Vanuit de woonkamer zag ik ineens een grote vink in de perenboom in de voortuin zitten. Al snel had ik door dat het een appelvink was – wat een leuke verrassing! In de winter had ik deze soort ook al eens gefotografeerd, maar zo dichtbij huis blijft het bijzonder.
Ik pakte meteen mijn camera met telelens. De appelvink keek ondertussen richting de voedertafel en leek even te twijfelen. En ik maar zachtjes aanmoedigen vanuit de woonkamer… want het plekje in de perenboom was nou niet bepaald ideaal voor een mooie foto.
Ik had geluk: meneer Appelvink landde uiteindelijk toch op de voedertafel. Tot mijn verrassing verscheen daar ook mevrouw Appelvink.
In het voorjaar zetten we een bloemetje op de voedertafel. We blijven de vogels ook gewoon voeren. Het geeft een heel ander decor dan in de winter: kleurrijker en minstens zo levendig.
In februari was meneer Appelvink bij ons te gast op de besneeuwde voedertafel. Daar schreef ik toen ook een bericht op mijn weblog. Ik vertelde daarin over de snavel van de appelvink, die een indrukwekkende kracht kan uitoefenen: metingen laten zien dat hij tot wel zo’n 50 kilogram drukkracht kan genereren. Daarmee kraakt hij moeiteloos harde kersenpitten en beukennootjes, voedsel dat voor de meeste andere zangvogels simpelweg onbereikbaar is. De zonnebloempitten op de voedertafel waren voor hem dan ook een peulenschilletje.
