Saai grijs en kleurrijk…

Om de virussen te verjagen gaan hier iedere dag gedurende een kwartier alle ramen en deuren tegen elkaar open. Helaas lukt het niet altijd om er een frisse wind door te jagen, de meeste dagen is het hier namelijk bewolkt, saai grijs en windstil…

Ik werd net verrast met een prachtige bos bloemen van mijn collega’s. Deze kleurrijke bos leek me een mooie tegenhanger op bovenstaande saaie foto.

❤️

Een nieuw deurtje voor de kippen

Mijn vaste volgers weten inmiddels dat we scharrelkippen hebben. Ze scharrelen niet door de hele tuin, maar in een afgezet gedeelte met voldoende ruimte. Een aantal jaren geleden hebben we de kippenren afgedekt met een net. Dit was nodig omdat roofvogels zich tegoed deden aan onze kippen. De kippen en de haan gingen op stok in een nachthok wat niet afgesloten kon worden. Dat ging jarenlang goed totdat…

Op een nacht werden we gealarmeerd door heel veel kabaal in de kippenren. De volgende ochtend bleek dat er meerdere kippen en de haan gedood waren door een predator. De gesneuvelde haan op onderstaande foto was het minst toegetakeld en daarom durf ik die foto hier wel te tonen.

Het is een klein roofdier geweest die door een klein kiertje kon kuipen. Wellicht een marterachtige. Om te voorkomen dat de predator weer zou toeslaan moesten we met spoed maatregelen nemen. Het nachthok moet ‘s nachts afgesloten kunnen worden. Met hulp van een handige en sterke neef hebben we onderstaand onderkomen gerealiseerd. De oude kuubskist te zien op de eerste foto hebben we verwijderd. Deze hadden we in gebruik voor de kalkoen die we bij de kippen hadden lopen. De kalkoen is er niet meer. Het andere nachthok c.q. leghok hebben we tegen de kippenren aangeschoven.

Vervolgens heeft mijn neef van het afvalhout een schuifdeurtje gemaakt. Met behulp van een sjorbandje is het deurtje buiten de kippenren te bedienen.

De kippen moesten eerst wennen aan deze nieuwe constructie. De eerste twee avonden moesten we ze naar binnen dirigeren. Op de derde avond deden ze dat al keurig zelf. Vlak voordat het donker wordt laten we het deurtje zakken en ‘s morgens schuiven we het deurtje weer naar boven.

Het kippenhok heb ik afgespoten met de hogedrukreiniger en vervolgens zwart geverfd. Ik vond het leuk om de tekst van de oude kuubskist te behouden…

CUM LAUDE WITLOF B.V. 94

Het volgende project staat ook al op de planning. Aan de noordkant van de nieuwe bloemenborder en het nachthok komt een vlechtscherm van wilgentenen. Dat scherm wordt 3.60 meter lang en moet beschutting geven tegen de noordenwind. Dat scherm ga ik zelf vlechten met onze eigen wilgentenen. Ik heb het bestudeerd op YouTube en als ik dat zo zie dan moet dat gaan lukken. Eerst nog even geduld hebben want het blad moet er eerst af zijn voordat de wilgen geknot kunnen worden.

Geslaagd

Overdag was het een mooie herfstdag, maar aan het einde van de maandag sloeg het weer om. Er vielen fikse regenbuien en er stond een stevige wind. Toen het weer droog was ging ik met de camera naar het kanaal Steenwijk – Ossenzijl. Een paar kilometer verderop deed onze dochter op dat moment examen voor het roeien. Wat betreft het praktijkexamen trof ze het dus niet. Wind is namelijk heel lastig bij het roeien in de instabiele Skiff. De kans was groot dat het praktijkexamen daarom zou worden uitgesteld…

Op het tijdstip waarop ik dacht dat ze ongeveer klaar zou zijn ben ik spontaan naar de roeivereniging gereden. Door een eerdere fotosessie bij de roeivereniging kende ik de daar de weg en ik werd daar dan ook hartelijk begroet. Ter plekke hoorde ik dat het praktijkexamen ondanks het weer wel door was gegaan.

