Rietzanger

Tijdens mijn wandeling langs het riet in de Prikkepolder, in de Weerribben hoorde ik veelvuldig de rietzanger.

Vaak zitten ze tussen de rietstengels en zijn ze lastig vast te leggen. Deze rietzanger koos een plekje mooi in het zicht.

Het volgende moment vloog de rietzanger naar een hogere zangpost. Ik had het geluk dat het vogeltje mooi van achteren werd beschenen door de namiddagzon.

Er stond een straffe wind en daardoor viel het nog niet mee om de rietzanger op de heen en weer zwiepende rietstengels goed in het vizier te houden.

De rietzanger maakte hier aanstalten om weg te vliegen. Op deze foto zie je goed dat de rietzanger geringd is.

Een rietzanger moet je vooral horen. In mei 2019 maakte ik een filmpje van de rietzanger, waarbij het enorme repertoire van de zangvogel goed tot zijn recht komt.

 

 

Rietgors

Onlangs maakte ik een wandeling in de Weerribben. Ik hoorde o.a. de roerdomp, de koekoek en de snor, maar dat zijn vogels die zich niet snel laten zien. Tijdens die wandeling lukte het wel om een rietgors vast te leggen. Weer een primeurtje. De eerste keer zat de vogel wat verder weg. Vanwege de straffe wind viel het nog niet mee om de vogel op die zwiepende wilgentakken fatsoenlijk op de foto te krijgen.

Het was een mannetje rietgors in voorjaarskleed. Ze zijn te herkennen aan hun zwarte kop en witte ‘sjaal’.

Jan schreef het al in zijn reactie: ‘Je wordt echt steeds meer vogelaar, hè.’ Het werkt inderdaad verslavend. Als je voor het eerst een bepaalde vogel voor de lens krijgt en het lukt om een aardige foto te maken en om de naam te vinden, dan smaakt het naar meer. En zo gebeurde het dat ik opnieuw afreisde met de camera naar De Weerribben. Ik maakte nu een andere wandeling en ook daar liet de rietgors zich zien. Deze keer zat de rietgors in het riet en dat is gezien de naam wel zo leuk.

De wandeling werd ongewild veel langer dan dat de bedoeling was. Ik genoot volop. Een paar kilometer verderop kreeg ik de rietgors nogmaals voor de lens. Deze rietgors had een snavel vol met voedsel. Het was vast de bedoeling om dit aan zijn jongen te voeren, maar er zat een fotograaf in de weg…

En al dat moois is te zien en te beluisteren in de Prikkepolder. Het gebied waar mijn vader en later mijn zwager ooit het riet sneden. Het gebied waar ik als kind heel wat heb rondgestruind toen ik met mijn vader meeging naar het rietland.

Oeverzwaluwwand

In het voorjaar en in de zomer neem ik regelmatig een kijkje bij de oeverzwaluwwand. In 2014 is bij  Wetering een nieuwe waterberging aangelegd. Dit is een perfecte plek voor vogels om te foerageren en te broeden. Om de oeverzwaluwen een handje te helpen is er een oeverzwaluwwand aangelegd met 156 broedgaten. Het merendeel daarvan is ieder jaar bezet. Deze wand is te vinden bij vogelkijkhut, de Twitterhut. Zie Google Maps.

De oeverzwaluwwand, eigendom van Staatsbosbeheer, is geadopteerd door de vogelwerkgroep van IVN Noordwest-Overijssel. Aan het begin van het broedseizoen gaan de vrijwilligers daar met bootjes heen om de wand schoon te maken en vers zand aan te brengen in de gaten. De oeverzwaluwen graven hierin zelf weer een nest om hun eieren in te leggen. Zie voor een foto en het verhaal op deze site van de Stentor.

In deze post  schreef ik over de waterstand die bewust naar beneden is gebracht om grazende ganzen te weren zodat riet en andere moerasplanten de kans krijgen om te herstellen.  Op onderstaande foto kun je zien dat het waterpeil rechts van de wand laag is. Het waterpeil links van de wand is hoog gebleven.

