Een juffer gevangen in een web

In alle vroegte was ik bezig met het fotograferen van juffers ‘gevangen’ in dauwdruppels. Iedere minuut dat de zon omhoog klom droogden meer juffers op en kwamen in beweging. Weer wat later vlogen er tientallen juffers rond. Plotseling vloog er een juffer in een web.

De spin kwam aangesneld en begon direct met het inpakken van de juffer.

Ik heb de natuur (red. de spin) zijn gang laten gaan…

En daar hang je dan tussen hemel en aarde aan een paar zijden draadjes…

De spin nam een korte pauze. Na een paar minuten keerde de spin terug om zijn werk af te maken. De spin spande nog een paar draden, alsof de juffer nog zou kunnen ontsnappen. Vervolgens begaf de spin zich naar het lijfje van de juffer en zoog deze leeg.

Ik liet de spin met zijn prooi met rust en wandelde verder rond het ven. Ik sluit deze serie af met een foto van de weerspiegelende wolken.

Dauwdruppels in Terhorsterzand

Op 13 juli had ik wederom mijn wekker vroeg gezet. Op deze ochtend ging ik naar Terhorsterzand.

De biezen waren behangen met spinnenwebben met pareltjes.

Aan de rand van dit ven hingen tientallen juffers te wachten totdat de opkomende zon hun dauwdruppels zou laten verdwijnen…

Op zo’n moment kan ik er geen genoeg van krijgen. De natuur op z’n mooist.

 

 

Nieuwsgierige koeien

Terwijl ik aan de ene kant van de ven bezig met het fotograferen van de insecten met dauwdruppels zag ik aan de overkant de koeien lopen. In een eerder logje schreef ik al over deze koeien die worden ingezet als natuurbeheerders in Terhorsterzand. Doordat zij de heide begrazen blijft het heidelandschap behouden.

Na de wandeling rondom twee vennen kruiste ik het pad van de dames.

De meeste koeien staakten het grazen en sloegen mij nieuwsgierig gade. ik blijf het een bijzonder gezicht vinden zo’n zwart/bonte koe op een bospad.

Het duurde niet lang of alle dames kwamen achter mij aan. Kennelijk waren ze nieuwsgierig naar de fotografe.

De zwart/bonte koeien waren in de meerderheid, maar er liepen ook een aantal rood/bonte koeien.

In een volgend logje ga ik weer verder met de macroserie van insecten behangen met dauwdruppels.

Insecten gevangen in dauwdruppels

Tijdens mijn fotokuier in Terhorsterzand ben ik lange tijd bezig geweest met het fotograferen van insecten die bedekt waren met dauwdruppels. Voor de fotoserie gebruikte ik mijn Canon macro-objectief.

De dauwdruppels belemmert hen om te vliegen. Ze zijn als het ware gevangen door de dauwdruppels.

Er zit voor hen niets anders op dan geduldig afwachten totdat de zonnestralen hen bereiken en de druppels doet verdwijnen.

Ochtendmist in Terhorsterzand

Nadat ik enkele foto’s had gemaakt van de opkomende zon boven Dwingelderstroom reed ik door naar Terhorsterzand. Toen ik het natuurgebied betrad trof ik daar een enthousiaste fotograaf die zei dat ik net te laat was voor een spectaculaire zonsopkomst. Ook al stond de zon al ruim boven de horizon, ik heb ook van dat moment volop genoten.

Na de fotosessie bij het eerste ven volgde ik het zandpad langs dit ven in oostelijke richting.

Toen ik op dit punt was aangekomen heb ik meerdere insecten vastgelegd die waren behangen met dauwdruppels. Wat een adembenemende mooie wereld. In een volgend logje kom ik daar op terug.

Na de sessie met de macrolens volgde ik het pad verder naar het oosten. Ik passeerde het bankje waar mijn vriendin en ik de vorige keer hebben gezeten toen ze mij de koffie bracht. Op het bankje zat nu een man. Ik groette de man en liep verder.

Ongeveer vijftig meter verder verliet ik het zandpad om aan de oever van het ven een foto te maken. Toen ik terug wilde keren naar het pad zag ik dat de man ter hoogte van mij op het pad stond. Hij bleef daar langere tijd staan. Zo nu en dan keek hij in mijn richting. Vanaf dat moment veranderde mijn geluksgevoel in een unheimisch gevoel. ‘Waarom blijft de man daar staan. Wat is zijn bedoeling?’ Ik heb mijn mobiel gepakt, een foto gemaakt van de man en deze samen met mijn verhaal naar mijn vrienden gestuurd. Zij wonen niet ver van Terhorsterzand vandaan. Het kon niet anders of de man heeft gezien dat ik bezig was met mijn telefoon. Na een tijdje, wat voor mij een eeuwigheid leek, verdween hij uit het zicht.

