Terwijl ik het gemaal Pouwel Bakhuis en de omgeving stond te fotograferen kwam er een groep hardlopers voorbij. Ze zwaaiden en groetten enthousiast.
Hardlopen in een groep schijnt motiverend te werken.
Ze troffen het met het weer. Ook de maan liet zich mooi zien.
Vlak voor mijn stop bij de schapen was ik over enkele grote bruggen gereden. Vanuit de verte maakte ik een foto van één van de bruggen. Deze bruggen liggen over een (droge) hoogwatergeul en zijn onderdeel van project Veessen-Wapenveld. Dit project is één van de ruim 30 projecten, Ruimte voor de Rivier.
In dit rijksprogramma krijgen de rivieren in Nederland meer ruimte. De rivieren hebben deze ruimte nodig om het toenemende regen- en smeltwater te verwerken. Zo neemt de kans op overstromingen af. De hoogwatergeul werd niet gegraven, maar ontstond door het aanleggen van twee nieuwe dijken in het landschap. Bereikt het water in de IJssel een peil van 5,65 meter +NAP dan wordt de geul in gebruik genomen waardoor het waterpeil van de IJssel daalt. Naar verwachting gebeurt dat eens in een mensenleven. Het lijkt me de moeite waard om dat gebied met de hoogwatergeul een keer van dichtbij te bekijken en vast te leggen.
Mijn laatste stop op die middag was bij Gemaal Veluwe. Zie Google Maps. Tot dat moment kende ik het bestaan van dit gemaal niet…
Gemaal Veluwe regelt de waterstand en pompt het teveel aan water weg uit een 20.000 hectare groot gebied in de IJsselvallei.
Via de buitenste kokers stroomt het water automatisch richting de IJssel. Bij een hoge waterstand van de IJssel stroomt het water niet meer automatisch en slaan de pompen van het gemaal aan om het water af te voeren. Gemaal Veluwe heeft vier pompen met een gezamenlijke capaciteit van 1650 m³ per minuut. Als alle pompen draaien kunnen ze in één uur tijd een voetbalveld tot een hoogte van bijna 10 meter met water vullen.
Het mooie van Gemaal Veluwe is dat je goed door de ramen kunt gluren. Daarnaast kun je er ook mooi omheen lopen om alles goed te bekijken en vast te leggen.
Onderstaande foto heb ik genomen terwijl ik dicht tegen het grote raam aanzat. Op de foto wordt de weerspiegeling weerspiegeld.
Gemaal Veluwe vervangt sinds 1999 gemaal Pauwel Bakhuis, dat 100 meter verderop staat. Dit gemaal bevindt zich nog in originele staat. Gemaal Pouwel Bakhuis beschikte niet over voldoende capaciteit. In een volgende serie zet ik het oude gemaal in het avondzonnetje.
Nadat ik met de veerpont de IJssel was overgestoken vervolgde ik mijn weg over de dijk naar het noorden.
Tijdens de rit over de dijk maakte ik meerdere stops, zoals bij de molen De IJssel.
Op de achtergrond stroomt de IJssel en op de voorgrond zie je het ondergelopen land.
Vanuit de auto zag ik weer een mooi plaatje. Wederom zette ik de auto aan de kant. Toen ik daar stond te fotograferen zag ik dat dit andere schapen waren dan de schapen die in onze omgeving in de wei lopen.
Deze schapen hadden grote en sterk gekrulde horens. Na zoeken op internet denk ik dat het een Drents Heideschaap is. Wat denken jullie?
P.s. op mijn vraag op Twitter kreeg ik een antwoord van van Hendrika . Het is een Valais Blacknose / Walliser zwartneusschaap. Hendrika dank voor je antwoord.
Nadat ik vanaf de kade in Wijhe een fotoserie had gemaakt van het hoge water in de IJssel reed ik naar de veerpont. Ik parkeerde de auto buiten de rij wachtende auto’s en maakte eerst een fotoserie dichtbij de waterlijn.
De meneer met de Unox-muts waarschuwde mij dat het water koud was en dat ik er vooral niet in moest vallen. Ik beloofde hem om voorzichtig te zijn…
Nadat ik bovenstaande serie had gemaakt stapte ik in de auto en zette de auto in opstelling voor de pont. Ik mocht echter gelijk de pont oprijden, de pontbaas had keurig op mij gewacht.
De medewerkster die het geld inde vroeg mij hoeveel foto’s ik had gemaakt. Ik reageerde verbaasd dat ik dat niet precies wist. Waarop ze grappend zei dat de overtocht 50 cent per foto kostte. Vervolgens vertelde ze mij dat ik voor de fotoserie de overtocht, te voet, gratis had mogen maken. Leuk hé om zulke vriendelijke mensen op je pad te treffen? Ik heb haar vriendelijk bedankt voor het aanbod en haar gezegd dat ik sowieso met de auto naar de overkant wilde.
