Rhena, de trouwe viervoeter van Klaas Jan en zijn gezin begroette ons hartelijk. In de regel is ze wat bangig voor vreemde mannen. Zo te zien heeft Jan haar vertrouwen gewonnen.
Rhena genoot zichtbaar van het kroelen in haar vacht.
Dit is haar favoriete plekje, aan de voeten van Klaas Jan. Stel je voor dat er een korstje brood over blijft…
Mijn doel bij een bezoek aan de observatiewand is om iets bijzonders te zien en vast te leggen. En het liefst zo snel mogelijk. Maar als dat doel zich niet zich snel aandient dan daalt er een rust over mij heen. Van haasten ga ik naar onthaasten. En zo kan ik tijden uitkijken over de plas en geniet ik…
Op die bijna windstille dag werd het gladde oppervlakte van tijd tot tijd doorbroken door onzichtbaar leven. Leven wat zich afspeelt onder het wateroppervlak.
Ik richtte mijn camera op de honderden visjes die rond de kijkhut zwommen. Als de ijsvogel hier nog was geweest dan had het vogeltje zich te goed kunnen doen aan deze rijk gevulde dis…
Soms was er een luide plons onder de kijkhkut, wellicht veroorzaakt door een snoek. Een fractie later sprongen dan honderden visjes tegelijk op uit het water. Door de springende visjes trok er een siddering door het water. Een prachtig gezicht.
Doordat de visjes de grens tussen water en lucht aanraakten ontstonden er kringen in het water. Daar heb ik een fotoserie van gemaakt. Weet je wat zo mooi is, er is niet een kring hetzelfde. Ik noem het ‘Kunst der Natuur’.
Op die mooie en bijna windstille vrijdag zag ik wederom een paartje grote zaagbek zwemmen. Beide eenden hadden net een lekker hapje verschalkt. De meerkoet keek reikhalzend toe.
Bij de foto hierboven zwom het paartje voor de observatiewand. De foto is dan ook met tegenlicht gemaakt. Ik had het geluk dat het paartje even later ging foerageren aan de zijkant van de observatiewand. Je hebt dan meteen ander licht en andere kleuren.
Zoals ik in deze serie al schreef blijft er vaak alg hangen aan de gekartelde snavel. Tijdens mijn langdurige observatie concludeerde ik dat ze dat zelf niet prettig vinden. Ze deden er tenminste alles aan om de alg van hun snavel af te schudden en te spoelen. Jammer genoeg kan mijn bridgecamera die hele snelle beweging niet scherp vastleggen.
Vorige keer zwom er één mannetje en één vrouwtje. Deze keer kwam er een tweede mannetje bij. Ze zwommen en foerageerden vanaf die tijd met z’n drieën. Het had er alle schijn van dat ze het samen prima konden vinden.
Het foerageren werd van tijd tot tijd onderbroken met het poetsen van de veren. Het mannetje schudde zich hier eens lekker uit.
Wordt vervolgd.
Vorige week vrijdag was het een prachtige dag. Ik besloot om weer een kijkje te gaan nemen bij de observatiewand in de hoop er de ijsvogel te zien. Het fietspad van beton is verwijderd. Aan de paaltjes te zien wordt het nieuwe pad een keer zo breed.
Vanachter de observatiewand had ik uitzicht op mooie wolkenluchten. Doordat het bijna windstil was werden de wolken mooi weerspiegeld in het water.
In de verte dobberde een grote groep ganzen. Ze hielden zich voornamelijk bezig met het wassen en het poetsen van hun verenkleed.
Om de paar minuten koos een groepje ganzen het luchtruim. Na een uur waren bijna alle ganzen verdwenen.
Een paar hekkensluiters dobberden nog wat langer rond alvorens ook zij het luchtruim kozen.
Er dook een aalscholver op. Het is nog lastig om de aalscholver te fotograferen terwijl hij na het duiken naar boven komt. Het is altijd weer een verrassing waar hij onder water heen zwemt.
