Vrijzinnige nestkastjes…

Tijdens mijn spontane fotosessie bij het kerkje in Wapserveen viel mijn oog op een bijzonder nestkastje. Het kastje was paars geverfd en op het kastje stonden de woorden: maandag, Gabriël en geestelijke groei. Bovenop het kastje zat een rondje met daarop een afbeelding. Mijn belangstelling was gewekt. Ik dacht als dit kastje maandag heet dan zijn er wellicht nog meer kastjes…

En ja hoor, aan verschillende bomen hingen 7 nestkastjes met op ieder kastje een andere dag van de week. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik verbaasd was over deze uitgedoste nestkastjes.

Tijdens het fotograferen van de nestkastjes viel mijn oog op een kleurrijke poster die was bevestigd aan de achterkant van het vitrinekastje aan het begin van de oprit.

Ik liep naar de poster in de hoop dat de kleuren en de tekst mij meer duidelijkheid zouden verschaffen. En dat was inderdaad het geval.

Op deze poster wordt een koppeling gemaakt tussen:
7 geestelijke zegels, 7 tekens, 7 planeten, 7 aartsengelen, 7 weekdagen, 7 menstypes, 7 valkuilen, 7 deugden, 7 kleuren, 7 metalen en 7 boomtypes

Aandachtig bestudeerde ik de poster en de tekst. Ik was verbaasd dat een dergelijke poster en tekst bij een Hervormde kerk hing. Naderhand las ik thuis op de site van deze Hervormde gemeente dat deze gemeente een, voor Drenthe bekende, vrijzinnige geloofstraditie heeft. Ik had wel eens van de term ‘vrijzinnig’ gehoord, maar ik wist eigenlijk niet goed wat dat inhield en daarom ging ik op zoek.

Vrijzinnig protestantisme is een stroming binnen het protestantisme die hun christelijke geloof sterk laten bepalen door een ondogmatische houding, waarin vrijheid van denken en geloven op basis van eigen inzichten centraal staat. In die zin vormt het vrijzinnig protestantisme de tegenpool van het orthodox-protestantisme.

Vrijzinnige kerken hanteren het principe dat de mens de Bijbel beoordeelt, terwijl men in orthodoxe kring ervan uitgaat dat de Bijbel Gods Woord is, dat de mens beoordeelt. De Schrift moet beantwoorden aan individuele behoeften in plaats van andersom: “Wat betekent dit voor mij en mijn leven, hier en nu?” Verder wijst men de traditionele verzoeningsleer af. Christus stierf niet om onze straf te dragen. Dikwijls wordt de lichamelijke opstanding van Christus in twijfel getrokken. 

Binnen de vrijzinnige stroming wordt de Bijbel niet gezien als het Woord Gods in letterlijke zin, maar veel meer als een document dat getuigt van de liefde van God. Ook probeerde men de moderne wetenschappelijke inzichten en de rationaliteit in verbinding te brengen met het geloof. Bron is deze site.

Er zitten meerdere elementen in deze stroming, waaronder de zaken die hierboven  beschreven staan, waar ik mij absoluut niet in kan vinden. Gelukkig leven we in een vrij land en mag ieder mens dat op zijn eigen manier belijden.

Waarom er in de maand mei zout op de oprit ligt dat is me niet duidelijk. Tijdens het plaatsen van deze foto schoot me wel de volgende Bijbeltekst te binnen. “Gij zijt het zout der aarde’. Deze woorden sprak Jezus tijdens de Bergrede tegen zijn volgelingen.

12 mei, Dag van de Verpleging

Sinds 1964 viert Nederland op 12 mei de Dag van de Verpleging. 12 mei is de geboortedag van Florence Nightingale, een Britse verpleegster die bekend is geworden als grondlegger van de moderne  verpleegkunde. Het instellen van de Dag van de Verpleging had tot doel te zorgen voor een beter aanzien van de verpleging, zowel binnen de beroepsgroep als daarbuiten. Zie ook op deze site. Vanwege de Dag van de Verpleging neem ik jullie mee naar het verleden. Op zondag 10 mei was er een uitzending van Andere Tijden over de zorgsector. Klik hier voor de uitzending. Onderstaande foto is van de site van Andere Tijden.