Aan de overkant zette ik de auto nog een keer aan de kant om nog een laatste foto van de veerpont te maken. Terwijl de pont alweer op weg was naar Wijhe vervolgde ik mijn weg over de dijk langs de IJssel naar het noorden.
Vanaf Harculo ben ik doorgereden naar Wijhe. Ik parkeerde mijn auto op de kade aan de IJssel. Op dit punt kon je goed het hoge waterpeil van de IJssel zien.
Het peil stond 10 cm onder de rand. Het zou niet lang meer duren en dan zou het water over de kade stromen en zou ook de kade afgesloten worden.
Het water kolkte door de rivier.
En natuurlijk ga ik ook met het pontje over.
Wordt vervolgd.
Vandaag ga ik weer verder met de serie over mijn fotokuier langs de IJssel. De post over de omgewaaide boom was even een tussendoortje. Ik ben jullie nog wel een antwoord schuldig op de vraag of het moeilijker voor de schipper is om stroomafwaarts te gaan of stroomopwaarts? De meesten hadden het goed, het is inderdaad moeilijker voor een schipper om stroomafwaarts te gaan dan stroomopwaarts. Tevens is het moeilijker om met een leeg schip te varen dan met een vol geladen schip. Bovenstaande antwoorden had ik zelf al bedacht, maar heb ik wel geverifieerd bij een bevriende schipper.
Na de wandeling en de fotosessie op de oever van de IJssel ben ik via een ander weiland weer teruggelopen richting de dijk. Na de oversteek van het weiland kwam ik via een pad en een weggetje uit op de Fabrieksweg, de weg die over de dijk loopt. Aan de horizon staat het restant van de IJsselcentrale. Daar kom ik verderop in het verhaal op terug.
Vanaf de dijk had ik een prachtig uitzicht over het gebied. Op de eerste foto zit een visser verscholen tussen het riet. Toen ik over de dijk liep hoorde ik aldoor getik tegen een boom. Niet het geroffel zoals een specht dat doet, het was anders. Na lang speuren ontdekte ik een boomklever. Met het 70 – 200 mm objectief zoomde ik in. Helaas was ik deze keer mijn Nikon vergeten mee te nemen. Het viel nog niet mee om de boomklever tussen de takken te vinden en vast te leggen….
Eenmaal thuis op de computer ontdekte ik het verhaal achter het getik. De boomklever had een eikel in zijn snavel en zocht een goed plekje om die te verstoppen. Maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Op de eerste foto had de boomklever de eikel verstopt in de schors van de boom. Die plek heb ik aangeduid met een pijl. Het volgende moment werd de eikel weer verwijderd en werd er een nieuwe plekje gezocht. Uiteindelijk is de eikel verdwenen in een gaatje in een tak, zie de derde foto. Ik moest de foto’s flink kroppen om het vogeltje enigszins in beeld te brengen. Dat ging ten koste van de kwaliteit, maar ik vond het verhaal te leuk om het hier niet te laten zien.
Na mijn wandeling over de dijk maakte ik nog een rondje door het dorp. Ik was helemaal gecharmeerd van deze hooibergwoning.
Vanuit Harculo is in de verte de IJsselcentrale te zien. Thuisgekomen heb ik op internet informatie opgezocht over de IJsselcentrale. Op internet leerde ik o.a. dat de in de volksmond genoemde IJsselcentrale eigenlijk ‘Centale Harculo’ heet.
De IJsselcentrale was en is alom bekend door z’n grootse uitstraling en specifieke bouw. Vooral de twee enorme pijpen sprongen in het oog en waren voor velen een baken. Ook vanuit het Sophia ziekenhuis, waar ik mijn opleiding deed en waar ik 18 jaar lang werkte, was deze centrale goed te zien. In 1982 toen ik startte met mijn inservice-opleiding waren er zelfs nog 5 pijpen aanwezig. Zie deze foto op Twitter.
De IJsselcentrale is nu eigendom van ENGIE. Op hun site kun je er alles over lezen. In 2012 heeft de directie van ENGIE besloten om de centrale uit bedrijf te nemen en te ontmantelen. In maart 2017 zijn de twee pijpen neergehaald, daarmee verloor de centrale zijn alom bekende uitstraling. Hier is een filmpje op YouTube te zien van het slopen van de twee pijpen. Het sloopproces ligt nu al lange tijd stil. Er wordt nog steeds een discussie gevoerd over het wel of niet verder slopen en over een eventuele bestemming van deze voormalig centrale. Zie dit bericht van De Stentor. Verder vond ik een interessant filmpje over deze centrale op RTV Oost. Daarin is te zien en te beluisteren hoe een omwonende denkt over de architectonische waarde van dit gebouw.
Op internet vond ik ook nog deze leuke fotoserie. Kortom mijn belangstelling is gewekt en ik ga zeker nog een keer terug om nog meer foto’s te maken van dit gebouw. Ik ga proberen dat op een dag te doen dat er dreigende wolkenluchten zijn.