Het foerageren werd al snel onderbroken voor een moment om de vleugels te laten drogen. De aalscholver deed dat letterlijk in een schitterend decor.
Wordt vervolgd.
Tijdens de zachte dagen in de derde week van februari zag ik heel veel vuurwantsen tevoorschijn komen. Over een lengte van 6 meter zaten wel honderden vuurwantsen.
Normaal gesproken komen ze in mei tevoorschijn uit hun winterschuilplaats om een partner te zoeken. Het vrouwtje verspreidt een geur om zo een mannetje te lokken. Die geur schijnt voor de mens niet aangenaam te zijn.
Deze vuurwantsen zaten vlak boven de grond op het muurtje van zwerfkeien. Ook trof ik groepen vuurwantsen aan op de bladeren van de stokrozen. Op internet las ik dat vuurwantsen graag zitten in een Hibiscus, Acacia of Linde. Dat zou de aanwezigheid van de grote hoeveelheid kunnen verklaren, achter het muurtje van zwerfkeien staat namelijk een forse hibiscus.
De vuurwants is niet schadelijk. Sterker nog de vuurwants helpt om de tuin op te ruimen. Deze insect haalt namelijk zijn voedingsstoffen uit afgevallen bladeren en dode insecten.
Op het moment van schrijven meten we buiten een temperatuur van +1 graad en hadden we een nachttemperatuur van -1 graad. De vuurwantsen hebben zich wijselijk weer teruggetrokken in hun winterschuilplaats.
Door de extreem hoge temperatuur is de natuur in onze tuin tot leven gekomen. Ik ben zo blij als ik de bijen en de wilde bijen weer zie vliegen. Hoe meer hoe beter. Het zijn immers de bestuivers van onze hoogstamfruitbomen.
Maar voordat de bloemen van de fruitbomen zover zijn moeten ze zich eerst tegoed doen aan andere bloemen zoals deze krokusjes.
Amper een week eerder fotografeerde ik de winterserie in Dwarsgracht en nu zijn we in een paar dagen tijd de lente ingerold. In onze tuin is dat goed te merken, de natuur tot leven. De vogels fluiten er lustig op los en de insecten zijn druk op zoek naar stuifmeel en nectar om weer aan te sterken. Rond de sneeuwklokjes vloog een hommel. De hommel was te zwaar voor de sneeuwklokjes, zodra de hommel op een bloem landde zakte het klokje naar de grond.
Deze hommel zat vol met mijten. Toevallig dat Nature Today net een interessant artikel publiceerde over hoe de hommel de vorst overleeft. Als de hommel wordt blootgesteld aan lage temperaturen dan produceert de hommel glycerol. Dit zorgt ervoor dat er minder snel ijskristallen in het lichaamsweefsel worden gevormd. Je kunt het eigenlijk zien als antivries.
Een roofvlieg scharrelde tussen de sneeuwklokjes.
Ook de bijen waren druk met het verzamelen van stuifmeel.
Ik kon me met de macrolens weer helemaal uitleven. Het was een feest.
Morgen gaan we naar de krokusjes en de bijen.
Vandaag laat ik de laatste serie zien van de prachtige, maar korte winter in de tweede week van februari. Op zondagmiddag reed ik naar de Dwarsgracht. Dwarsgracht is qua uitstraling te vergelijken met Giethoorn, maar dan minder bekend en dus ook minder druk. Dwarsgracht ligt in de Kop van Overijssel. Het dorp ligt midden in natuurgebied, Weerribben-Wieden. Vroeger werd daar turf gegraven. Daarnaast vormden rietteelt, veeteelt en visserij de belangrijkste bron van inkomsten.
Dwarsgracht heeft een lintbebouwing. De huizen zijn gesitueerd aan weeszijden van de vaart. Aan beide kanten van de vaart loopt een wandel/fietspad. Achter de huizen die aan de oostkant van de vaart staan loopt een weg. Dit is tevens de enige weg en loopt dood aan het eind van het dorp. De huizen aan de westkant van de vaart zijn alleen lopend, per fiets of per boot bereikbaar.
