Vogelkijkhut Skiere Goes

Het was op een zaterdag met grijs en nevelig weer. Vrij onverwachts brak de bewolking een beetje open en kwam er wat tekening in de lucht. Binnen een kwartier stelde ik mijn plannen bij en zat ik in de auto op weg naar vogelkijkhut het Skiere Goes in natuurgebied het Easterskar. Zie Google Maps.

Ik was in de week daarvoor getipt door een fotograaf. Ze had bij deze vogelkijkhut een waterral gezien en gefotografeerd. Een waterral wilde ik wel eens met eigen ogen zien…

Toen ik bij de kijkhut aankwam was het nog wat grijzer dan bij ons thuis. In de hut was ik alleen. Buiten de kijkhut was er weinig spannends te beleven. En een waterral was er al helemaal niet te zien. Toch heb ik het daar nog wel een tijdje volgehouden. Een beetje vogelaar moet immers wel geduld opbrengen.

Skiere Goes is Fries voor grauwe gans. Er was inderdaad geen gebrek aan grauwe ganzen. Er zwommen verder een aantal wilde eenden en nonnetjes in de plas en dat alles op grote afstand van de kijkhut. Aan de overkant van de plas stonden twee zilverreigers te foerageren.

Op het moment dat ik aanstalten maakte om terug te gaan naar de auto werd het toch nog de moeite waard, maar daarover later meer.

Zwarte ruiter en andere steltlopers

Toen ik vanaf de zeehondenkijkwand via de kortste weg terugliep richting het bezoekerscentrum trof ik een paar mannen. Deze mannen wezen mij op de nieuwe vogelkijkhut en op de vogels die daar waren te vinden.

Ik had nog niet gehoord of gelezen dat daar een nieuwe vogelkijkhut is en was dan ook blij met deze tip.

Het is een degelijke en ruime vogelkijkhut. Het was druk in de plas voor de hut.

Een zwarte ruiter. Het was voor mij de eerste keer dat ik deze zag.

Dit is ook een zwarte ruiter.

Een kluut

Een kluut, een tureluur en een zwarte ruiter.

Mijn app zegt dat hieronder tureluurs staan, 100 procent zeker. Maar deze steltloper heeft gele poten en de snavel lijkt langer en is grijs gekleurd. Zou het een juveniel kunnen zijn?

Een kievit, volgens mijn nog een jong exemplaar.

En verder nog een verzameling van bovenstaande. De grauwe gans had ik nog niet genoemd. Op een gegeven moment ging bijna alles op de vleugels. Er zal wellicht een roofvogel overgekomen zijn die ik overigens niet heb kunnen ontdekken.

Een eilandje met lepelaars

Vanaf de waterlelies ben ik verder het Commissaris Cramerpad afgefietst.

In de buurt van vogelkijkhut Holtveen zag ik in de verte een eilandje met witte vogels erop.

Inzoomend zag ik dat het lepelaars waren.

De lepelaar hadden gezelschap van een grauwe gans en een nijlgans.

Aanvankelijk stonden de lepelaars te rusten met hun snavel in de veren. Dat zag er saai uit. Gelukkig kwam daar na enige tijd verandering in. Een voor een begonnen ze hun veren te verzorgen en kreeg ik mooi zicht op de kenmerkende snavel.

De haas en de ganzen

Rondom onze vakantieverblijf op Texel hadden we volop ruimte.

Op een dag stond ik met de camera in de hand uit te kijken over het naastgelegen weiland. In dat weiland zag ik een haas. Omdat ik min of meer verdekt stond opgesteld achter de tuunwal (tuinwal) had de haas mij schijnbaar niet in de gaten. Met mijn Nikon bridgecamera kon ik in alle rust inzoomen op de haas. De haas zat lekker van het gras te smikkelen.

Terwijl de haas wat aan het poetsen was kwam er een grauwe gans in de buurt.

En toen kwam er nog een gans

En toen nog één en voordat de haas het wist werd het gras voor zijn voeten ‘weggemaaid’. Dat is toch wel even sneu.

De haas besloot om zijn heil elders te zoeken.

Hier lijkt het alsof de haas mij recht aankijkt. Toch ging de haas er niet vandoor.

Nog even mooi poseren.

Of er was een moment voor rust of de haas rook toch onheil, hij drukte zich in ieder geval in het gras.

Vogelkijkhut De Auken

Onlangs ben ik naar de vogelkijkhut naar De Auken geweest. Nadat ik de auto geparkeerd had en aan de wandeling begon stond ik even stil bij deze plas. Aan de horizon is de toren van de Grote of Sint-Clemenskerk in Steenwijk te zien.

De wandeling naar de uitkijktoren is al een feest op zich. Ik genoot van de mooie omgeving en van de vogelgeluiden. Vanuit de uitkijktoren……

Onderweg en vanuit de toren fotografeerde ik een fitis, een rietzanger, een pimpelmeesje, een bruine kiekendief, grauwe ganzen en zwanen.

De volgende keer zoom ik in op de grote vogels aan de overkant van het water, waarvoor ik eigenlijk was gekomen.

Geboorteregeling bij ganzen

Op een zonnige namiddag reed ik door de Weerribben. Daar zwommen meerdere grauwe ganzen met jongen.

Grauwe ganzen broeden vaak bij andere grauwe ganzen in de buurt. Dat is handig, want zo kunnen hun kuikens af en toe naar de ‘ganzencrèche’. Jonge ganzen zwemmen bij opvangouders terwijl hun eigen ouders naar eten zoeken.

Zo’n crèche biedt ook bescherming tegen roofdieren. Het is moeilijker voor roofdieren om een dier uit een goed beschermde groep te roven. Grauwe ganzen krijgen vier tot zes kuikens per nest. Als je een grotere groep kuikens ziet zwemmen, weet je dus dat je een ganzencrèche ziet! Bron: is deze site.

Naast bovenstaand verhaal kwam ik op internet nog een verhaal tegen wat een verklaring zou kunnen zijn dat er bij sommige paren veel kuikens zwommen en bij ander paren maar een of twee.

De overlast van ganzen in De Weerribben is zo groot dat men daar gestart is met geboorteregeling. Met een drone worden de ganzennesten opgezocht. Vervolgens gaan de medewerkers van Staatsbosbeheer de eieren insmeren met maisolie. Door de olie kan er geen lucht meer door de poriën van de eierschaal en gaat het embryo dood. Voordat de eieren worden ingesmeerd wordt er één ei apart gelegd. Dit ei wordt niet ingesmeerd. Het ganzenpaar zal dus uiteindelijk één kuiken krijgen. Kijk voor het verhaal en een filmpje op de site van RTV Oost.