Op gelijke hoogte met een vink

Op een ochtend zat ik voor het huis koffie te drinken. Normaal gesproken zitten we achter ons huis, maar daar was het niet aangenaam vanwege de straffe westenwind. Plotseling daalde er een vink neer op de oprit. De vink bleef op de oprit zitten. Vanaf een afstandje maakte ik behoedzaam enkele foto’s.

Al snel bleek dat ik niet zo behoedzaam te werk hoefde te gaan, want de vink bleef zitten waar hij zat.

Nadat ik een aantal foto’s genomen had vanaf mijn tuinstoel sloop ik naar een ander plekje en stelde mij daar verdekt op. Ik zat op de oprit en zette de Nikon bridgecamera met kantelbaar scherm op de stenen en maakte zo enkele foto’s.

Al snel zag ik dat het standpunt van de camera ‘te laag’ was, want behalve de vink fotografeerde ik ook een stuk van de straatstenen. Daarom hield ik de camera iets hoger met het volgende resultaat.

Het was mij niet duidelijk waarom de vink daar bleef zitten. Misschien was hij wel tegen het voorraam van de woonkamer aangevlogen en was hij even niet in staat om te vliegen. Hij bleef echter wel alert om zich heen kijken. Dat is wel verstandig met de vele buurkatten die onze tuin dagelijks bezoeken.

Na een tijdje hield de vink het toch voor gezien, na wat rek- en strekoefeningen vloog hij op en verdween via de voortuin weg.

Op de foto’s is goed te zien dat er onkruid tussen de stenen mag groeien. Het hoge onkruid trek ik er met de hand uit. Onkruidverdelgers zijn in onze tuin uit den boze.

Boomklever

Dit voorjaar is een paartje boomklever een vaste gast in onze voortuin. We zijn er blij mee. De boomklever dronk hier uit de waterschaal. Tijdens de periode met volop zon en langdurige droogte moest de waterschaal dagelijks worden bijgevuld.
Klik op de foto voor groot formaat.

De boomklever werd als eerste ontdekt door mijn eega. De Nikon bridgecamera staat standaard klaar in de woonkamer. Zodra mijn eega of ik de boomklever zien dan grijpt een van ons de camera en doen we een poging om het snelle vogeltje vast te leggen. In onze voortuin staat een voedertafel die afgedekt is in verband met de ekster en kraaien. Speciaal voor de vogels die het liefst van de grond eten strooien we ook voer op de grond. De boomklever heeft voorkeur voor zonnepitten en het maakt hem niet uit of hij die van de grond of van de voedertafel moet pikken. De boomklever pikt de zonnepit en neemt deze dan mee om vervolgens vast te klemmen in de schors van een grote boom om deze daar op te eten.

 

Op een dag liep mijn eega met de camera door de voortuin en toen kwam de boomklever foerageren op de perenboom. Het is hem gelukt om het vogeltje op de foto vast te leggen. Boomklevers lopen zowel omhoog als omlaag over een boomstam dat in tegenstelling tot boomkruipers. Boomkruipers lopen alleen naar boven.

Hierbij nog twee tips als je het lastig vindt om de namen uit elkaar te houden. De boomkRuiper doet dat in een Rondje om de boom, dus in een spiraalvorm en de boomkLever gaat in een rechte Lijn omhoog. De boomkRUIper is bRUIn en de boomKLEver heeft KLEur.

Twee hazen in het weiland

Omdat ik op een landweggetje noodgedwongen achter een melkauto moest wachten  keek ik naar het weiland rechts van mijn auto. In het weiland ontwaarde ik twee bruine hoopjes. Ik vermoedde dat het twee hazen waren, maar zeker wist ik het niet. Ik parkeerde mijn auto in de berm en pakte mijn Nikon bridgecamera met sterke zoom.

Door de camera zag ik inderdaad twee hazen weggedoken in het gras. Na een paar seconden koos een van de hazen het hazenpad om vervolgens een flink eind verderop te blijven zitten. De bridgecamera had wel moeite met het scherpstellen op de wegrennende haas.