Deze oeverzwaluwwand is in een uitvoering die we in ons land veel tegenkomen. Maar deze wand heeft wat extra’s, het is namelijk voorzien van een gedicht. Dit gedicht is geschreven door Heleen Bosma, dichteres van Overijssel in 2013 – 2015. Het gedicht luidt als volgt:
Vederlicht is onze ziel
van dons en zijdezacht
wij zijn een stipje in het zwerk
een knipoog naar de zwaartekracht.

Het was er niet zo druk als in april 2019. Zie mijn vorige weblog.  De enige bezoekers hadden zich voornamelijk in het achterste gedeelte genesteld.

Grasmus

Terwijl ik stond te fotograferen bij de Twitterhut zag ik een vogeltje aan een rietstengel hangen. Door flink in te zoomen met de Nikon bridgecamera kreeg ik het vogeltje aardig in beeld. Ik kreeg één kans en toen was de vogel weer gevlogen. Op de computer zag ik pas wat voor vogeltje het was. Het is een grasmus. De foto is niet perfect, maar omdat het mijn eerste grasmus is mag deze hier een plekje krijgen.

De grasmus is geen familie van de huismus en de ringmus. De grasmus is een insecteneter, te herkennen aan het fijne pincetsnaveltje waarmee ze overal kleine insecten tussenuit kunnen peuteren. De huismus en ringmus zijn daarentegen zaadeters. Zij hebben forse kegelvormige snavels, waarmee ze zaden de baas kunnen. De grasmus is niet de enige soort die ten onrechte de naam mus draagt. Ook de heggenmus is een insectenetende vogel en geen familie van die zaadetende mussen. Bovenstaande informatie komt  van deze leuke site. Meer informatie over hoe de grasmus aan zijn ‘mussen-naam’ komt staat ook op die site.

Wordt vervolgd. 

Lage waterstand bij de Twitterhut

Woensdag j.l. was het fris voor de tijd van het jaar. Er waren op die dag wel hele mooie wolkenluchten te zien. Daarom besloot ik aan het eind van de middag er toch even met de camera’s op uit te gaan. Ik koos voor de Twitterhut. Zie Google Maps.

Rondom het dorp Wetering, tussen De Weerribben en De Wieden is in 2014 een nieuw natuurgebied aangelegd in de omringende polders. Het natuurgebied Wetering West heeft samen met het gebied in Wetering Oost een oppervlakte van ruim 300 hectare. Het natuurgebied geeft ruimte aan planten en dieren en zorgt voor waterberging: bij hoog water wordt er water geparkeerd in dit gebied. Het nieuwe natuurterrein is sinds 2014 sterk ontwikkeld met een goede moerasvegetatie zoals riet, lisdodden en zeggen. Vele vogels zoals roerdompen, purperreigers en bruine kiekendieven maken gebruik van het gebied

Maar ook een groot aantal grauwe ganzen maken gebruik van dit gebied. In 2019 werden er in Wetering Oost meer dan 200 stelletjes grauwe ganzen geteld. Ganzen zijn planteneters en vinden riet heel lekker. Met name riet dat in het water staat. Vooral in Wetering Oost zijn er veel ganzen het hele jaar aanwezig waardoor de planten sterk afnemen. Rietvelden worden kleiner of verdwijnen en de oppervlakte open water wordt steeds groter. Als we deze maatregel niet nemen is over een aantal jaren het gebied helemaal kaal gegeten door ganzen. Een grote onbegroeide waterplas zonder broedende moerasvogels is niet wenselijk.

Om er voor te zorgen dat in de toekomst riet kan blijven groeien in het gebied, wordt het waterpeil verlaagd waardoor grote delen droog vallen. Hierdoor is het voor ganzen minder aantrekkelijk en krijgen riet en andere moerasplanten kans om te herstellen en uit te bereiden. Staatsbosbeheer houdt samen met het Waterschap Drents Overijssels Delta de ontwikkeling nauwkeurig in de gaten. Het natuurgebied blijft te allen tijde inzetbaar voor opvang van water.

