Op een bewolkte dag stond ik aan een ven aan het Commissaris Cramerpad.
Ik zoomde in op de weerspiegeling.
Een nijlgans dobberde in alle rust op het water.
Weerbeeld
Een kerkje in het avondlicht
Op een avond reed ik door het dorpje Wapserveen. Aan de rechterkant van de weg zag ik een kerkje met een mooi verlicht raam.
Ik besloot het kerkje van dichtbij te bekijken. De avondzon scheen vanaf de achterkant door de kerk en verlichtte zo het raam aan de voorkant.
Ik maakte een rondje om de kerk. Het avondlicht werkte mooi mee aan de sfeer.
Meer informatie over deze kerk vind je op deze site.
Wordt vervolgd.
Varen door de Dorpsgracht in Giethoorn
En als je dan aan de oever van de Bovenwiede staat en de bootjes ziet varen en de geur van het water ruikt dan lokt het om ook zelf te gaan varen…
En die mogelijkheid was er. Bij het vakantiehuis was er een boot met aanhangmotor en twee kano’s aanwezig. Mijn vriendin vindt varen ook geweldig, maar kan de boot met aanhangmotor niet zelfstandig bedienen. Ik ben aan het water opgegroeid en van jongs af aan met boten in de weer geweest, dus nam ik de rol van schipper op mij. We voeren eerst over het Bovenwiede.
Vanaf het Bovenwiede voeren we naar de Dorpsgracht. Normaal gesproken is de Dorpsgracht vol met huurboten met toeristen en dan met name toeristen uit Aziatische landen. Nu, tijdens de corona-crisis was het er heerlijk rustig.
Het is voor de middenstand niet goed, maar ik vond het genieten zo. Het voelde weer net als vroeger…
We werden verwend met een heerlijk maaltijd. Bij het afscheid blijft het onwennig dat je dit heerlijk samenzijn niet kunt afsluiten met een omhelzing…
Neefjes en andere beestjes
In het vorige logje schreef ik dat er bij het vakantiehuis wolken neefjes (mietsen) aanwezig waren, waarop Klaproos zich afvroeg of er een hele familie huisde. En ook Willy moest ‘neefjes’ opzoeken Met neefjes (mietsen) bedoel ik die vervelende steekmugjes. Op onderstaande foto zie je tegen een donkere achtergrond een wolk neefjes in de lucht.
Er zijn vele benamingen voor deze lastige beestjes. Behalve neefjes worden ze ook wel mietsen, knutten, knaasjes, knijten, mampieren, meurzen of zandvliegjes genoemd. Dat is het nadeel van wonen in drassig gebied. Op de site van de Brederwiedekrant staat o.a. beschreven wat helpt als je belaagd wordt door mietsen. De miets trekt zich na de langste dag terug. Daarna zijn we verlost van deze stekende insecten.
Behalve mietsen heb ik daar nog meer beestjes vastgelegd…
Morgen het vervolg met een vaartocht door de rustige Dorpsgracht.
Kleine karekiet
Onlangs waren we op bezoek bij vrienden in een vakantiehuis aan het Bovenwiede. Zie Google Maps. Het was prachtig weer en we zaten buiten. We konden zo de 1,5 meter afstand handhaven.
Ik had mijn camera meegenomen, want ik was door onze vrienden getipt dat de kleine karekiet zich liet horen in het riet bij het vakantiehuis. Vanaf het balkon aan de voorkant van het huis had ik mooi zicht op de voortuin en het Bovenwiede.
Toen we bij het huisje aankwamen hoorde ik al direct het riedeltje van de kleine karekiet. In tegenstelling tot de rietzanger zit de kleine karekiet meer verscholen in het riet en laat zich dan ook niet snel zien en vastleggen. Al snel bleek dat het balkon een geschikte plek was om de kleine karekiet te zien en vast te leggen. Toen de kleine karekiet iets hoger in het riet zat dan normaal kon ik vanaf mijn hoge plekje mooi inzoomen op de kleine karekiet.
Bij het vakantiehuis waren er wolken neefjes (mietzen) aanwezig. Doordat er een stevige bries stond hadden we gelukkig geen last van de neefjes. Op onderstaande foto wordt het vogeltje omringd door neefjes.
De kleine karekiet is in Nederland een algemene broedvogel in rietvelden die aan water grenzen. De kleine karekiet lijkt veel op de bosrietzanger. De bosrietzanger liet ik hier op 27 mei zien. De kleine karekiet zingt echter een vrij eenvoudig krassend liedje, terwijl de bosrietzanger urenlang kan doorzingen.
De Nederlandse naam van de karekiet is een zogenaamde onomatopee. Dat wil zeggen dat hij net als bijvoorbeeld de koekoek en de kievit, met enige variatie, zijn eigen naam zingt.