De andere haas was wat minder een angsthaas en bleef liggen. Ik liep een eindje het weiland in en kon de haas zo van dichterbij vastleggen.

Na een paar minuten kwam de boer op de tractor aanrijden. Hij stapte op mij toe met de vraag wat ik voor bijzonders aan het fotograferen was.  Ik vertelde over mijn ontdekking van de hazen. Deze boer keek daar niet echt van op, hij vertelde dat ze bijna dagelijks vanuit de woonkamer reeën en hazen zien langskomen. De man vond het wel gezellig dat hij wat praat had. Al snel kwam de vraag hoe ik heette, want ik kwam hem bekend voor. Ik vertelde wie ik was en vooral wie mijn zussen waren, want ik had het vermoeden dat hij mijn zussen en hun partners wel zou kennen. Ze wonen namelijk allemaal in dezelfde polder. En dat was inderdaad het geval. Al met al hebben we daar nog een hele tijd staan praten over allerlei onderwerpen. Van boer zijn tot verpleegkundige, van studerende kinderen tot opvolging op de boerderij en van regelgeving tot imago. Het was een onverwachte en leuke ontmoeting.

Onweer

We hadden tijdens onze vakantie niet continu stralend zonnig weer, het was ook wel eens een dagdeel bewolkt. Het kenmerkende van dergelijke landen is echter dat de temperatuur dan wel aangenaam blijft.

Op 4 oktober ging het ‘s avonds onweren. Met de Nikon bridgecamera ondernam ik vanaf het balkon een poging om een ​​lichtflits te vangen. Omdat ik thuis dergelijke natuurverschijnselen vastleg met een spiegelreflex had ik mij onvoldoende verdiept in de juiste instelling bij een bridgecamera. Onderstaande foto is dan ook een mislukte foto van ‘verdwaalde’ lichtjes bij het zwembad.

De volgende dag heb ik me eerst maar eens verdiept in de instelling van de bridgecamera voor het vastleggen van onweer. Ik zocht op internet en raadpleegde mijn fotomaatje, Jan. Jan adviseerde om 15 seconden te belichten. Verder schreef hij dat een ​​statief noodzakelijk is. En daar zat nu net het probleem, ik had geen statief meegenomen. Een paar nachten later werd ik wederom wakker door onweer. Ik zette mijn camera op ‘manual’ en koos voor een belichting van 10 seconden. Ik stond op het balkon met de ellebogen stevig op de reling. En zowaar is het gelukt om enkele lichtflitsen te vangen.

Door het overdekte balkon stond ik relatief veilig. Er was wel een onweerklap dichtbij, waardoor de stroom van het hotel uitviel. Na een paar seconden nam de ​​aggregaat het moeiteloos over.

De kans om een lichtflits te vangen is het grootst als je de zoom naar groothoek draait. Dat betekent dan wel dat de lichtflits ver weg is. Ik heb wel geprobeerd de foto’s te kroppen, maar omdat er veel ruis in de foto’s zit kreeg ik een vreemd resultaat. Dat idee heb ik toen maar laten varen.

Toen het onweer voorbij was bedacht ik me pas dat ik de camera ook wel op het muurtje van het balkon had kunnen zetten. De volgende dag heb ik een proefopstelling gemaakt waarbij ik mbv een boekje onder de lens, de lens schuin naar boven richtte. Ik heb het niet meer kunnen toepassen want er kwam geen onweer meer.

Zeilen op de Beulakerwiede

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik moet erg wennen aan deze weersomslag. De mooie nazomerse dagen verveelden mij nog niets. Tijdens één van die mooie nazomerse dagen heb ik een middagje gezeild op de Beulakerwijde (spreek uit als Beulakerwiede). Zie Google Maps. Vrienden van ons hebben een zeilboot die in een haven aan de Beulakerwiede ligt . Mooier kun je het niet krijgen. Met behulp van een kleine aanhangmotor voeren we de haven uit.

Ik mocht gelijk aan het roer plaatsnemen en dat voelde wonderwel meteen vertrouwd. De zeilen werden gehesen door de sterke man.