Mijn vriendin was zo lief om zo snel mogelijk naar mij toe te komen. Samen hebben we nog een korte wandeling gemaakt en ons samen gestort op de macro-fotografie. Mijn onbevangenheid ten aanzien van uitstapjes in de vroege ochtend in alle eenzaamheid is nu wel even verdwenen. Als vrouw alleen ben je dan toch kwetsbaar.

De laatste juffers

Terwijl ik de koeien in Terhorsterzand fotografeerde (zie dit logje) en daar ter plekke enkele foto’s en berichtjes op Twitter plaatste kreeg ik een appje van mijn fotograferende vriendin of ze nog even koffie moest brengen. Door mijn berichtjes op Twitter was ze er namelijk achter gekomen dat ik aan het fotograferen was in Terhorsterzand. En zo gebeurde het dat ik even later aan de warme koffie zat op een bankje op de heide. Mooier kun je het niet krijgen.

Vlak voordat ze kwam had ik aan de rand van het ven een juffer ontdekt.

Even later zagen we nog een paar juffers, waaronder een paringswiel. Of er van paren veel terecht kwam weet ik niet want het paartje zag er versleten uit.

Na het fotograferen van de juffers lieten we het ven achter ons en vervolgden we het pad in oostelijke richting. De heide was bijna uitgebloeid, maar was nog steeds mooi om te zien. Op dit gedeelte van Terhorsterzand was ik nog niet eerder geweest en was dan ook aangenaam verrast door de schoonheid van dit gedeelte.

Als je even stopt voor een foto met de macrolens is er meestal wel een krasser die voor je voeten wegspringt. Deze wilde wel even voor me poseren.

Na een mooie wandeling kwamen we aan het gedeelte waar de klokjesgentiaan staat. Helaas hebben we op de vele klokjes geen eitjes van het gentiaanblauwtje kunnen ontdekken. We waren enigszins verbaasd dat er nog steeds klokjes in de knop stonden. De theorie over de schaarse aanwezigheid van de eitjes op de klokjes is dat de vlinders vroeg waren dit jaar en de klokjesgentiaan wat later is gaan bloeien. Ze zijn elkaar als het ware ‘misgelopen’.

Gewone koeien als natuurbeheerders

Afgelopen weekend koos ik voor mijn fotokuier het natuurgebied, Terhorsterzand. Dit gebied ligt ten oosten van de A28 tussen Beilen en Spier. Ik parkeerde mijn auto langs de weg die parallel loopt met de A28. Toen ik het natuurgebied betrad kruiste een grote groep dames mijn pad. Enkele koeien stonden midden op het pad en andere hielden de picknickbank bezet.

Weer andere koeien stonden met de poten in de modder. Het is triest te zien hoe laag de waterstand is in de vennen in Drenthe en zo ook in Terhorsterzand.

Ik besloot mijn weg te vervolgen over het zandpad rond de eerste ven. op het zandpad scharrelde al grazend een koe. In de bocht werd een mountainbiker verrast door de koe. De biker kon nog net om de koe heen zwiepen. Hij schreeuwde naar de achterop komende bikers dat er een koe op het pad stond. Al met al ging het wel wat onbesuisd. Helaas zie ik dit onbesuisde gedrag wel vaker bij mountainbikers. De koe werd er in ieder geval niet anders van, ze ging rustig door met grazen.

De koeien zijn van boer, Jan de Groote. Zijn koeien staan 180 dagen per jaar buiten. Een deel van zijn koeien en jongvee begraast gronden van Staatsbosbeheer op het Terhorsterzand. Door weidegang te combineren met natuurbeheer zorgen ze voor een prachtig Nederlands landschap. Op deze site kun je er meer over lezen.

Ik vond het wel grappig te zien zoals de koeien ongestoord hun pad vervolgden en zich niets aantrokken van de bikers, de wandelaars en de joggers.

De koeien leken op deze manier wel een onderdeel van een trailrun.

Ik vond het een mooi gezicht zoals de koeien zich daar in het landschap begaven en zich er blijkbaar prima thuis voelen. Ze hadden dan ook veel bekijks.