Ik denk dat veel mensen dit liedje kennen…
Karre karre kiet kiet kiét
Je hoort me wel maar je ziet me niet niet niét
Op deze site vond ik ook nog een ander liedje…
Kare-kare-kiet-kiet-kiet.
Mijn nestje zit in ‘t riet
Van je leven vind je het niet, niet, niet!
Boompieper met snavel vol voedsel
Nadat ik het hooibeestje en het groentje had vastgelegd fietste ik verder over het fietspad dwars over de heide. Het was rustig. Zo nu en dan maakte ik een stop om te genieten van het lichtspel van de zon met de wolken.
Op de Bendersche Berg stapte ik weer van de fiets af. Op hetzelfde moment daalde er een vogeltje op de grond. Het was een pieper. Het vogeltje was druk met het zoeken naar voedsel voor de jongen. Op onderstaande foto zou je denken aan een graspieper, maar een pieper in het gras is nog geen graspieper…
Ik denk dat het een boompieper is. De boompieper trok zich niets aan van de fotograaf en ging rustig door met het verzamelen van het voedsel.
Dit was alweer een mooie ontmoeting in het Dwingelderveld.
Een hooibeestje en een groentje
Vorige week maandag zou het mooi weer worden, maar dat viel vies tegen. Het tijdstip dat de zon zou gaan schijnen schoof steeds verder naar achteren.
Behalve dat het bewolkt was, stond er ook een stevige wind. Niet bepaald weer voor macro-fotografie. Toch stopte ik ook mijn camera met macro-lens in de fietstas. Achteraf bleek dat niet voor niets te zijn. Vanaf de schapen en de geiten volgde ik het fietspad naar de telescoop.
Daar sloeg ik rechtsaf het schelpenpaadje op en fietste ik over de grote, stille heide.
Onderweg maakte ik meerdere stops. Tijdens een van die stops zag ik een heel klein vlindertje fladderen. Het bleek te gaan om een hooibeestje. Dit vlindertje koos steeds een plekje tussen de begroeiing op de grond. Het is voor mij de eerste keer dat ik een hooibeestje heb gefotografeerd.
Bij een volgende stop zag ik enkele groentjes vliegen. Het waren onrustige vlindertjes. Uiteindelijk zocht een groentje een plekje in een boom boven mijn hoofd. Ik heb slechts één acceptabele foto van het dartele vlindertje kunnen maken.
Boerenzwaluwen bij vogelkijkhut Blaustirns
Toen Jan en ik een tijdje aan het fotograferen waren in vogelkijkhut Blaustirns kregen we plotseling bezoek. Twee boerenzwaluwen waren neergestreken op de schutting buiten de vogelkijkhut.
Hun nest bevond zich binnenin de kijkhut. Ze leken enigszins terughoudend, want ze vlogen niet direct naar binnen. Misschien waren ze nog niet gewend aan fotografen in de kijkhut.
Ik vind het prachtige vogeltjes, zeker als de zon op het verenkleed schijnt.
Lage waterstand bij de Twitterhut
Woensdag j.l. was het fris voor de tijd van het jaar. Er waren op die dag wel hele mooie wolkenluchten te zien. Daarom besloot ik aan het eind van de middag er toch even met de camera’s op uit te gaan. Ik koos voor de Twitterhut. Zie Google Maps.
Rondom het dorp Wetering, tussen De Weerribben en De Wieden is in 2014 een nieuw natuurgebied aangelegd in de omringende polders. Het natuurgebied Wetering West heeft samen met het gebied in Wetering Oost een oppervlakte van ruim 300 hectare. Het natuurgebied geeft ruimte aan planten en dieren en zorgt voor waterberging: bij hoog water wordt er water geparkeerd in dit gebied. Het nieuwe natuurterrein is sinds 2014 sterk ontwikkeld met een goede moerasvegetatie zoals riet, lisdodden en zeggen. Vele vogels zoals roerdompen, purperreigers en bruine kiekendieven maken gebruik van het gebied
Maar ook een groot aantal grauwe ganzen maken gebruik van dit gebied. In 2019 werden er in Wetering Oost meer dan 200 stelletjes grauwe ganzen geteld. Ganzen zijn planteneters en vinden riet heel lekker. Met name riet dat in het water staat. Vooral in Wetering Oost zijn er veel ganzen het hele jaar aanwezig waardoor de planten sterk afnemen. Rietvelden worden kleiner of verdwijnen en de oppervlakte open water wordt steeds groter. Als we deze maatregel niet nemen is over een aantal jaren het gebied helemaal kaal gegeten door ganzen. Een grote onbegroeide waterplas zonder broedende moerasvogels is niet wenselijk.