Toen ik daar arriveerde was onze dochter nog bezig met het theorie-examen. Eindelijk kwam ze uit de kamer en liet ze stralend haar diploma’s zien. Geslaagd! Zij heeft twee diploma’s tegelijk gehaald. Nu gaat ze door voor Skiff 2. Daarnaast is ze uitgenodigd door de wedstrijddames om met hen mee te roeien. Kennelijk heeft ze aanleg.

Behalve dat ze gevoel heeft voor de techniek van het roeien vind ze het een heerlijke sport. Ze geniet van het buiten zijn, van de geur van het water, van de stilte, van de wolkenluchten en van de zonsondergangen… het zit in de genen.

Een ballonvaart voor Bert

Bert, onze neef kreeg voor z’n verjaardag van zijn beste vriend en zijn vrouw een ballonvaart aangeboden. Dit was mede als dank voor de jaren dat hij heeft geholpen met de verbouw van hun huis.

Ze hadden dit cadeau tot het laatste moment geheim kunnen houden. Mijn zus had mij op het laatste moment getipt en zo toog ik met camera’s naar het dorpje Steenwijkerwold waar de happening zou starten. En er waren meer familie- en gezinsleden aanwezig…

Twee ventilatoren blazen de ballon op met koude lucht.

In 2003 heb ik een ballonvaart gemaakt en toen mocht Bert als tienjarige jongen de ballon vasthouden terwijl deze werd opgeblazen. Hij had dus ervaring…

Er werd gecheckt of de of de vuurspuwers het deden en ook werd de ballon aan de binnenkant geïnspecteerd.

Naarmate er meer lucht in de ballon kwam hoe lastiger het was om de ballon in bedwang te houden.

En toen was het tijd om in te stappen.

Bert stuurde, op mijn verzoek, een kaartje en foto’s. Het kaartje laat de route zien waar ze overheen zijn gevaren.

Op de foto’s is te zien dat we in een waterrijk gebied wonen en dat hier nog volop ruimte is. Op de derde foto zie je de eendenkooi in Giethoorn. Je kunt goed de vier vangarmen in de hoeken van de plas zien.

Roeiles

Gestimuleerd door haar tante (mijn zusje) zit onze dochter sinds kort op roeien. Als je op roeien gaat dan betekent dat automatisch dat je les volgt. Onze dochter is bezig met de basiscursus. Volgens ingewijden heeft ze talent en heeft ze de slag al goed te pakken. Op een mooie avond mocht ik een fotoserie maken bij de roeivereniging. Behalve dat het voor mij heel leuk was om het mee te maken en te fotograferen gebruikt de vereniging de fotoserie voor op social media.

Ik kreeg eerst een rondleiding door het mooie en goed verzorgde clubhuis.

De roeiers kiezen in overleg met de instructeurs welke boot ze gaan pakken. Bepaalde boten worden gereserveerd via de site van de vereniging. De kostbare boten worden zorgvuldig uit de stalling en te water gelaten. Daarna worden de juiste peddels geselecteerd. Mijn zus zit al voor het vijfde jaar op roeien. Zij oefende die avond voor haar examen Skiff 3. De Skiff is een boot voor 1 persoon en is een hele instabiele boot. Ik heb mij laten vertellen dat je zo slagzij gaat.

Enkele boten zijn voorzien van schoenen. Kennelijk hadden ze die avond een boot gepakt die niet dagelijks wordt gebruikt. In een van die schoenen had een vogel zijn nestje gebouwd.

Toen de boten in het water lagen en de peddels waren bevestigd was het tijd om in te stappen. De instructrice was in de groep van onze dochter de stuurvrouw. Ze voeren eerst een klein rondje in de buurt van het vlot. Op zo’n moment wordt er gekeken of alles goed is afgesteld.

