Bedauwde heidelibel en een mug

Op een ochtend was ik rond 6 uur in de ochtend weer in De Weerribben te vinden. Mijn missie was deze keer om een zilveren maan met dauwdruppels te fotograferen…

Deze keer waren er veel muggen. Lastige beesten die ik voortdurend bij mij weg moest slaan. Terwijl ik een heidelibel aan het fotograferen was streek een mug neer op de vleugels.

Ik zoomde wat verder in op de mug.

Na een aantal minuten koos de mug weer het luchtruim. De libel moest eerst wachten totdat ze was opgedroogd.

Helaas heb ik geen zilveren maan met dauwdruppels gezien.

 

 

Kempense heidelibel met dauwdruppels

Op een dag ging ik vroeg in de ochtend naar de Weerribben. De libellensoorten die ik eerder overdag had vastgelegd wilde ik graag nog een keer fotograferen maar dan met dauwdruppels. Die missie is geslaagd. Vandaag is er aandacht voor de Kempense heidelibel.

Hierboven hangt een vrouwtje in alle rust te wachten totdat ze was opgedroogd. Hieronder hangt een ongedurig mannetje, hij wapperde voortdurend met zijn vleugels. Wellicht dat hij op die manier het droogproces wilde bespoedigen.

Kijk verder maar mee naar de diverse Kempense heidelibellen.

 

Toen het zonnetje op de libel ging schijnen kregen de vleugels een prachtige kleur.

 

Heidelibel met dauwdruppels

Op en ochtend was ik rond 6 uur in De Weerribben. Ik wilde graag libellen met dauwdruppels vastleggen. Hoe goed ik ook keek, ik zag geen libellen en juffers hangen. Ik ‘struikelde’ wel over de slakken, ongekend zoveel. Maar daar was ik niet voor gekomen, want dan had ik ook wel in onze tuin kunnen blijven…

Eindelijk ontdekte ik een libel. Het was alsof de libel bestrooid was met kristalsuiker.

Volgens mij was het een steenrode heidelibel, een vrouw.

Het ziet eruit alsof ze naar mij zwaaide. Ze was echter bezig met het droog poetsen van haar koppie.

Het zou niet lang meer duren totdat ze beschenen werd door de opkomende zon. Vanaf dat moment zou ze snel opdrogen en kon ze het luchtruim kiezen.

Even later zag ik een andere heidelibel hangen. Vanwege de volledige zwarte poten determineer ik deze als bloedrode heidelibel, een man.

Heideblauwtje met dauwdruppels

Het is even slikken als de wekker op mijn vrije dag om 6 uur afgaat, maar als ik dan in alle vroegte in de natuur sta dan heb ik daar geen spijt van…

Tussen de dauwdruppels zat een heideblauwtje.

Ook het heideblauwtje was nog ‘gevangen’ door de dauwdruppels.

Het is heerlijk om daar nagenoeg alleen te zijn in de vroege ochtend in het mooie Dwingelderveld.

Kraanvogels in Dwingelderveld

Het was alweer een tijdje geleden dat ik bij de vogelkijkhut aan de Davidsplassen was geweest. Dat was dan ook mijn doel op de vroege zondagochtend. En zo wandelde ik even na zevenen in het Dwingelderveld. Ik was nog maar net op het zandpad, wat parallel loopt met de Davidsplassen toen ik het geluid van de kraanvogels hoorde. Ze stonden op grote afstand, maar het geluid droeg enorm over het water en de heide.

Ik liep snel door naar de vogelkijkhut in de hoop dat de kraanvogels op mij zouden wachten. Ik had geluk.

De kraanvogels waren niet eenvoudig vast te leggen. Ook vanuit de kijkhut zaten ze nog op grote afstand. Daarnaast werden ze regelmatig aan het zicht onttrokken door begroeiing.

Mijn geluk duurde niet lang, de kraanvogels kozen het luchtruim. Toen ik op de computer bezig was met onderstaande foto zag ik pas dat er wat door het water zwemt. Door de boeggolf ziet het eruit alsof het dier met grote snelheid komt aanzwemmen. Naar mijn idee is het geen watervogel. Wat denken jullie?

Ook al is het lastig om met een bridgecamera een vliegend object vast te leggen, is het me toch aardig gelukt. Klik op de foto voor groter formaat.

Ik heb een filmpje gemaakt van de kraanvogels. Daarin krijg je een indruk van het majestueuze geluid van de kraanvogels

Met een geluksgevoel ging ik weer richting auto. Nog één keer achterom kijken over de heide en de plassen, afscheid nemen van de heerlijke fotokuiers in de vroege ochtenden in het mooie Drenthe. ‘Dag Dwingelderveld, hoop ik tot volgend jaar’.

Juffers gevangen in dauwdruppels

In Terhorsterzand trof ik vorig weekend nog een aantal juffers. De juffers waren ‘gevangen’ door heel veel dauwdruppels. Met het macro-objectief heb ik me lange tijd vermaakt met deze juffers.

Ik vond het een feest om te zien en te fotograferen.

Onderstaande juffer was zich druk aan het poetsen, wellicht in de hoop dat de druppels dan sneller zouden verdwijnen. Maar ja, zolang ze niet beschenen worden door de zon blijven de druppels bestaan.

Omdat de juffer door de druppels niet kon wegvliegen draaide de juffer zich om de stengel om zich te verstoppen voor de camera.

In de grote druppel op de rug kun je zien dat de zon eraan kwam.