Om er voor te zorgen dat in de toekomst riet kan blijven groeien in het gebied, wordt het waterpeil verlaagd waardoor grote delen droog vallen. Hierdoor is het voor ganzen minder aantrekkelijk en krijgen riet en andere moerasplanten kans om te herstellen en uit te bereiden. Staatsbosbeheer houdt samen met het Waterschap Drents Overijssels Delta de ontwikkeling nauwkeurig in de gaten. Het natuurgebied blijft te allen tijde inzetbaar voor opvang van water.
Het gebied valt voor een groot deel droog, toch blijft een plas in het midden van het terrein behouden. De moerasvogels in de omgeving kunnen ook uitwijken naar Wetering West waar het waterpeil onveranderd blijft en een uitgebreide moerasbegroeiing is. Allerlei steltlopers zoals kemphanen, diverse soorten ruiters en plevieren komen graag op slikvelden die gaan ontstaan door het droogleggen in Wetering Oost. Door de aanpassing van de waterhuishouding ontwikkelt er een broedgebied voor kleine plevieren en kieviten.
Als na een paar jaar Wetering Oost weer voldoende begroeid is met riet- en moerasvegetatie zal het waterpeil weer worden verhoogd zoals het was voor het droogleggen. Het hogere waterpeil kan dan onder invloed van neerslag en verdamping weer fluctueren. Tekst is van deze site
Ik ben een tijdje aan het zoeken geweest, maar ik kan niet vinden wat voor plant dit is.
P.s. Morgaine hielp mij aan de naam Waterkruiskruid. Zie haar reactie hieronder.
Wordt vervolgd.
Weerzien in het Amsterdamse Bos
Sinds het begin van de intelligente lockdown vanwege de corona-crisis hadden we onze zoon niet meer in levende lijve gezien. Sterker nog het was de eerste keer dat we zijn verjaardag op 20 maart niet samen konden vieren. Afhankelijk van zijn toekomstplannen zal dat misschien wel vaker gebeuren maar vooralsnog heb ik dit jaar een lijfelijke knuffel wel gemist. Voor dit logje heb ik enkele foto’s ingescand uit de periode dat hij een mannetje van 2 jaar oud was.
Onze zoon studeert aan de VU in Amsterdam en woont daar op de campus. Dat betekent dat hij dagelijks te maken heeft met een gang vol met huisgenoten die onmogelijk anderhalve meter afstand van elkaar kunnen houden. Ze hebben om die reden met elkaar afgesproken dat ze niet naar het thuisfront reizen en dat het thuisfront niet bij hen op visite gaat. Na een periode van 6 weken ontstond er zowel bij onze zoon als bij ons de behoefte om elkaar een keer te ontmoeten. Daarvoor hadden we een creatieve oplossing voor bedacht, we ontmoetten elkaar in het Amsterdamse Bos.
Het was die dag prachtig weer. Voor Amsterdamse begrippen was het gelukkig niet druk. We besloten een wandeling te maken rond de roeibaan. Ik had mijn handzame Nikon meegenomen, zo kon ik toch enkele plaatjes schieten tijdens de wandeling. Vanwege het stralende weer was het licht wel hard, maar dat neem ik maar even op de koop toe.
Het was een feest om elkaar weer in het echt te zien. Het was daarbij wel wennen dat we elkaar geen knuffel konden geven.
Het Amsterdamse Bos is (inter-)nationaal bekend om de roeiwedstrijden die worden gehouden op de Bosbaan. In 1934 werd begonnen met het graven van deze roeibaan in het kader van de Werkverschaffing. Op 6 mei 1937 werd de eerste roeiwedstrijd gehouden op de toen 2200 meter lange en 72 meter brede baan. De Bosbaan vormde hiermee een alternatief voor de rivier de Amstel, waar tot dan toe roeiwedstrijden werden gehouden. In 1963 werd de baan verbreed tot 92 meter. In 1977 vonden hier de Wereldkampioenschappen roeien plaats. Nieuwe eisen voor een internationale wedstrijdbaan maakte in 2001 een verdere verbreding tot 118 meter noodzakelijk. In 2014 werden de Wereldkampioenschappen roeien wederom op de Bosbaan georganiseerd. Vlak naast de Bosbaan is het Olympisch Trainingscentrum van de KNRB gevestigd. De roeivereniging Okeanos heeft de Bosbaan als thuishaven. Bron is deze site.
We genoten van de wandeling, we vonden het daar verrassend mooi. Een gedeelte in het Amsterdamse Bos was zo te zien net opnieuw aangelegd. In dat gedeelte stonden een aantal kunstobjecten in de vorm van enorme stoelen op een steiger. Onze zoon had al verteld dat het Amsterdamse Bos 3 keer zo groot is dan Central Park in New York. Jaarlijks komen 6 miljoen bezoekers er ontspannen, sporten of een evenement bezoeken. In die paar uur dat wij er hebben gewandeld hebben we maar een fractie gezien van dit immense park.
Een bezoek aan onze zoon is op deze manier zeker voor herhaling vatbaar.
Schrijven met Licht 