Gisteren en vannacht trok winterstorm Ciara over ons land. De storm heeft veel schade veroorzaakt. We hadden ons zo goed mogelijk voorbereid, maar op deze gebeurtenis kun je je niet voorbereiden… Een van onze 18 hoogstamfruitbomen is omgewaaid. Deze bomen zijn geplant door de vorige eigenaar en staan er dus pakweg 50 jaar.
De appelboom is keurig neergevlijd op ons grasveld en heeft dus geen schade aangericht. Zelfs het nestkastje is er ongeschonden vanaf gekomen.
Vandaag neem ik jullie weer mee naar het hoge water in de IJssel. Ik stond aan de IJssel in Harculo, een buurtschap onder de rook van Zwolle. Zie Google Maps. Het mooie en indrukwekkende aan grote waterwegen is de scheepvaart. Er was echter in geen velden of wegen een schip te bekennen. Ik bleef wachten en na een tijdje werd mijn geduld beloond. Vanuit het zuiden kwam een schip aangevaren.
Stroomafwaarts…
Even later kwam er een schip aangevaren uit het noorden.
Stroomopwaarts…
De schepen zijn gepasseerd…
Wat denken jullie, is het moeilijker voor de schipper om stroomafwaarts te gaan of stroomopwaarts?
Vanwege de hoge waterstand in onze rivieren ben ik gisteren naar de IJssel gereden. Ik koos voor de buurtschap Harculo ten zuiden van Zwolle. Zie Google Maps. Ik parkeerde mijn auto onderaan de dijk.
Ik wandelde over het ‘karrespoor’ richting de IJssel. Achterom kijkend zag ik dat er voldoende ruimte is tussen Harculo en de IJssel voor het eventueel bergen van het water bij een extreem hoge waterstand.
Toen ik een klein dijkje overstak schrokken de foeragerende ganzen en kozen snel het luchtruim. Ook hier waren de ganzen goed vertegenwoordigd. Het weiland lag bezaaid met ganzenpoep. Ik kan me voorstellen dat de boeren er helemaal klaar mee zijn.
Of de waterstand van de IJssel nu beduidend hoger was dan anders daar kon ik niet over oordelen, omdat ik hier nog niet eerder was geweest. Het water kolkte en stroomde wel snel. Op de tweede foto ligt Zwolle aan de horizon.
De IJssel bij tegenlicht.
Wordt vervolgd.
Vorige week reed ik over de Markeweg van Oldemarkt naar De Blesse. Vanuit de auto zag ik kasteel Olt Stoutenburgh mooi in het zonnetje staan. Zie Google Maps. Ik parkeerde mijn auto langs de Markeweg en liep de oprit van het naastgelegen perceel op om het kasteel vast te leggen.
De eigenaar van het kasteel is kasteelheer Gregorius Halman. Halman is in 1990 begonnen met de bouw van dit kasteel. Hij noemt het een fantasiekasteel. Het kind-zijn gaat er bij Halman nooit uit, daarbij is hij in de sfeer van sprookjes blijven hangen. Hij had geen ontwerptekening op papier, maar alle ontwerpen zaten in zijn hoofd. Hij had een voortdurende drang om de beelden die in zijn hoofd zaten om die naar buiten te brengen en te realiseren.
Halman wil laten zien dat we in de industriële bouw helemaal op de verkeerde weg zijn. ‘Vreselijk’, noemt hij dat. Met de bouw van dit kasteel wil hij de oude architectuur weer tot leven brengen. Voor de bouw heeft hij alleen gebruik gemaakt van tweedehands materialen. Hij noemt zichzelf een sjoemelaar, een scharrelaar en een handelaar. De materialen die hij niet nodig heeft voor zijn kasteel verkoopt hij weer door en dat levert meestal geld op wat hij weer investeert in de bouw van het kasteel.
In een documentaire uit 2012 vertelt Halman dat hij bijna alles alleen doet. In het filmpje brengt hij wel hulde aan de 85-jarige Gradus de Vent die hem 20 jaar lang hielp met het bikken van 200.000 tweedehands stenen!
Halman noemt zichzelf een gelukkig gek. Hij schetst zichzelf als een vrolijke en positieve man die volop geniet. Volgens zijn zeggen gaat hij ook wel eens te ver en is hij te uitbundig, maar dan is er zijn vrouw die hem dan ‘terugroept’. Mensen denken vaak dat Halman heel rijk is of zelf miljonair, maar dat is geenszins het geval. Hij is niet rijk….maar noemt zichzelf wel STEENrijk.
Op deze site kun je nog meer informatie vinden over het kasteel. Bovenstaande informatie komt uit een filmpje uit 2012 en een filmpje uit 2019.
Ik hoop dat ik de komende zomer een keer een bezoek kan brengen aan het kasteel. Het lijkt me mooi om het kasteel van binnen met eigen ogen te zien. En uiteraard gaat de camera dan mee.
Schrijven met Licht 