Het was nog bewolkt en dat had gevolgen voor de hoeveelheid licht tijdens het fotograferen. Bij een paar opnames heb ik geflitst. Bij het maken van andere foto’s heb ik de ISO flink moeten opschroeven. Ik ben blij met mijn nieuwe Canon 80D waarbij ook met gebruik van hoge ISO-waarden de ruis nog acceptabel is.

Hommels bij de Pieris japonica

Naast de vijver staat een Pieris japonica. De hommels maken dankbaar gebruik van de bloemen van deze grote struik. Het valt nog niet mee om acceptabele foto’s te krijgen van de foeragerende hommels. De drukke hommels kunnen zich prima verschuilen tussen de ontelbare bloemetjes.

Meestal zie je alleen de achterkant van de hommel. Slechts een enkele keer lukte het om ze in z’n geheel vast te leggen.

De grootste uitdaging was om ze vliegend vast te leggen.

Voor deze serie gebruikte ik mijn macro-objectief. De Canon body die ik daarvoor gebruik is de 80D. Deze body heb ik onlangs over kunnen nemen van mijn zus. Waar ik haar heel dankbaar voor ben.

Bij deze 80D kan ik ‘ongestraft’ een hogere ISO instellen zodat ik een hele korte sluitertijd kan bewerkstelligen. Dat laatste is een voorwaarde om een vliegende hommel vast te leggen. Daarnaast heeft de 80D meer voordelen ten opzichte van de 50D. Dat is de camera die ik eerst hiervoor gebruikte.

Allen een goed en zonnig weekend gewenst.

Schade door nachtvorst

In onze tuin staan meerdere winterharde palmen. Een aantal palmen hebben toch schade opgelopen tijdens het wintertje medio februari.

We zitten al anderhalve maand in de meteorologische lente en nog hebben we te maken met nachtvorst. Eind van de middag maakte ik een rondje door de tuin met mijn macro-objectief. De Gunnera heeft te leiden van de nachtvorst.

De narcis is ten prooi gevallen aan de kou.

In onze achtertuin staat een grote magnolia. Deze boom zit vol met knoppen. De wind die maar blijft waaien vanuit het noorden staat pal op deze boom. De koude noordenwind in combinatie met de nachtvorst heeft gevolgen voor de bloemknoppen. Het lijkt erop dat de knoppen aan de noordkant meer schade hebben dan aan de zuidkant.

Ook bloemen van de Japonica hebben te leiden gehad van de nachtvorst.

Wat de nachtvorst voor gevolgen heeft voor onze hoogstamfruitbomen is nog even afwachten. Wij hoeven er niet van te leven. Ik heb te doen met de fruittelers die allerlei maatregelen moeten nemen om de bloesem te beschermen tegen de nachtvorst.

De kikkers op de film

Vandaag laat ik jullie het derde en laatste deel zien van de kikkers en het kikkerdril in onze vijver. Ooit was dit een zitkuil, aangelegd door de vorige eigenaar. In 2006 hebben we van de zitkuil een vijver gemaakt. Het bleek een gouden greep. We genieten enorm van het leven in en rond het water. 

9J0A0036x

Van een collega kregen we een kunststof kikker. Foeilelijk vond ik de kikker. Omdat het plateautje wel handig is voor dorstlessende vogeltjes mocht de kikker toch blijven. Zo door de jaren heen is de kikker begroeid met mos en nu vind ik de kikker een stuk mooier.

Ik heb me heerlijk uitgeleefd tijdens het maken van de fotoseries. Het was echter ook leuk om de kikkers en hun geluid vast te leggen op de film.

Kikkers net boven de waterlijn

Zoals ik in het vorige bericht al schreef maakte ik die fotoserie met de Nikon bridgecamera. Voor de tweede fotosessie koos ik voor de Canon spiegelreflex met de 70-200 mm Canon zoomlens.

IMG_3266x

Bij die fotoserie hield ik de camera en objectief vlak boven de waterlijn. Dat was zwaar werk, want deze combinatie weegt ruim 1600 gram. 

IMG_3257x

Vanachter het raam zagen we de vele kopjes van de kikkers boven de waterlijn. Op het moment dat we dan naar buiten stapten verdwenen de kikkers onder water. Ik paste daarom de volgende tactiek toe. Ik liep voorzichtig met een grote boog naar de hoek van de vijver. Daar zat ik dan gehurkt met mijn hoofd verstopt onder een donkere capuchon doodstil te wachten.

Na een paar minuten kwamen de koppies van de kikkers een voor een weer boven water. Behoedzaam en ‘verstopt’ achter de camera begon ik dan te fotograferen. Op die manier bleven de kikkers voor me poseren.  

De rode kleur van het water wordt veroorzaakt door de weerspiegeling van de achtergevel van het huis.

Wordt vervolgd.