Als kind wist ik al dat ik later als zuster in een ziekenhuis wilde werken. Na mijn eindexamen mavo in 1980 ging ik naar de havo. In die tijd moest men minimaal een havo-diploma hebben en de vakken Biologie en Scheikunde en goede cijfers om in aanmerking te komen voor een opleidingsplaats in een ziekenhuis.  In de jaren tachtig zaten we in een economische recessie. Een opleidingsplaats voor de inservice-opleiding waarbij men gelijk inkomen had was toen enorm in trek. Het lukte mij om een opleidingsplaats te krijgen in Zwolle. In september 1982 startte ik met de inservice-opleiding in het Sophia ziekenhuis. Op onderstaande foto heb ik voor het eerst een uniform aan.

De opleiding begon met 3 maanden vooropleiding waarbij we theorie- en praktijklessen kregen binnen het ziekenhuis. We hadden een leuke groep, een geweldige groepsdocent, het was een prachtige tijd. We wasten elkaar, zetten elkaar op de po, poetsten elkaar de tanden, wasten elkaar het haar, deden mondverzorging en leerden de ‘onderbeurtjes’ op een pop.

Gedurende mijn opleiding heb ik zoals gebruikelijk op bijna alle afdelingen gewerkt. Of het nu bij de oudere patiënten was of bij de kinderen of op de klasse-afdeling of bij de kraamvrouwen en pasgeborenen, ik heb het overal naar de zin gehad. Op 26 februari 1986 ontving ik mijn diploma. Het was in meerdere opzichten een bijzondere dag want er werd op die dag ook een Elfstedentocht gereden.

Ik heb gedurende 18 jaren met veel plezier in het Sophia Ziekenhuis gewerkt. In het jaar 2001 maakte ik de overstap naar ziekenhuis Tjongerschans. Het was wel even wennen aan de Friese taal en aan een andere cultuur dan dat ik gewend was in Zwolle, maar ook in dit ziekenhuis werk ik met veel plezier.

Ik vind het leuk dat onze dochter ook gekozen heeft voor de zorg.  Onderstaande foto is gemaakt toen ze haar mbo-stage liep in ons ziekenhuis. De foto is gemaakt met een mobiel en kwalitatief niet goed, maar ik vind deze te bijzonder om hier niet te delen. Binnenkort hoopt ze haar hbo-opleiding af te ronden.

Als ik opnieuw moest kiezen dan zou ik weer voor een baan in de zorg kiezen. Het is hard werken, maar het is ook heel dankbaar werk. Op deze Dag van de Verpleging wil ik in het bijzonder mijn waardering uitspreken aan al die collega’s en werkers in de zorg die zich inzetten tijdens deze bijzondere periode, tijdens de corona-crisis!

4 en 5 mei, onderduikershol in Diever

Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, van oorlogssituaties en van vredesmissies. Op 5 mei vieren we 75 jaar vrijheid. Het zou een jaar worden met vele festiviteiten, maar het corona-virus zette een streep door de planning. Ik ben er van overtuigd dat de herdenking en de vrijheidsviering door de huidige moeilijke situatie extra betekenis gaat krijgen. In het kader van het herdenken en het vieren neem ik jullie mee naar het onderduikershol in Diever.

Het verhaal over dit onderduikershol leerde ik in het jaar 1981, het jaar dat mijn man en ik verkering kregen. Mijn schoonouders kwamen uit Diever en Dieverbrug. Geert Gerhardus Koster, één van de onderduikers was een broer van onze aangetrouwde tante. Toch heeft het nog tot juli 2018 geduurd dat we voor de eerste keer een bezoek brachten aan dit hol…

In de winter van 1943-1944 vatte de groep het plan op om bij een onopvallende zandheuvel in het dennenbos van Berkenheuvel een schuilplaats te bouwen. De knokploeg groef de heuvel uit, bouwde van de dennenstammen een hol en herstelde de zandheuvel in de oude vorm. Na een paar maanden hard werken was de schuilplaats gereed en verdwenen de verzetsmannen onder de grond. Eén van de leden, Fokke Hessels, was een verwoed lezer van Indianenverhalen. Daarom kreeg het onderduikerscomplex de naam ‘de Wigwam’.

