Bad Bentheim, kasteel en kunst

Eind september brachten we een week door op een vakantiepark in Bad Bentheim. Uiteraard brachten we ook een bezoek aan kasteel Bad Bentheim. We gingen te voet vanaf het vakantiepark naar het kasteel. We wandelden o.a. door het stadspark waar de rozen nog prachtig in bloei stonden.

We maakten een rondgang door de tuin en namen een kijkje binnen. Ook wandelden we over de galerij van het kasteel waarbij we een mooi uitzicht hadden over de tuin en over de stad Bad Bentheim.

Een gedeelte van het kasteel is ingericht als expositieruimte. De veelal kleurrijke kunstwerken spraken mij aan. Door de entourage waarbinnen de kunstwerken hingen kwamen de kunstwerken mooi tot hun recht. In een zwaar bewaakte vitrine hing een werk van de Nederlandse schilder, Jacob van Ruisdael.

Weerzien in het Amsterdamse Bos

Sinds het begin van de intelligente lockdown vanwege de corona-crisis hadden we onze zoon niet meer in levende lijve gezien. Sterker nog het was de eerste keer dat we zijn verjaardag op 20 maart niet samen konden vieren. Afhankelijk van zijn toekomstplannen zal dat misschien wel vaker gebeuren maar vooralsnog heb ik dit jaar een lijfelijke knuffel wel gemist. Voor dit logje heb ik enkele foto’s ingescand uit de periode dat hij een mannetje van 2 jaar oud was.

Onze zoon studeert aan de VU in Amsterdam en woont daar op de campus. Dat betekent dat hij dagelijks te maken heeft met een gang vol met huisgenoten die onmogelijk anderhalve meter afstand van elkaar kunnen houden. Ze hebben om die reden met elkaar afgesproken dat ze niet naar het thuisfront reizen en dat het thuisfront niet bij hen op visite gaat. Na een periode van 6 weken ontstond er zowel bij onze zoon als bij ons de behoefte om elkaar een keer te ontmoeten. Daarvoor hadden we een creatieve oplossing voor bedacht, we ontmoetten elkaar in het Amsterdamse Bos.

Het was die dag prachtig weer. Voor Amsterdamse begrippen was het gelukkig niet druk. We besloten een wandeling te maken rond de roeibaan. Ik had mijn handzame Nikon meegenomen, zo kon ik toch enkele plaatjes schieten tijdens de wandeling. Vanwege het stralende weer was het licht wel hard, maar dat neem ik maar even op de koop toe.

Het was een feest om elkaar weer in het echt te zien. Het was daarbij wel wennen dat we elkaar geen knuffel konden geven.

Het Amsterdamse Bos is (inter-)nationaal bekend om de roeiwedstrijden die worden gehouden op de Bosbaan. In 1934 werd begonnen met het graven van deze roeibaan in het kader van de Werkverschaffing. Op 6 mei 1937 werd de eerste roeiwedstrijd gehouden op de toen 2200 meter lange en 72 meter brede baan. De Bosbaan vormde hiermee een alternatief voor de rivier de Amstel, waar tot dan toe roeiwedstrijden werden gehouden. In 1963 werd de baan verbreed tot 92 meter. In 1977 vonden hier de Wereldkampioenschappen roeien plaats. Nieuwe eisen voor een internationale wedstrijdbaan maakte in 2001 een verdere verbreding tot 118 meter noodzakelijk. In 2014 werden de Wereldkampioenschappen roeien wederom op de Bosbaan georganiseerd. Vlak naast de Bosbaan is het Olympisch Trainingscentrum van de KNRB gevestigd. De roeivereniging Okeanos heeft de Bosbaan als thuishaven. Bron is deze site.

We genoten van de wandeling, we vonden het daar verrassend mooi. Een gedeelte in het Amsterdamse Bos was zo te zien net opnieuw aangelegd. In dat gedeelte stonden een aantal kunstobjecten in de vorm van enorme stoelen op een steiger. Onze zoon had al verteld dat het Amsterdamse Bos 3 keer zo groot is dan Central Park in New York. Jaarlijks komen 6 miljoen bezoekers er ontspannen, sporten of een evenement bezoeken. In die paar uur dat wij er hebben gewandeld hebben we maar een fractie gezien van dit immense park.

Een bezoek aan onze zoon is op deze manier zeker voor herhaling vatbaar.

 

Ir D.F. Wouda-gemaal te Lemmer (3)

Achter de architectuur van het Wouda-gemaal schuilt een interessant verhaal. Het bijzondere bakstenen gebouw, ontworpen door Ir. Dirk Frederik Wouda, is strak en sober van karakter. Dit heeft het gebouw te danken aan de ingetogen gevelversieringen en de horizontale gevelindeling, maar ook het interieur van de machine-hal draagt de overduidelijke eigenschappen van het zogeheten Rationalisme. Stalen spanten, het gebruik van natuursteen, eikenhout, uitgekiende kleuren en veel sierranden zorgen er samen voor dat de machine-hal van het Wouda-gemaal het gevoel geeft alsof je een kathedraal binnenloopt.

Het Rationalisme was de voorloper van de Amsterdamse School en volgde de ideeën van architect H.P. Berlage. De Amsterdamse School stijl van bouwen kende aan het begin van de jaren twintig van de twintigste eeuw haar artistieke hoogtepunt, en de Amsterdamse School zag zichzelf dan ook als ‘kunst’ in plaats van ‘gewone’ architectuur. Bron is deze site.

In de enorme machine-hal staan vier stoommachines met daaraan gekoppeld vier enorme vliegwielen. De stoommachines en vliegwielen drijven acht centrifugaalpompen aan die per dag ongeveer zes miljoen m³ water verplaatsen.

Op deze site worden alle (technische) details beschreven. Op die site zijn ook prachtige oude foto’s te zien.

Hieronder is een compilatie te zien van onze rondgang door de machine-hal.
Klik op de foto voor groot formaat.

Ook heb ik meerdere filmpjes aaneen gesmeed tot een drie minuten durend filmpje.

Klik hier voor een filmpje waarop heel mooi het gehele proces laat zien.