Aan het einde van een prachtige fotodag in het rietland, samen met Jan, reden we over de Wetering. Daar zagen we een aantal aalscholvers zitten op een dukdalf en op een bord. Hun uiterlijk vertoonde allerlei variaties. In het voorjaar zijn deze vogels op hun mooist: hun wangen en dijen zijn wit bevederd, terwijl hun kruin en nek worden gesierd door zilverwitte manen. De keel kleurt dan geel. Dit prachtkleed vervaagt geleidelijk in de loop van het broedseizoen.
Gewoonlijk maak ik een overzichtsfoto waarin de waarneming zich bevindt, maar dat was ik toen vergeten. Daarom besloot ik gisteravond terug te rijden om dit alsnog te doen. Bovendien hoopte ik meteen een mooie zonsondergang vast te leggen.
De linkerfoto is de overzichtsfoto, maar er was geen aalscholver te bekennen. Op de achtergrond is een klein stukje van de brug te zien—de brug waar mijn ouders vroeger brugwachter waren. Ook het huis waar we woonden staat op de foto.
Ik wandelde naar het water aan de andere kant van de weg, waar een koppeltje kuifeenden zwom.
Ik reed een stukje verder en parkeerde mijn auto langs de Rietweg (zie Google Maps). Het was er heerlijk rustig. Af en toe werd de stilte doorbroken door het gegak van overvliegende ganzen, het gesnater van opvliegende eenden, de roep van de meerkoet, de zang van de graspieper en de zang van de Cetti’s zanger.
De Cetti’s zanger zat vlak naast me in het riet, maar zoals gewoonlijk liet hij zich niet zien. Zijn zang is echter onmiskenbaar—zo krachtig dat het bijna pijn doet aan je oren. Zie dit filmpje voor de impressie.
Ik vreesde dat de toenemende bewolking roet in het eten zou gooien, maar gelukkig braken er enkele openingen in de wolken. Door deze gaten wierp de zon haar crepusculaire stralen naar boven. Het samenspel van zon en wolken zorgde voor een mooi schouwspel van licht en schaduw.
De ondergaande zon was mooi, maar de andere kant op was het uitzicht nog indrukwekkender. Het licht gaf een warme, rode gloed over het riet. Een blauwe reiger stond in het water, met zijn veren licht getint door de ondergaande zon. Een koppeltje wilde eenden zwom rustig voorbij, terwijl het water de kleuren van de avondlucht weerspiegelde. Het was een bijzonder moment.
Toen de zon achter de horizon verdween begon de schemering in te vallen en werd het tijd om naar huis te rijden. In de natuur verdwenen langzaam de contouren en het werd stil.
Ik vind dit een mooie tijd van het jaar, misschien wel de mooiste De zon krijgt steeds meer kracht, de temperatuur stijgt en de natuur komt tot leven. De vogels fluiten, het nodigt me uit om naar buiten te gaan, de tuin in te duiken en met de camera’s op pad te gaan. Dat betekent ook dat ik weer volop fotoseries verzamel. 😉
Fantastische reeks van de aalscholvers. En weer zeer mooie landschappen met prachtig licht. Je omschrijft het het knap in je laatste alinea.
De aalscholvers bleven voorbeeldig poseren alsof ze wisten dat we toch niet hen konden komen. 😉
Ze zijn er dan gerust in.
Wat schitterend. Je foto’s geven me bijna heimwee naar Nederland. Het is een prachtig gebied ook. De zonsondergang is betoverend.
Hier begint de lente echt met de aankomst van de eerste kwikstaartjes. Net als jij vind ik dit echt een prachtige tijd.
Ik kan me voorstellen dat je heimwee hebt naar bepaalde elementen in je geboorteland. Er zullen ook zaken zijn die je niet mist.
Ik kan me indenken dat de komst van de lente in Noorwegen tien keer zo welkom is als in Nederland. Na al die maanden van donkerte.
Zijn het witte of gele kwikstaarten of beide?
Met name de witte, maar een paar ondersoorten van de gele ook maar die heb ik nog nooit gezien.
De gele noemen ze de såerle, så betekent (onder meer) ‘zaaien’ omdat ze verschijnen tegen de tijd dat koren wordt gezaaid. Dat lees ik nu net hoor, geen parate kennis 😀
Maar ik vind het wel een leuk weetje. 😀
Prachtige foto’s!
Vogelvriendelijke groet,
Adembenemende schitterende kleurrijke natuurfoto’s.
Dankjewel. 😊
Wat een schitterende omgeving waarin je bent opgegroeid. De fotoreeks van de aalscholvers is prachtig. Maar de rest ook. Wat een fenomenaal mooie natuurbeelden.
Ik ben er ook blij mee dat we daar opgroeiden. Vroeger vond ik het overigens niet ‘bijzonder’ nu wel.
Dankjewel. 😊
Mooi om nog even de zonsondergang op te zoeken langs de Rietweg. Het heeft je een aantal sfeervolle avondfoto’s opgeleverd.
Op het laatste moment zit ik dan te dubben van, zal ik wel of niet of wel of niet. Ik ben toch blij dat ik wel ben geweest. 😀
Het is inderdaad een mooie tijd van het jaar. Het weer naar buiten kunnen en fotograferen doet goed. De foto’s met die mooie luchten in het bijzonder spreken me zeker aan.
Een beetje bewolking geeft mooier luchten dan een strakblauwe lucht. Vanavond bijvoorbeeld waren het allemaal vliegtuigstrepen, niet mijn favoriet.