Het hol was een centrum van illegale activiteiten. Van hieruit werden tal van nachtelijke expedities ondernomen, zoals een overval op het distributiekantoor van Dwingelo of de bevrijding van dorpsgenoot Rooks uit de plaatselijke politiecel, waarin hij gevangen was gezet nadat in zijn huis een joodse onderduiker was gevonden. Ook werden de bevolkingsregisters van Diever en Dwingeloo weggehaald en in De Wigwam ondergebracht. Soms zaten in het hol wel twintig illegalen verscholen. Ook logeerden hier geregeld Amerikaanse en Engelse piloten, wier vliegtuigen waren neergehaald. Zo arriveerde op 31 augustus 1944 de Amerikaanse boordschutter Harry A. Dolph en op 17 september 1944 de Amerikaanse staartschutter Jim Moulton. De knokploeg-leden beschouwden de geallieerde piloten als welkome gasten. Vaak bleven deze gasten enige tijd om de verzetsstrijders te instrueren over het gebruik van vuurwapens.

Op een nacht meldde de Fries Tjitze Wallinga, lid van de zogenaamde ‘wilde’ groep van Heerenveen, zich bij het hol om twee piloten over te nemen. Enige tijd later, in de vroege ochtend van 25 oktober 1944, werd Wallinga in het Friese Oosterwolde door een patrouille van de Sicherheitsdienst gearresteerd met een vuurwapen op zak. In Crackstate te Heerenveen werd hij onderworpen aan een zwaar verhoor. Hoewel hij eerst weigerde namen te noemen, kon hij de druk die de Sicherheitsdienst op hem uitoefende niet trotseren. Hij noemde de namen van een aantal verzetsmensen en gaf ook de locatie van het onderduikershol in Diever prijs.

Alle arrestanten werden naar Crackstate in Heerenveen gevoerd en via Amersfoort op transport gezet naar concentratiekampen in Duitsland. Slechts één man heeft het overleefd… Het hele verhaal staat op deze site.

Laten we herdenken, laten we vieren, niet alleen op 4 en 5 mei, maar alle dagen van ons leven!

Bijen en blauwe druifjes

In onze tuin hebben we naast het terras een verhoogde border. In deze tijd van het jaar bloeien daar de blauwe druifjes. Terwijl ik daar heerlijk in het zonnetje lekker zat ‘af te schalen’ (in ziekenhuis zijn we aan het opschalen) zag ik dat de blauwe druifjes druk werden bezocht door de bijen. Ik haalde mijn camera met het macro-objectief op en ging er eens lekker voor zitten. Een bij streek neer op, de door de zon verwarmde, muurtje. Op de computer zag ik dat het arme beestje onder de mijten zat.

De bijen gingen nauwgezet ieder bloemetje bij langs om nectar te verzamelen. Ik koos deze keer voor een iets grotere scherpte/diepte en een korte sluitertijd. Ik wilde namelijk de bijen al vliegend vastleggen en dat lukt beter met de bovengenoemde instellingen. In de serie na onderstaande foto laat ik de bijen in vlucht zien.

Het was vandaag bij uitstek een prachtige dag om samen met mijn fotomaatje eropuit te gaan, bijvoorbeeld naar het rietland van Klaas Jan.  Maar helaas zit dat er vanwege Covid-19 niet in. Gezamenlijke fotokuiers zijn op dit moment niet verantwoord.  Omdat ik door mijn werk in de zorg veelal niet meer dan 50 cm verwijderd ben van mijn patiënten is de kans op besmetting groter. Ook al heb ik zelf nog geen ziekteverschijnselen ik kan het virus al wel bij mij dragen. Ik moet er dan ook niet aandenken dat Jan met zijn MS door mij besmet zou raken…

Jan heeft op zijn weblog treffend en mooi omschreven hoe onze gezamenlijke fotokuiers tot stand is gekomen en hoe de fotokuiers zijn uitgegroeid tot een mooie vriendschap. Deze vriendschap is er niet alleen tussen Jan en mij, ook met Aafje is er een warme vriendschap ontstaan. Met enige regelmaat praten we dan ook met z’n drieën gezellig bij.

En inderdaad… de liefde voor de macro-fotografie heb ik van Jan geleerd. Toen ik dat ontdekte ging er een wereld voor mij open.