Het gebied valt voor een groot deel droog, toch blijft een plas in het midden van het terrein behouden. De moerasvogels in de omgeving kunnen ook uitwijken naar Wetering West waar het waterpeil onveranderd blijft en een uitgebreide moerasbegroeiing is. Allerlei steltlopers zoals kemphanen, diverse soorten ruiters en plevieren komen graag op slikvelden die gaan ontstaan door het droogleggen in Wetering Oost. Door de aanpassing van de waterhuishouding ontwikkelt er  een  broedgebied voor kleine plevieren en kieviten.

Als na een paar jaar Wetering Oost weer voldoende begroeid is met riet- en moerasvegetatie zal het waterpeil weer worden verhoogd zoals het was voor het droogleggen. Het hogere waterpeil kan dan onder invloed van neerslag en verdamping weer fluctueren. Tekst is van deze site

Ik ben een tijdje aan het zoeken geweest, maar ik kan niet vinden wat voor plant dit is.
P.s. Morgaine hielp mij aan de naam Waterkruiskruid. Zie haar reactie hieronder.

Wordt vervolgd. 

Halsbandparkiet in het Amsterdamse Bos

Met het bezoek aan onze zoon  in het Amsterdamse Bos had ik behalve het weerzien met onze zoon nog een doel voor ogen en wel het vastleggen van de halsbandparkiet. Na de wandeling om de Bosbaan liepen we naar de parkeerplaats. In de bomen op die parkeerplaats hoorden we de parkieten roepen. Met de Nikon in de aanslag liep ik richting de boom waar het geluid vandaan kwam. Toen ik bij die boom was gearriveerd gingen de parkieten er vandoor en streken neer in een volgende boom. En zo ging ‘het spel’ een tijdje door. Net toen ik de moed begon op te geven zag ik iets bewegen in een hoge boom. Het viel niet mee om kijkend door de zoeker de groene parkiet tussen de groene blaadjes te ontdekken. Kunnen jullie de groene vogel tussen de lente-groene blaadjes ontdekken?

Halsbandparkieten zijn afkomstig uit India en Centraal-Afrika. Nadat de eerste halsbandparkieten in de jaren ’60 van de vorige eeuw door de mens zijn losgelaten of ontsnapt uit kooien, bleek de soort zich in Nederland vrij goed te kunnen handhaven.

Het klimaat in Nederland wordt door de wereldwijde temperatuurstijging steeds gunstiger voor de tropische vogelsoort. Tijdens een langdurige koude periode zullen halsbandparkieten doodgaan, maar door het ontbreken daarvan kunnen ze zich steeds makkelijker handhaven.

Aanvankelijk waren ze alleen te zien in Amsterdam en Den Haag, maar de parkiet verspreidt zich de laatste jaren snel in Nederland.  Fruittelers zien hun oogsten opgegeten worden door de tropische vogels. In tegenstelling tot schade die door inheemse diersoorten wordt aangericht, kunnen fruittelers geen aanspraak maken op een vergoeding die door een exoot, zoals de halsbandparkiet is aangericht. Het hele verhaal is te lezen op deze site.

Boomklever

Dit voorjaar is een paartje boomklever een vaste gast in onze voortuin. We zijn er blij mee. De boomklever dronk hier uit de waterschaal. Tijdens de periode met volop zon en langdurige droogte moest de waterschaal dagelijks worden bijgevuld.
Klik op de foto voor groot formaat.

