Mezen in de sneeuw en in vlucht

De meeste foto’s van foeragerende vogels maak ik vanuit de woonkamer. Op maandagochtend 5 januari besloot ik het eens anders aan te pakken. Goed ingepakt en zorgvuldig ‘vermomd’ posteerde ik mij tegen de buitenmuur van het huis. De camera stond op statief en ik bleef stokstijf staan. Tijdens het opstellen waren alle vogels uiteraard verdwenen, maar nadat ik lang genoeg bewegingloos was gebleven, keerden ze terug. Als eersten lieten de koolmezen zich weer zien.

Even later durfden ook de pimpelmezen het weer aan om naar de voederplaats te komen. Andere vogels, zoals mussen en vinken, hielden meer afstand en waagden zich niet dichterbij. Mogelijk speelde het geluid van de spiegelreflexcamera daarbij een rol: in de highspeed-stand klappen de spiegels behoorlijk luid.

Met deze manier van fotograferen zijn de foto’s net wat scherper dan wanneer ik door het HR++-glas fotografeer. Dit experiment krijgt dan ook zeker een vervolg. Voor een nóg betere vermomming heb ik inmiddels al een lichtgewicht camouflagedoek besteld. 😉

8 thoughts on “Mezen in de sneeuw en in vlucht

  1. Dat was een leuk en zeker geslaagd experiment. Hier blijft het ingewikkeld om de vogels goed te kunnen fotograferen bij de voederplek. Een doorzonwoning heeft als nadeel dat de vogels de minste of geringste beweging in huis zien. En voor buitenexperimenten is onze tuin te klein. Maar ach, zo nu en dan heb ik een gelukje.,

    Liked by 1 person

    • Ik ben er wel achter dat de zon er wel bij moet zijn voor het slagen. Verder kwam ik er nu ook weer achter dat je niet te ver moet inzoomen, want dan is de vogel buiten beeld. Daarnaast moet je goed in de gaten houden als de vogel van plan is om te landen en van plan is op te stijgen. Dan moet je al beginnen te klikken. Kortom, er komt veel bij kijken. 😅

      Like

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.