 

Op kraambezoek bij de lammetjes

Nederland is in de ban van Covid-19. Dagelijks worden er nieuwe maatregelen genomen om grootschalige verspreiding tegen te gaan. Of dat gaat lukken is afwachten. Op mijn werk, in de zorg heb ik er volop mee te maken. We moeten in ons ziekenhuis alle zeilen bijzetten om het logistiek voor elkaar te krijgen en te houden. De reis naar het werk is al vreemd, op de weg is het enorm rustig. Omdat bijna alle polikliniek-bezoeken zijn geannuleerd is er volop ruimte op de parkeerplaats. Bij de ingang zitten ‘poortwachters’ die iedere bezoeker bevragen en zonodig temperaturen. Ook de gangen van het ziekenhuis zijn leeg. Ik moet extra dagen werken en de werkdagen zijn regelmatig langer dan de gebruikelijke 8 uren.  Dat het werken in de zorg gewaardeerd wordt dat is hartverwarmend. Toen ik gisteravond een app kreeg van onze zoon met een filmpje met klappende studenten op zijn campus kreeg ik kippenvel en tranen in mijn ogen. Een ander mooi voorbeeld daarvan is dit filmpje. Verder luiden vanavond zoveel mogelijk kerken in Nederland hun klokken. Dit als teken van troost en hoop in tijden van crisis.

Naast de perikelen rond de uitbraak van Covid-19 gaat het leven ook gewoon door… Zo werden er vorige week bij mijn nichtje en haar gezin vier lammetjes geboren. Ik ben vorige week maar even op kraambezoek geweest in de schapenstal.

Deze twee broertjes werden bijgevoerd, omdat de moeder een uierontsteking had.

Omdat de heer des huizes op dat moment druk was in het riet was voor mijn nichtje de schone taak weggelegd om de lammetjes de fles te geven.

Twee lammetjes die de de avond daarvoor waren geboren moesten in de gaten worden gehouden of ze wel goed dronken bij hun moeder. Zonodig werden ze een handje geholpen.

Tijdens het voeden van de lammetjes keek de jongste telg van het gezin vanuit de buggy toe.

Wat een schatje.

Na het voeden en de fotosessie bij de lammetjes maakte ik nog een kleine wandeling. Ze is de jongste van mijn drie oogappeltjes. Ze is een heel lief en gemakkelijk meisje. Ze vond die ‘zwaaiende’ narcissen veel leuker dan mijn camera.

Een regenboog en Covid-19

Via de dijk langs het Zwarte Water kwamen we uit op het industrieterrein in Genemuiden. Een groot industrieterrein waar we aanvankelijk verdwaalden. Genemuiden is bekend om zijn tapijtindustrie en om de productie van kunstgras. Na een omzwerving over het grote industrieterrein kwamen we uiteindelijk uit in het haventje van Genemuiden.

Genemuiden staat ook bekend om de vele kerken en behoort dan ook tot de zogenaamde Biblebelt.

Afgelopen woensdag was het Biddag voor Gewas en Arbeid. De zorgen om Covid-19 klonken van diverse kansels. En dat dit verschillende manieren werd vormgegeven daarvan getuige onderstaande voorbeelden. In de Hersteld Hervormde gemeente (een streng-orthodoxe gemeente) in Genemuiden riep dominee De Groot zijn gemeente op om van de biddag ook een boetedag te maken. ‘Vanwege onze zond’en schuld’, zo donderde hij van de preekstoel…

Dominee en radiopresentator Elsbeth Gruteke uit Zeewolde moet niets weten van  het idee van een God die mensen met ziektes om de oren slaat. ‘Ik geloof in een God van liefde’, licht ze toe. In haar biddagpreek staat zij deze woensdagavond stil bij de oproep van Jezus om je geen zorgen te maken.  ‘God zorgt voor ons, ook als er een coronavirus over de wereld gaat. Zo mogen wij er in staan, met de vrede van God. Niet als opgejaagde, angstige mensen.’ Bron is deze site.

