Fotograferen of genieten?

Op het resort waar we onze vakantie vierden kwamen ook veel gasten die op doorreis waren. Op een namiddag arriveerde een groep Aziaten die Efeze hadden bezocht. Kenmerkend voor toeristen uit een Aziatisch land is wel het continu fotograferen van zichzelf.

Als ik ze zo bezig zie dan heb ik sterk de indruk dat ze meer bezig zijn met het fotograferen dan met het genieten van de omgeving.

De man nam de meest bijzondere poses aan en de vrouw maar fotograferen. Dit ging zo tijden door.

Na enige tijd verscheen er nog een Aziatische vrouw ten tonele. Zij had haar mobiel op een statief geplaatst. Ze activeerde haar zelfontspanner…

en nam haar positief in. Dan liep ze weer naar haar mobiel, activeerde de zelfontspanner en nam weer haar positie in. Dit herhaalde zich tientallen keren.

In aanvang controleerde de man op de telefoon of de foto’s van hem waren gelukt. Hij leek niet tevreden.

De andere fotograaf werd om hulp gevraagd. Zij mocht nu proberen goede foto’s te maken van de springende man.

En gaat het bij deze mensen nu om het fotograferen of om het genieten, vraag ik me dan af. Nadat ik de verrichtingen van deze toeristen had vastgelegd liep er een klein kereltje door mijn beeld. Geef mij maar zo ‘n spontaan fotomodelletje. Het rood van de ondergaande zon scheen op zijn krullen. Dat vind ik genieten !

Ik heb mijn hart verloren…

Op het strand aan de Egeïsche Zee bivakkeerde een roedel zwerfhonden. Hun favoriet plekje was in de schaduw van de overkapping.

De honden gaven in de regel geen overlast, ze gingen hun eigen gang. Behalve als strandgasten ze gingen voeren, dan waren ze niet meer weg te slaan.

En dan had je de hele roedel zomaar aan je broek hangen.

Dit leek me de heer en meester van de roedel. Nauwgezet hield hij alles in de gaten.

Binnen de roedel moest er wel eens een geschilletje worden uitgevochten. Maar als de bakens waren verzet dan keerde de rust snel weer terug.

Eén hondje was mijn favoriet. Aan dit kleine mannetje heb ik mijn hart verloren…

Alles wat hij deed vond ik schattig. Zijn manier van lopen. Zijn manier van spelen. Zijn manier van observeren. Zijn manier van rusten.

Zijn manier van kijken.

Hij deed me denken aan onze Maxi van vroeger. Het hondje waar ik als kind mee opgroeide. Mijn baken. Mijn vreugde in mooie tijden en mijn troost in verdrietige tijden.

Zonsondergang

Aan het einde van de middag verliet bijna iedereen het strand. Ik bleef achter met een handjevol mensen en een zwerfhond.

Ik bleef wachten op de zonsondergang. Voor deze zonsondergang sleepte ik mijn strandbed naar de vloedlijn.

Bij het vallen van de avond gooide een visser zijn netten uit.

Aan het einde van een zonsondergang zakt de zon razendsnel achter de horizon. Het is net als met het leven, als je ouder wordt lijkt de tijd steeds sneller te gaan.

Aan de horizon is het Griekse eiland Samos te zien. Nadat de zon was verdwenen pakte ik mijn boeltje bij elkaar en ging ik naar de hotelkamer.

Dat was dus te vroeg. Ik had nog een tijdje op het strand moeten blijven. Nadat de zon was ondergegaan kleurde de lucht namelijk prachtig rood. Gelukkig hadden we een kamer met zeezicht. Vanaf het balkon maakte ik onderstaande foto.

Liefde is…

Samen urenlang gebogen zitten over een kruiswoordpuzzel.

Voortplanten is… je vrouwtje urenlang in de houdgreep houden…

We zijn weer terug van een zonvakantie aan de Egeïsche Zee.

We hebben prachtig weer gehad en enorm genoten. De huidige tijd laat ik er nog meer van zien op mijn weblog.