Als dochter van een brugwachter ben ik opgegroeid aan het water. Een verblijf op het water is van jongs af aan een favoriete bezigheid geweest. Als kind gemaakt ik van onze roeiboot al een zeilboot. Toen ik iets ouder was kochten we een kleine zeilboot, een Zef. Met deze zeilboot zeilde ik op het Giethoornse Meer. Na een aantal jaren kwam de surfplank in beeld. De zeilboot werk verkocht en daarvoor in de plaats kochten we een surfplank. Hele dagen vermaakte ik mij alleen of met een vriendin met de surfplank op het Giethoornse Meer. Na de watersportactiviteiten in mijn jeugd had ik jarenlang niet meer gezeild en / of gesurft. Ik was dan ook blij met het aanbod van onze vriend om een ​​keer mee te gaan zeilen.

Na een korte tijd werd het roer overgenomen zodat ik mijn handen vrij had voor het fotograferen en ik in alle rust kon genieten van de zeiltocht. Het was niet druk op het water. Buiten ons om waren er nog vier zeilboten op het water. De taxiboot van Natuurmonumenten passeerde ons. Deze boot vaart tussen Blokzijl en Sint Jansklooster. Klik op de foto’s voor groot formaat en klik op de pijl links bovenaan om terug te gaan naar het kleine formaat.

Een verblijf op het water maakt hongerig en daar waren we op voorbereid…

Tijdens de zeiltocht zoomde ik in op enkele details.

De vergane palen bieden een mooie plek voor de aalscholvers.

Na een tijdje mocht ik het roer weer overnemen. Onze vriend is in het verleden zeilinstructeur geweest. Hoewel ik vroeger veel gezeild heb was het prettig dat hij mij weer de fijne kneepjes van het vak bijbracht.

Behalve dat onze vriend een expert is in het zeilen kon hij ook mijn fotocamera vaardig bedienen. Hij haalde voor de fotoserie wel rare capriolen uit. Ik hield mijn hart vast of dat wel goed zou gaan, maar gelukkig ging hij niet samen met mijn camera te water.

Tot slot laat ik jullie nog een filmpje zien. Op een filmpje krijg je het beste een indruk hoe heerlijk rustig het is om door het water te klieven met alleen het geluid van het klotsende water en het gekraak van de tuigage.

Kraanvogels in Dwingelderveld

Het was alweer een tijdje geleden dat ik bij de vogelkijkhut aan de Davidsplassen was geweest. Dat was dan ook mijn doel op de vroege zondagochtend. En zo wandelde ik even na zevenen in het Dwingelderveld. Ik was nog maar net op het zandpad, wat parallel loopt met de Davidsplassen toen ik het geluid van de kraanvogels hoorde. Ze stonden op grote afstand, maar het geluid droeg enorm over het water en de heide.

Ik liep snel door naar de vogelkijkhut in de hoop dat de kraanvogels op mij zouden wachten. Ik had geluk.

De kraanvogels waren niet eenvoudig vast te leggen. Ook vanuit de kijkhut zaten ze nog op grote afstand. Daarnaast werden ze regelmatig aan het zicht onttrokken door begroeiing.

Mijn geluk duurde niet lang, de kraanvogels kozen het luchtruim. Toen ik op de computer bezig was met onderstaande foto zag ik pas dat er wat door het water zwemt. Door de boeggolf ziet het eruit alsof het dier met grote snelheid komt aanzwemmen. Naar mijn idee is het geen watervogel. Wat denken jullie?

Ook al is het lastig om met een bridgecamera een vliegend object vast te leggen, is het me toch aardig gelukt. Klik op de foto voor groter formaat.

Ik heb een filmpje gemaakt van de kraanvogels. Daarin krijg je een indruk van het majestueuze geluid van de kraanvogels

Met een geluksgevoel ging ik weer richting auto. Nog één keer achterom kijken over de heide en de plassen, afscheid nemen van de heerlijke fotokuiers in de vroege ochtenden in het mooie Drenthe. ‘Dag Dwingelderveld, hoop ik tot volgend jaar’.