Vanwege Covid-19 hebben de kerken in Genemuiden ook maatregelen genomen. Die maatregelen lopen nogal uiteen zo las ik op deze site.  Een aantal kerken laat de bijeenkomsten vervallen. Bij een aantal kerken is de dienst zonder samenkomst te beluisteren via internet. Een aantal streng-orthodoxe kerken houdt echter wel samenkomsten maar zorgen ervoor dat er niet meer dan 100 personen verenigd zijn. Ik vind dit persoonlijk geen verstandig besluit. Covid-19 houdt echt geen rekening met de grens van 100 personen.

Persoonlijk geloof ik in een God van liefde en niet in een God die ons met ziektes en dood om de oren slaat. Geloof is geen garantie dat je in het leven niets overkomt. Zeker niet. Maar als je in het leven verschrikkelijke dingen overkomen kun je dit beter dragen mét God dan zonder. Je krijgt kracht naar kruis. Op die manier ben ik opgevoed en daar ben ik dankbaar voor.

Vanwege Covid-19 hebben wij vandaag en de komende zondagen geen kerkdiensten. Ook als de kerkenraad dit besluit niet had genomen dan was ik niet naar de kerkdiensten toegegaan. Als werker in de zorg neem ik mijn verantwoordelijkheid.

In ons ziekenhuis worden verregaande maatregelen genomen om voorbereid te zijn op een grote uitbraak. Ik mag zo op mijn vrije zondag naar het ziekenhuis komen voor een briefing. Ik laat me niet leiden door angst, want dan wordt het lijden. Ik wacht af wat er aan de overkant is en hoeveel tol we moeten betalen…

Elsbeth Gruteke citeerde deze bijbeltekst: ‘Kan iemand door zich zorgen te maken maar één el aan zijn levensduur toevoegen?’ Dat is de uitspraak die met ons meegaat. Ook als de corona nog dichterbij gaat komen.

Levenslang…

Het is vandaag 50 jaar geleden dat onze ‘grote’ broer, Jan verongelukte tijdens het spelen in het zand. Net als vandaag was het toen ook Biddag voor Gewas en Arbeid. Het is een gebeurtenis die we levenslang met ons meedragen…

Van de ene op het andere moment was ons gezin ontwricht. Wat het voor mijn ouders heeft betekend dat is hier niet in een paar woorden te beschrijven. Mijn zus toen 8 jaar en ik als 6-jarig meisje moesten verder zonder onze lieve grote broer.

Het leven ging door, de zon kwam op en de zon ging weer onder. We gingen ‘gewoon’ door met eten en drinken, met slapen, met opstaan, met spelen en met naar school gaan. Op onderstaande foto sta ik als 6-jarig meisje te wachten op de juffrouw, die mij iedere dag achterop de fiets meenam naar de kleuterschool.

Een jaar later was er grote vreugde, ons zusje werd geboren. Nog altijd heb ik respect voor onze ouders, ze zijn niet bij de pakken gaan neerzitten. Ze hebben ons in liefde opgevoed. Er was ruimte voor verdriet, maar ook zeker voor vreugde en humor. Ze hebben uiteraard geworsteld met hun geloof maar raakten hun geloof niet kwijt. Ze kregen kracht naar kruis, Hij droogde hun tranen…

 

Een regenboog boven het Zwarte Water

Mijn zus en ik vervolgden onze rit over de dijk langs het Zwarte Water. We maakten een stop bij een volgend fotogeniek plekje. Een houten hek in een decor van riet stond in het hoge water. De dreigende lucht erboven maakte het plaatje compleet.

De dreigende lucht kwam snel dichterbij. Het hek kreeg nog net een streepje zonlicht mee.

En toen ontstond er voor ons oog een prachtige regenboog.

Een regenboog vind ik iedere keer weer zo bijzonder en als dat ook nog eens in een dergelijk decor is dan ervaar ik dat als een groot feest.

Een boog in de wolken als teken van trouw, staat boven mijn leven, zegt: ‘Ik ben bij jou! In tijden van vreugde, maar ook van verdriet, ben ik bij U veilig, U die mij ziet. Tijdens het schrijven van dit log klonk dit lied door de kamer. Het is een van mijn lievelingsliederen.

Om stil van te worden.

En toen was het voorbij en vervolgden we onze weg in de wetenschap dat we nooit alleen gaan…

Wordt vervolgd.