Na de bijstelling koersten ze op het kanaal richting Ossenzijl. Ik kon ze vanaf het naastgelegen fietspad volgen. Zo nu en dan wachtte ik ze op om foto’s te maken.

Mijn zus was in haar eentje druk aan het oefenen.

Na de roeiles wordt met elkaar alles opgeruimd. De boten worden na gebruik goed schoongemaakt. Nadien was er nog een gezellig samenzijn met een groepje onder het genot van een kopje thee.

Op de kinderboerderij

Op een prachtige zonnige ochtend gingen we met een groepje familieleden naar de kinderboerderij. Het gezelschap bestond uit de dochter en kleinkinderen van mijn zus en zwager, onze dochter en ik.

De kleinkinderen van mijn zus hebben alle drie een speciaal plekje in mijn hart. In de fotoserie kun je echter wel zien dat de jongste telg een leeftijd heeft dat ze ‘vraagt’ om gefotografeerd te worden. Door haar peuterleeftijd is ze aandoenlijk, kent ze nog geen gevaar en stapt ze overal op af. Terwijl de groten wat op de achtergrond blijven, staat zij met de neus vooraan. Zonder verder commentaar neem ik jullie mee door de fotoserie.

Enkele dieren volgen nieuwsgierig al die gasten op hun erf, andere dieren zullen wellicht blij zijn dat het sluitingstijd is…

De haas en de ganzen

Rondom onze vakantieverblijf op Texel hadden we volop ruimte.

Op een dag stond ik met de camera in de hand uit te kijken over het naastgelegen weiland. In dat weiland zag ik een haas. Omdat ik min of meer verdekt stond opgesteld achter de tuunwal (tuinwal) had de haas mij schijnbaar niet in de gaten. Met mijn Nikon bridgecamera kon ik in alle rust inzoomen op de haas. De haas zat lekker van het gras te smikkelen.

Terwijl de haas wat aan het poetsen was kwam er een grauwe gans in de buurt.

En toen kwam er nog een gans

En toen nog één en voordat de haas het wist werd het gras voor zijn voeten ‘weggemaaid’. Dat is toch wel even sneu.

De haas besloot om zijn heil elders te zoeken.

Hier lijkt het alsof de haas mij recht aankijkt. Toch ging de haas er niet vandoor.

Nog even mooi poseren.

Of er was een moment voor rust of de haas rook toch onheil, hij drukte zich in ieder geval in het gras.

Een tureluur in De Slufter

Tijdens de vakantieweek op Texel zijn we zegge en schrijve 24 uur met z’n tweeën geweest. Als we kenbaar maken in onze familie dat we een week naar Texel gaan dan wil iedereen langskomen. En eigenlijk vinden we dat ook heel gezellig. En zo kregen we ook bezoek van de oudste zoon van mijn zus. Hij kende Texel alleen van een zeilkamp op de middelbare school en dat is dus heel weinig. We hebben hem de mooie plekjes laten zien en daarbij mocht de Slufter natuurlijk niet ontbreken.

Toen we daar wandelden landde er een tureluur even verderop tussen het groen. Gelukkig had ik mijn Nikon bridgecamera bij de hand…

Het volgende moment kon ik in alle rust inzoomen op de tureluur.

We hebben alle drie genoten van deze wandeling door De Slufter.

Een grutto en een bijzonder patroon in de lucht

Boven de Waddendijk op Texel hadden de wolken een mooi patroon gevormd. Texel is bekend om de Texelse schapen. Een schaap en een lammetje mogen dus niet ontbreken in deze fotoserie over onze vakantie op Texel.

Binnendijks stond een grutto te foerageren. Het foerageren werd zo nu en dan onderbroken voor een korte poetsbeurt.

Aan de overkant van het water werd een scholekster mij gewaar en begon alarm te slaan. Dat was voor de grutto het moment om op de wieken te gaan.

Toen ik weer in de auto wilde stappen viel mijn oog op wel een heel bijzonder patroon in de lucht. Ik denk dat dit een grapje van een piloot was.