Ik had mijn auto halverwege het dorp geparkeerd en wandelde langs de vaart naar het noorden.
Aan het einde van het dorp stonden de mannen van ‘IJsclub Dwarsgracht’ met hun machines. Ik stel me zo voor dat ze al lang blij waren dat ze weer eens in actie konden komen. Een ouderwetse schaatstoertocht organiseren dat zou helemaal mooi zijn geweest, maar dat zat er dit jaar helaas niet in.
Café Restaurant De Otterskooi had een professionele koek-en-zopiekraam neergezet. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Net zoals in de rest van het dorp was ook daar de stemming opperbest. Het leek erop dat dit wintertje vele mensen goed deed.
Nadat ik het verste punt van het dorp had bereikt wandelde ik terug naar het zuiden. Onder een bruggetje halverwege het dorp lag een wak. De schaatsers moesten daar een stukje klunen.
Met deze foto neem ik afscheid van Dwarsgracht, het natuurijs en de kort maar krachtige winter. Wat mij betreft mag dit volgend jaar weer…
Zondagmiddag reed ik langs het kanaal tussen Steenwijk en Giethoorn. Het leek net of er een laagje water op het ijs lag. Zo glad.
Tot mijn verbazing zag ik een schaatser op het kanaal. In de regel is het ijs op dit kanaal niet snel sterk genoeg om op te schaatsen.
Behalve dat dit kanaal veelvuldig wordt gebruikt door pleziervaartuigen is het ook een doorgaande route voor beroepsvaart. Als er een laagje ijs op het kanaal ligt dan wordt daar op het laatste moment nog wel doorheen gevaren met alle gevolgen van dien. Zo te zien aan de kwaliteit van het ijs hebben ze dit jaar op tijd het vaarverbod ingesteld.
Het is sowieso wel een risicovol water om op te schaatsen. Er zitten in dit traject meerdere plekken die niet vertrouwd zijn. Bijvoorbeeld de plek waar het gemaal staat en het water vanuit de achtergelegen polder in het kanaal wordt gepompt.
Respect voor de mensen die dan kilometers ver schaatsen op kunstschaatsen.
Wopke Hoekstra begaf zich ook op glad ijs… Samen met Sven Kramer schaatste hij in Thialf. Bijna heel Nederland viel over Wopke heen. De kritiek was dat Wopke wel ging schaatsen in Thialf terwijl de schaatsbaan gesloten is voor recreatief schaatsen. Andere kritiek was dat Wopke en Sven geen anderhalve meter afstand hielden van elkaar. Wopke kon niet anders dan een dag later zijn spijt betuigen over deze actie. Tsja als politicus ben je nu eenmaal een hoge boom die veel wind vangt en wordt geacht dat je het goede voorbeeld geeft.
Op zaterdag ben ik eind van de middag weer naar De Weerribben gereden. Ik had het plan opgevat om de zonsondergang vanaf het ijs te fotograferen. Omdat ik wel een eindje moest lopen op het natuurijs had ik over mijn wandelschoenen grote sokken aangetrokken. Het werkte perfect.
De zonsondergang was niet zo spectaculair als ik gehoopt had, toch heb ik er volop van genoten.
Bij het nemen van een aantal foto’s heb ik de camera op het ijs gelegd.
Het was er niet meer druk met schaatsers, toch is het gelukt om nog enkele schaatsers te fotograferen.
Deze schaatsers trok speciaal voor de fotograaf nog een paar extra baantjes.
Joke vroeg in mij vorige blog hoe het met mijn schouder gaat. Sinds de injectie in de schouder gaat het wonderbaarlijk goed. Na twee behandelingen heeft de fysiotherapeut mij ‘ontslagen’. Als ik thuis achter de computer zit gebruik ik de linkermuis en op het werk hanteer ik de rechtermuis. Handig toch?
Schrijven met Licht 