De boomklever werd als eerste ontdekt door mijn eega. De Nikon bridgecamera staat standaard klaar in de woonkamer. Zodra mijn eega of ik de boomklever zien dan grijpt een van ons de camera en doen we een poging om het snelle vogeltje vast te leggen. In onze voortuin staat een voedertafel die afgedekt is in verband met de ekster en kraaien. Speciaal voor de vogels die het liefst van de grond eten strooien we ook voer op de grond. De boomklever heeft voorkeur voor zonnepitten en het maakt hem niet uit of hij die van de grond of van de voedertafel moet pikken. De boomklever pikt de zonnepit en neemt deze dan mee om vervolgens vast te klemmen in de schors van een grote boom om deze daar op te eten.

 

Op een dag liep mijn eega met de camera door de voortuin en toen kwam de boomklever foerageren op de perenboom. Het is hem gelukt om het vogeltje op de foto vast te leggen. Boomklevers lopen zowel omhoog als omlaag over een boomstam dat in tegenstelling tot boomkruipers. Boomkruipers lopen alleen naar boven.

Hierbij nog twee tips als je het lastig vindt om de namen uit elkaar te houden. De boomkRuiper doet dat in een Rondje om de boom, dus in een spiraalvorm en de boomkLever gaat in een rechte Lijn omhoog. De boomkRUIper is bRUIn en de boomKLEver heeft KLEur.

Tjiftjaf

Gisteren liet ik hier diverse vogels tussen de bloesem zien. Er is echter in onze tuin nog een vogeltje die zich veelvuldig laat horen en zien en die gisteren nog geen plekje had gekregen op mijn weblog en dat is de tjiftjaf. Ook de tjiftjaf is op zoek naar insecten in onze tuin. Die zijn er genoeg als je maar wel de goede kant opkijkt…

De tjiftjaf heeft onze enorme walnotenboom uitgekozen als zangpost. Het vogeltje roept ongeveer 4 keer zijn naam snel achter elkaar en vliegt vervolgens naar de volgende tak. Het vraagt dus veel geduld en inzet om er een fotoserie van te maken.

Als meerdere takken van de walnotenboom zijn bezocht dan vliegt de tjiftjaf of terug naar het aangrenzend perceel of gaat het vogeltje meerdere fruitbomen bij langs. Het is soms wel een zoekplaatje om de tjiftjaf door de zoeker van de camera weer terug te vinden.

 

Vogels tussen de bloesem

In onze tuin staan 16 hoogstam fruitbomen. Op dit moment staan de perenbomen en kersenbomen volop in bloei. De appelbomen komen er iets achteraan.

Het leek me leuk om een fotoserie te maken van de vogels tussen de bloesem. Enkele foto’s heb ik vanuit de woonkamer genomen, andere foto’s vanuit de tuin. Het viel nog niet mee om de vogels vast te leggen, als ik eraan kwam met de camera gingen ze er in de regel snel vandoor. Het was een mooi tijdverdrijf voor de zondagmiddag.

Rond de bloesem van de fruitbomen zitten vele insecten. De insecten zijn blij met zoveel bloesem in de tuin en wij zijn op onze beurt weer blij met deze bestuivers. De vogels zijn vervolgens weer blij met de insecten, je ziet ze dan ook nauwgezet de bloesem bij langs gaan op zoek naar een smakelijk hapje. Op onderstaande foto lijkt het erop dat deze insect de dans is ontsprongen.

Deze koolmees zat tussen de bloesem van de appelboom.

Er nestelen meerdere koolmezen in de nestkastjes in onze tuin.

Gisteravond, tijdens zonsondergang kwam zowaar de groene specht een bezoek brengen aan onze perenboom. De groene specht heeft zijn nest in een populier op een perceel grenzend aan onze tuin. We horen de specht veelvuldig, maar vastleggen is een tweede. Ze zijn nogal snel en schichtig. Gisteravond zat de specht verscholen achter de takken. De warme kleuren van de zonsondergang werkten mooi mee. Vanuit de woonkamer heb ik er enkele foto’s van gemaakt. Doordat de specht zat verscholen achter de takken zijn ze helaas niet goed gelukt. Onderstaande foto is nog redelijk. Het gaat dus om het idee.